Η παρούσα ιστοσελίδα καταργείται οριστικά. Η «Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας», θα βρίσκεται μόνιμα και αποκλειστικά στη διεύθυνση: http://sxedia.espivblogs.net/  

Εντάξει, πρώτοι είπαμε για το αντίγραφο της ιδέας που χάρισε, πρώτοι δώσαμε το πολιτικό πλαίσιο αυτής της κίνησης, αλλά πολύ μας ζαλίσατε με την αντίληψή σας για την παράδοση.

Πίσω από τις έντυπες αποδοκιμασίες για το έργο «που προσβάλει», στο λιμάνι της Αίγινας, «το παραδοσιακό εκκλησάκι του Αι  Νικόλα», κρύβεται εκτός από μια ανταγωνιστική αντιπολιτευτική διάθεση, και η κρυφή πλευρά της Βαθειάς Αίγινας: να την ‘’πει’’, έμμεσα, στον Βαρώτσο, που πήρε σχεδόν δημόσια θέση για τα «χουντικά» της Κυψέλης. Μια γενναία θέση, με βάση το γεγονός ότι ήταν στη μειοψηφία, που υπεράσπιζε το παιδί το οποίο αναγκάστηκε να φύγει από το σχολείο, εξ’ αιτίας της συμπεριφοράς του δάσκαλου. Η αισθητική της Βαθειάς Αίγινας, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να ξεμακρύνει από το πατροπαράδοτο, το παραδοσιακό, το παλιό, ειδικά αν αυτό ήταν ταυτισμένο με την υποταγή, με το ραγιαδισμό, με τη διασπορά του φόβου. Εκτός κι αν ψέλνουν οι ταμειακές μηχανές.

Ο φασίστας του ΛΑΟΣ, ο Χαρίτος από τις σελίδες του ίδιου σκουπιδότυπου, επιτίθεται στους λιμενεργάτες  που απείργησαν κατά της εφαρμογής της παράνομης συμφωνίας Κυβέρνησης και κινεζικής COSCO. To ίδιο ακριβώς είχε κάνει και ο Φύρερ του ΛΑΟΣ, Καρατζαφέρης, την περίοδο της μεγάλης απεργίας. Το εθνικό/­εθνικό, όπως διατείνονται οι κινεζοτσολιάδες του ΛΑΟΣ, αλλά και το ξεπούλημα/­ξεπούλημα του Λιμανιού του Πειραιά.

Ο φασίστας Χαρίτος, πολιτευτής του ΛΑΟΣ, έχει γίνει πλέον ο πολιτικός αβανταδόρος του μισού τοπικού τύπου στην Αίγινα. Οι τελευταίες του κοτσάνες, στο σκουπιδότυπο «Φωνή της Αίγινας» είναι ότι ο καλύτερος δήμαρχος του Πειραιά ήταν ο χουντοδήμαρχος Σκυλίτσης. Ο Σκυλίτσης, που διορίστηκε από τη χούντα και έμεινε γνωστός στην ιστορία της αυτοδιοίκησης για μια φάτνη που χρωστούσε για πολλά χρόνια ο Δήμος Πειραιά και για τις ζαρτινιέρες, καθώς και για την ανύπαρκτη υποδομή συλλογής όμβριων υδάτων με αποτέλεσμα να πνιγούν δεκάδες Πειραιώτες, στην πλημμύρα του 1977. Ούστ χουντόσκυλα!

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ, ΑΤΤΙΚΗΣ

Λόντου 6 (βʼ όροφος) Εξάρχεια, ΤΗΛΕΦ.: 210-3820537, e-mail: sylyp_vivliou@yahoo.gr

Καταγγέλλουμε την απόλυση του συναδέλφου Ντίνου Παλαιστίδη από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ

Η απόλυσή του είναι άδικη και προκλητική. Έχει εκδικητικό χαρακτήρα και αποτελεί επίθεση στο δικαίωμα του συνδικαλισμού και στο δικαίωμα κάθε εργαζόμενου να διεκδικεί τα δικαιώματά του.

Ο συνάδελφος είχε προσληφθεί το Μάη του 2004 ως υπάλληλος γραφείο (και για εξωτερικές εργασίες). Όμως με τη μεταφορά των εκδόσεων ΑΓΡΑ στο κτίριο της Ζωοδόχου Πηγής (Ιούλης 2007) και την έναρξη λειτουργίας του βιβλιοπωλείου (Οκτώβρης 2007), ο συνάδελφος τοποθετείται στο βιβλιοπωλείο και τα καθήκοντά του αλλάζουν. Μαζί με τα καθήκοντα στο βιβλιοπωλείο, ο εργαζόμενος εκτελούσε και άλλα καθήκοντα σχετικά με τη λειτουργία του εκδοτικού οίκου, τα οποία εκπλήρωνε με συνέπεια, παρʼ ότι του είχε ανατεθεί μεγάλος φόρτος εργασίας.

Για την εργασιακή του συνθήκη, το φόρτο εργασίας και την παράλογη απαίτηση να κάνει ενίοτε εξωτερικές εργασίες (μάλιστα με το δικό του μηχανάκι) ζήτησε, από τον Ιούλη του 2008, συνάντηση με τον εργοδότη. Όμως, αυτός αδιαφόρησε και ουσιαστικά απαξίωσε το συνάδελφο και το αίτημά του. Ο συνάδελφος για νε περιφρουρήσει την εργασιακή του συνθήκη ζήτησε να αλλαχτεί η ειδικότητά του σε πωλητή. Με δύο επιστολές του (Ιούλης 2009 και Νοέμβρης 2009) έθεσε και πάλι τα ζητήματα που τον απασχολούσαν καθώς και το ζήτημα για αλλαγή ειδικότητας. Εισέπραξε και πάλι αδιαφορία. 

Στις 2/12/2009 ο εργαζόμενος στέλνει εξώδικο στην εταιρεία και λέει πως αν μέχρι τις 8/12/2009 δεν αντιμετωπιστούν  τα ζητήματα που τον απασχολούν, θα προσφύγει στην Επιθεώρηση Εργασίας. Η εταιρεία «απαντά» με εξώδικο γεμάτο ανακρίβειες και ψεύδη. Την Παρασκευή 8/1/2010 γίνεται η 3μερής συνάντηση στην Επιθεώρηση. Η Επιθεωρήτρια Εργασίας γνωμοδοτεί ότι, «η εταιρεία θα μπορούσε να επανεξετάσει το αίτημα του εργαζόμενου με προοπτική επίλυσης».

Στις 13/1 η εταιρεία προχωρά σε απόλυση του συναδέλφου για «αντισυμβατική συμπεριφορά» (!!!). Ο εργοδότης, κύριος Πετσόπουλος εκτός του ότι θεωρεί πως στην εταιρεία όλοι πρέπει να κάνουν τα πάντα, θεωρεί επίσης και πως το να ζητάς τα δικαιώματά σου είναι αντισυμβατική συμπεριφορά.

Οι συνάδελφοι στις εκδόσεις ΑΓΡΑ αντέδρασαν από την πρώτη στιγμή. Έθεσαν στον εργοδότη το ζήτημα της ανάκλησης της απόλυσης. Αυτός άφησε αρχικά να εννοηθεί πως μπορεί να επανεξετάσει την απόφασή του. Επί δεκαπέντε μέρες «το σκεφτόταν».  Όπως αποδείχτηκε αυτό ήταν απλά στάχτη στα μάτια, ήταν μια ταχτική αποπροσανατολισμού και κωλυσιεργίας. Στις 28/1 καλεί τον απολυμένο και αφού του λέει πως, και μόνο η παρουσία του στο χώρο τού είναι δυσάρεστη, του προτείνει να αποδεχτεί την απόλυση και να επαναπροσληφθεί με σύμβαση ορισμένου χρόνου. Ουσιαστικά δηλαδή, να αποδεχτεί ο συνάδελφος το πέταγμά του από τη δουλειά, όταν λήξει η σύμβαση ορισμένου χρόνου. Τότε δε θα μιλάμε για απόλυση, αλλά για λήξη της σύμβασης. Ο απολυμένος τότε δε θα μπορεί να απαιτήσει ανάκληση της παράνομης και καταχρηστικής απόλυσης με συνδικαλιστικά και νομικά μέσα. .

Η ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ.

Μας εξοργίζει η απόλυση, μας εξοργίζει και η κοροϊδία. 

Να ανακληθεί η εκδικητική απόλυση. Να γίνονται σεβαστά τα εργατικά δικαιώματα.

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΣΗΣ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ, ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΟ.

Βομβαρδίστε με μηνύματα διαμαρτυρίας: το μέιλ (info@agra.gr) και το ΦΑΞ (210-7018649)

των εκδόσεων ΑΓΡΑ

Να στηρίξουμε τις ΑΠΕΡΓΙΕΣ στις οποίες προχωρούν οι εργαζόμενοι στην «ΑΓΡΑ»: Τετάρτη 3/2 και Παρασκευή 5/2. Συγκέντρωση έξω από την «ΑΓΡΑ» (Ζωοδ. Πηγής 99 Εξάρχεια) στις 9.00 π.μ.

Ο Σύλλογός μας συγκροτεί ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΤΑΜΕΙΟ για τη στήριξη των ΑΠΕΡΓΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ: Αριθμός Λογ/σμού Εθνικής Τράπεζας 137/769971-92

www.bookworker.gr

Σε έξαρση, οι κλοπές νάνων (κήπων), στο Λιβάδι και στα Πλακάκια της Αίγινας. Η ανυπαρξία αστυνόμευσης, οι ελλιπείς συνθήκες φύλαξης έχουν οδηγήσει τους ιδιοκτήτες νάνων (κήπων) να πάρουν τα μέτρα τους (βλέπε φωτογραφία). Οι ίδιοι όπως δηλώνουν, μέσω του εκπροσώπου τους (ο οποίος θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία του λόγω της οικονομικής εμπλοκής του με την προώθηση συστημάτων φύλαξης και ειδών υγιεινής): «Έχουν εξαφανιστεί δεκάδες νάνοι μέχρι σήμερα που μιλάμε και προβλέπεται να χαθούν ακόμα κι άλλοι. Τις αλυσίδες στα πόδια τους δεν πρέπει να τις εκλάβετε ως βασανιστήριο. Απ’ αλλού το περιμέναμε κι απ’ αλλού μας ήρθε. Απ’ τους τρελούς που περιμέναμε (στου Πέππα) δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Όλα αυτά τα προκαλούν μικρές ομάδες από το κέντρο της Αίγινας. Δεν έχουμε αστυνόμευση. Θα πάρουμε το νόμο στα χέρια μας».

Αυτά λένε οι κάτοικοι της περιοχής που εδώ και 6 χρόνια  (μετά το τρελάδικο) αγωνίζονται για τη διαφύλαξη της πολιτιστικής τους κληρονομιάς. Τελευταία, το παγκάρι της εκκλησιάς των 17 Αγίων της Αίγινας, έχει μετατραπεί σε οικονομικό κάλεσμα για την επανατοποθέτηση νάνων (κήπων) σε κήπους.

Για τους τρεις μεγίστους φωστήρες της τρισηλίου Θεότητος

Αυτούσιο απόσπασμα από το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου, «Βασανιστήρια και Εξουσία», εκδόσεις Στάχυ, 2003

Σελίδα 212-214:

Ο Μέγας Βασίλειος θεωρεί την εξουσία δοσμένη από Θεού. Αντίσταση κατά της εξουσίας σημαίνει αντίσταση στις θεϊκές εντολές ­ «ο γαρ αντιτασσόμενος τη εξουσία, τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε» (11). Ρώτησαν τον ιεράρχη για την εμπρέπουσα στάση της εκκλησίας απέναντι στους δούλους που καταφεύγουν σ’ αυτή για να σωθούν από τις αγριότητες των κυρίων τους. Η απάντησή του: θα τους παραδίνουμε στα αφεντικά αφού πρώτα τους νουθετήσουμε να είναι υπάκουοι. Γιατί όποιος υπομένει με καλή καρδιά τον ζυγό της δουλείας είναι άξιος της βασιλείας των ουρανών –«όσοι δε υπό ζυγόν όντες δούλοι, ταις αδελφότησι προσφεύγουσι, νουθετηθέντας από αυτούς, και βελτιωθέντας, αποπέμπεσθαι χρη τοις δεσπόταις… ο ζυγός της δουλείας, ευαρέστως τω Κυρίω, κατορθούμενος, βασιλείας ουρανών άξιον συνίστησι» (12).

Ο Μέγας Βασίλειος θεωρεί κοινωνική αναγκαιότητα της δουλεία. Άλλη σωτηρία για τους σκλάβους που καταπιέζονται δια βίου, βασανίζονται και θανατώνονται με μαρτύρια δεν υπάρχει εκτός από την τυφλή υποταγή, την επιμονή και την προσδοκία για τη μέλλουσα ζωή. Και περιορίζεται στην παραίνεση προς τους δουλοκτήτες για μετριοπάθεια και δικαιοσύνη – «το δίκαιον γαρ και την ισότητα κελευόμεθα φυλάττειν και προς τους δούλους» (13).

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος περιορίζεται στο κατηγορητήριο κατά των πλουσίων που συντηρούν κοπάδια δούλων από ματαιοδοξία και υπενθυμίζει στη δέσποινα που βασανίζει μέρα νύχτα τη σκλάβα της, πως και κείνη είναι χριστιανή και για αυτό αδερφή της. Και συμβουλεύει τους δούλους να υποτάσσονται στη μοίρα τους(14). Ο Γρηγόριος ο Νανζιανζηνός καλεί τους δούλους να δείχνουν υπακοή στους κυρίους τους(15). Κατά τον ιεράρχη σκλαβιά και ελευθερία είναι απλά ονομασίες, επινοήματα της ανθρώπινης κακίας. Ο κακός είναι σκλάβος, ο καλός ελεύθερος ­ «δούλος εμοί πας σκαιός, ελεύθερος όστις άχρηστος» (16). Με αυτή την ποιητική διατύπωση ο Γρηγόριος απομακρύνεται με σύνεση από το κοινωνικό πρόβλημα, αποφεύγει αναφορά στην τραγωδία μιας τάξης που βασανίζεται και θανατώνεται με αγριότητα, καταγγέλλει το δουλοκτητικό σύστημα και κατευθύνει τους διαλογισμούς του σε υπερβατικούς χώρους, υπενθυμίζοντας ότι ο θεός βρέχει επί δικαίους και αδίκους.

(11)Βασίλειος ο Μέγας (Βιβλιοθήκη Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας και Εκκλησιαστικών Συγγραφέων, τ. 53, σελ. 134)

(12)Ο.π. τ. 5, σελ. 207-208.

(13) Ο.π. σελ. 171

(14)Patrologia Graeca τ. 62, σελ. 109 και τ. 54, σελ. 600

(15) Βιβλιοθήκη Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας και Εκκλησιαστικών Συγγραφέων, τ. 37, σελ. 938.

(16)Ο.π. σελ. 853. Ο Γρηγόριος ενστερνίζεται τις αντιλήψεις που αποδίδονται στον Αλέξανδρο. Ζητούσε, γράφει ο Πλούταρχος, να θεωρούν τους καλούς ως συγγενείς και τους κακούς ως ξένους ­ «πρόστρεξεν ηγείσθαι πάντας… συγγενείς δε τους αγαθούς, αλλοφύλους δε τους πονηρούς… το μεν Ελληνικόν τη αρετή το δε βαρβαρικόν κακία τεκμαίρεσθαι» (Περί της Αλεξάνδρου τύχης ή αρετής, Ι, 6c)

Ιδού λοιπόν ο πολιτισμός της μικροϊδιοκτησίας. Μόλις μπορέσει και ξεφύγει λίγο από την επιβίωση, ο μικροϊδιοκτήτης, σενιάρει το σπίτι του, το κάνει δίπατο, το ενοικιάζει και επιδιώκει να φύγει από κει. Προς τα έξω, στην ησυχία. Εκεί αρχινάνε όμως τα προβλήματα. Η ιδιοκτησία είναι εκτεθειμένη στους φτωχοδιάβολους διαρρήκτες ή στους επαγγελματίες μπουκαδόρους, επαγγελματίες που το αντικείμενό τους αναπτύχθηκε, παράλληλα, με την ανάπτυξη της ιδιοκτησίας και τους επαγγελματίες της φύλαξης. Δεν είναι όμως, το παρόν για απεραντολογίες.

Ένα μέρος του νησιού μας μετατρέπεται σε κάτι άλλο. Σε προθάλαμο μοντέρνας φυλακής, κι αυτό οικοδομούν εύποροι Αιγινήτες, παραθεριστές και μέτοικοι. Αυτή είναι η κουλτούρα που διαδίδεται, στο όνομα της ασφάλειας. Ευτυχώς, ένα άλλο μέρος της Αίγινας, ζει ακόμα από τη λογική και την εμπιστοσύνη που ακόμα υπάρχει  (δεν είναι όλα μαύρα, διάολε!) αλλά και την  αλληλεγγύη των γειτόνων που αν πιάσει φωτιά τρέχουν χωρίς να περιμένουν την πυροσβεστική.

Όσο μπόι του λείπει, τόσα και τα βάσανά του. Αλλά δεν το βάζει κάτω. Μαζί με όλα τα πλαστικά τέρατα αυτού του σύμπαντος αμύνεται σ’ ότι τον καταπιέζει. Μαζί με δυο άλλους παρίες, σαν εξαπτέρυγα στο κακό του όνομα, περπατά, αναζητώντας ζωτικό χώρο. Δεν θέλει πολλά λόγια, ούτε αντικείμενα, αγάπη θέλει.

Τους τελευταίους τέσσερις μήνες, στο Κέντρο Υγείας Αίγινας, εργάζεται γιατρός, ακτινολόγος. Λίγοι συμπολίτες έχουν καταλάβει τη διαφορά. Άλλωστε η θέση του ακτινολόγου προκηρύχθηκε το 1999 και καλύφθηκε το 2009 χωρίς να έχει συμβεί το παραμικρό από άποψη κοινωνικής παρέμβασης στο οριακό ζήτημα της υγείας. Παρά την απόλυτη ανάγκη του νησιού για ακτινολογικό δημόσιο ιατρείο, καμιά κοινωνική απαίτηση δεν υπήρξε προς αυτήν την κατεύθυνση – κι αυτό προδιαγράφει την εξέλιξη.

Ο κόσμος της Αίγινας, έχει μάθει να κουτσοβολεύει την ανάγκη του για σωστή περίθαλψη, λίγο από τους ιδιώτες ή στο νοσοκομείο της Εκκλησίας ­με το αζημίωτο βεβαίως και τα ταμεία να πληρώνουν αδρά! ­ ή να ναυλώνει στην ανάγκη το θαλάσσιο ταξί των 380 ευρώ το οποίο θα τον πάει στον Πειραιά για κάποιο κεντρικό νοσοκομείο.  Όλα αυτά είναι γνωστά, ‘’αποδεκτά’’ –άλλωστε ‘’τι να κάνει ο κοσμάκης’’;

Ο ‘’κοσμάκης’’ όμως δεν ζήτησε δωρεάν ακτινολόγο ­ο ακτινολόγος ήρθε! Ο ‘’κοσμάκης’’ δεν ξέρει πως ο ακτινολόγος είναι ειδικευμένος στους υπερήχους (μ’ ότι κι αν σημαίνει, θετικό, για την τσέπη του και την υγεία του!) Ο ‘’κοσμάκης’’ δεν γνωρίζει πως έχει γίνει παραγγελία ενός μηχανήματος υπερήχων το οποίο θα λύσει τα χέρια των παθολόγων στο Κέντρο Υγείας και θα σώσει ζωές. Η διαδικασία της παραγγελίας ­ωστόσο­ φαίνεται να καθυστερεί τόσο όσο χρειάζεται για να ‘’χαθεί’’ το μηχάνημα στο ‘’δρόμο’’. Ίσως είναι «ακριβό» και «ασύμφορο» για το δημόσιο, ίσως άλλα συμφέροντα δεν θέλουν το Κέντρο Υγείας να εξυπηρετεί και αυτή την ανάγκη των κατοίκων ­άλλωστε τι θα κάνουν οι ιδιώτες αν το Δημόσιο λειτουργεί σωστά, θα πεθάνουν;

Όπως και να ‘χει, αν το Τζάνειο δεν στείλει το μηχάνημα, τότε το Κέντρο Υγείας θα έχει έναν κατά το ήμισυ ακτινολόγο, αφού ο ίδιος δεν θα ασκεί το έργο για το οποίο εκπαιδεύτηκε και πιθανόν να θελήσει να πάει προς κάποιο μεγάλο Νοσοκομείο.

Άραγε ποιος θα τον ψάξει; Ο ‘’κοσμάκης’’ δεν ψάχνει κανέναν και δεν γνωρίζει τίποτα από όλα αυτά! Όταν εξυπηρετείται από το Κέντρο Υγείας Αίγινας, ευχαριστεί και φεύγει, για να ξεχάσει στη γωνία, ότι η Δωρεάν Δημόσια Υγεία δεν είναι δώρο αλλά δικαίωμα, το οποίο αν δεν περιφρουρείται θα πάει καλλιά του, όπως τόσα άλλα δικαιώματα. Ο ‘’κοσμάκης’’ τώρα, ξέρει, τι θα κάνει ακριβώς;

Η παιδική εργασία στην Αίγινα (ένα δείγμα)

Το σχόλιο αυτό δεν μπορεί να έχει αξίωση μιας εργασίας τεκμηριωμένης και βασίζεται τουλάχιστο σε μια βιωμένη πραγματικότητα, καθώς και αρκετές συζητήσεις.  Όταν μιλάμε βέβαια για παιδική εργασία πρέπει να οριστεί. Είναι εργασία που πραγματοποιούν παιδιά ως 16 χρονών, είτε με στόχο τη δυνατότητα να μπορούν να καταναλώσουν το κατιτίς τους, είτε παρακινημένα από τους γονείς τους προκειμένου «να ψηθούν», είτε με στόχο την επιβίωση ή αλλιώς την αύξηση του οικογενειακού εισοδήματος. Τα σούπερ μάρκετ, οι οικογενειακές επιχειρήσεις, οι ταβέρνες, τα τουριστικά μαγαζιά, και σε κάποιες περιπτώσεις οι οικοδομές, είναι οι βασικοί προορισμοί της παιδικής εργασίας.

Όταν μπαίνεις το καλοκαίρι σε μεγάλο σούπερ-μάρκετ να ψωνίσεις, βλέπεις παιδιά του Γυμνασίου χωρίς την επίσημη ενδυμασία των εργαζομένων (έτσι ώστε στην τυχούσα απόπειρα επιθεώρησης εργασίας να μετατραπούν σε πελάτες) να βρίσκονται είτε δίπλα στο ταμείο, είτε να σέρνουν χαρτοκούτες, είτε να κάνουν διάφορες δουλειές όπως σκούπισμα, σφουγγάρισμα, τοποθέτηση εμπορευμάτων στα ράφια, μεταφορά εμπορευμάτων.

Σχεδόν τίποτα δεν θα μπορούσε να διαταράξει αυτήν την άθλια συνθήκη. Σ’ ένα νησί μικρό με περιορισμένους ορίζοντες, μια τέτοια θέση είναι αρκετή προκειμένου να κάνεις «καριέρα», όπως μας πληροφορεί η σχετική αφίσα μιας εταιρίας. Ποιος θα μπορούσε να αντιταχθεί; Ο Δήμος της Αίγινας, που λαμβάνει χορηγίες για τις εκδηλώσεις του; Η εκκλησία, που έχει μια εταιρία μόνιμη χορηγό;  Οι σύλλογοι, που περιμένουν πώς και πώς τη χορηγία; Οι τοπικοί πολιτικοί παράγοντες, που θα πάνε για βοήθεια και θα κάνουν διάφορα θελήματα; Οι οικονομικοί παράγοντες, οι οποίοι έχουν μια αντίστοιχη δραστηριότητα και με ανάλογα χαρακτηριστικά; Γονείς, που θεωρούν και τιμή τους το να δουλεύει το παιδί τους εκεί; Οι επαγγελματίες, που τροφοδοτούνται χονδρικά; Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, που δεν θα ξαναπιάσουν δουλειά πουθενά μέσα στο νησί και θα μπουν σε μαύρη λίστα; Η επιθεώρηση εργασίας, που καλά-καλά δεν ασχολείται με τις αστικές περιοχές; Οι πελάτες, που σκέφτονται μόνο τις τιμές των προϊόντων στην καλύτερη περίπτωση (αν δεν φεύγουν κεφάτοι); Οι καλλιτέχνες, που ενδιαφέρονται μόνο για την προβολή του έργου τους και των δράσεών τους χωρίς να νοιάζονται ποιος χορηγεί;

Ποιο μπορεί να είναι το όνειρο ενός ανθρώπου νέου; Να έχω μια δουλειά, να έχω χρήματα, να μπορώ να έχω μηχανάκι, αυτοκίνητο, να μπορώ να ψωνίσω ρούχα, να μπορώ να πηγαίνω 3 φορές το χρόνο στην Αθήνα να ψωνίζω, να μπορώ να βγαίνω σε μια καφετέρια, στο μπαράκι, να παντρευτώ και να έχω ένα σπίτι κλπ. Όλα αυτά δεν μπορούν να συμβούν αν χαίρεσαι το καλοκαιράκι σου στην παραλία και το ποδηλατάκι σου στον πεζόδρομο. Πρέπει από τώρα να χωθείς απ’ τα 14, τα καλοκαίρια σε μεγαλομπακάλικο του νησιού να αποκτήσεις ρόλο, να γίνεις αρεστός-ή για το πόσο υπάκουος-η είσαι, να σου φύγει το αμήχανο πρόσωπο και ν’ αρχίσεις να γελάς, να σου φεύγει ο τάκος απ’ την κούραση και συ να είσαι την άλλη μέρα στο πόδι, να παρακολουθείς τι κάνουν οι άλλοι, να αρχίσεις να λαλάς μπας προωθηθείς και σε λίγο καλύτερο πόστο. Ο ένας που βρίσκεται λίγο πιο ψηλά στην ιεραρχία γίνεται το πρότυπο για τον πιο κάτω. Απ’ τ’ αμπάρι στο κατάστρωμα κι απ’ το κατάστρωμα στο τιμόνι ξεκινάει ο μύθος της «καριέρας» στην εταιρία…

Με πανάκριβα εισιτήρια και με εξαντλητικά ωράρια των εργαζομένων (έως και 17-18 ώρες) η γνωστή –κυρίως- εταιρία (ΜΙΝΟΑΝ και μετά το ναυάγιο του ΣΑΜΙΝΑ, SEA WAYS), χορηγός πολιτιστικών εκδηλώσεων, αθλητικών ομάδων στην Αίγινα κι αλλού καθώς και άλλων δραστηριοτήτων, συνεχίζει την δραστηριότητά της χωρίς να ακούγεται το παραμικρό. Η τουριστική συνείδηση, είναι πλέον ένα γεγονός για τον ταξιδιώτη και τον ντόπιο, όπως και η συνείδηση του τοπικού παράγοντα ο οποίος θεωρεί αυτοδίκαια τις εταιρίες ως κοινωνικούς εταίρους στο μεγαλείο της πολιτικής και οικονομικής εκμετάλλευσης. Ένα κλίμα ελαφράδας ακόμα και για πολυδιάστατα ζητήματα όπως της ακτοπλοΐας, είναι αυτό που συμβαίνει στο νησί αλλά και αλλού. Η αποθέωση του φραπέ στην κουπαστή του πλοίου είναι η εικόνα που αποτυπώνει το εμπόρευμα του ταξιδιού στην σύγχρονη εκδοχή…

Όπως έγινε γνωστό, με την, από 17 Ιουλίου 2008 εισήγηση της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού, παραπέμφθηκαν τον Οκτώβριο στην ολομέλεια της Επιτροπής Ανταγωνισμού 14 ακτοπλοϊκές εταιρίες και η Ένωση Επιχειρήσεων Ακτοπλοΐας (1), με την κατηγορία ότι παραβίαζαν τους κανόνες ανταγωνισμού μέσω οριζοντίων συμπράξεων. Τι να σημαίνει αυτό άραγε; Ότι μια επίσημη κρατική αρχή καταγγέλλει στο ίδιο το κράτος ότι οι εφοπληστές παρανομούν. Τι κάνουν; Πάνω στο τραπέζι κάνουν συμφωνίες για τη διατήρηση σε υψηλό επίπεδο της τιμής των ναύλων, δηλαδή, ότι κάνει κάθε καλό καρτέλ που σέβεται αποκλειστικά τον εαυτό του. Ακόμα και με το γεγονός ότι η τιμή του πετρελαίου έχει μειωθεί κατά 54% από πέρσι (2) δεν έχει υπάρξει μείωση του εισιτηρίου. Και δεν είναι μόνο αυτό: το ίδιο το κράτος επιδοτεί τους εφοπληστές για τη σκληρή τους δουλειά (3). Συμπερασματικά: συμπιέζουν τα μεροκάματα προς τα κάτω, αυξάνουν τις ώρες εργασίας, αυξάνουν την τιμή του εισιτηρίου, αυξάνουν τις πιθανότητες για το μοιραίο «ανθρώπινο» λάθος. Η αφασία του καλοκαιριού, ο μύθος των διακοπών, οι ψευδαισθήσεις της καταναλωτικής ευμάρειας θάβουν αυτά τα ζητήματα… Έτσι, αδιαμαρτύρητα πληρώνεις το εισιτήριό σου, βλέπεις το πλήρωμα να ξεπατώνεται στη δουλειά, ακούς τη μονότονη μουσική, τις προειδοποιήσεις για την περίπτωση ναυαγίου, σβήνεις κάθε τι αρνητικό και λούζεσαι με το “φως της Αίγινας”…

Όμως, ακόμα κι αν έχει ‘’καεί’’ το ζήτημα της ακτοπλοΐας από τους χειρισμούς των Φορέων μαζί με το Δήμο Αίγινας το χειμώνα του 2003 (4), υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν οι αιτίες για να διεκδικήσουμε το ταξίδι, τη μεταφορά και τη μετακίνηση ως αγαθά. Το γεγονός ότι κατοικούμε σε ένα τόπο με γύρω-γύρω θάλασσα, είναι ένας παραπάνω λόγος να συγκροτήσουμε επιτροπή πολιτών που θα θέσει το εργασιακό ζήτημα, την ασφάλεια των επιβατών και των πληρωμάτων καθώς και τις τιμές των ναύλων.

(1)21-6-2009 ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΚΟΥΦΟΥ, από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ:

«Δεκατέσσερις εταιρείες και το συλλογικό όργανο των ακτοπλόων, η Ένωση Επιχειρήσεων Ακτοπλοΐας, βρίσκονται στο εδώλιο της Επιτροπής Ανταγωνισμού με την κατηγορία ότι είχαν συστήσει καρτέλ και, μεταξύ άλλων, καθόριζαν κατόπιν συμφωνίας την τιμολογιακή τους πολιτική. Η έρευνα της Επιτροπής Ανταγωνισμού, που ξεκίνησε αυτεπάγγελτα στα τέλη Μαΐου του 2008 και αφορά την χρονική περίοδο 2006-2008, εξετάζεται στην ολομέλεια της Επιτροπής από την Πέμπτη 18 Ιουνίου, ύστερα από καθυστέρηση αρκετών μηνών εξαιτίας αλλεπάλληλων αναβολών. Όπως προκύπτει από την εισήγηση της Γενικής Διεύθυνσης της Επιτροπής, στις ακτοπλοϊκές γραμμές του εσωτερικού (Αιγαίου και Ιονίου) αλλά και της Αδριατικής οι εταιρείες ακολουθούσαν εναρμονισμένες πρακτικές ναύλων, ενώ νόθευαν τον ανταγωνισμό με απευθείας συμφωνίες αλλά και έμμεσα.

Οι ακτοπλόοι κατηγορούνται ακόμη ότι συνεννοούνταν μεταξύ τους ώστε να μην παράσχουν τις υπηρεσίες τους, όπως όταν απειλούσαν- σύμφωνα με την εισήγηση της Γενικής Διεύθυνσης της Επιτροπής Ανταγωνισμού- μέσω δημοσίων δηλώσεων εκπροσώπων τους ότι «θα δέσουν τα πλοία τους».

Το πόρισμα της έρευνας

Η έρευνα της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ακολουθούμενες πρακτικές στρεβλώνουν τον ανταγωνισμό. Συγκεκριμένα διαπίστωσε:

● Συνεννοήσεις μεταξύ ακτοπλοϊκών εταιρειών εντός της Ένωσης Επιχειρήσεων Ακτοπλοΐας για την τιμολογιακή τους πολιτική. Σύμφωνα με το σκεπτικό της Επιτροπής Ανταγωνισμού, η τιμή θεωρείται το κυριότερο μέτρο ανταγωνισμού, και οι διάφορες συνεννοήσεις που υιοθετούνται με τελικό στόχο τον καθορισμό της περιορίζουν από την ίδια τους τη φύση τον ανταγωνισμό. Στην περίπτωση αυτή, και σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της η Γενική Διεύθυνση, το είδος αυτών των συνεννοήσεων γίνεται με τους εξής τρόπους: μέσω της ενημέρωσης των εταιρειών μεταξύ τους ως προς τη μελλοντική συμπεριφορά τους σε θέματα τιμολογιακής πολιτικής (όπως οι ανακοινώσεις για μετακύλιση πιθανής αύξησης καυσίμων στον επιβάτη), αλλά και με κάθε ανταλλαγή πληροφοριών επί του τιμολογίου τους. Επίσης ως συνεννοήσεις εννοούνται και οι όποιες αντιδράσεις σε ανακοίνωση περί «παγώματος τιμών» αλλά και οι συζητήσεις περί λειτουργικού κόστους, που αποτελούν ουσιαστικό συστατικό στοιχείο της τελικά διαμορφούμενης τιμής.

● Συμφωνίες μεταξύ ορισμένων ακτοπλοϊκών εταιρειών εντός της Ένωσης Επιχειρήσεων Ακτοπλοΐας για το μοίρασμα των επιδοτούμενων γραμμών μέσω προσυμφωνημένων προσφορών. Πρόκειται για συμφωνίες ή εναρμονισμένες πρακτικές που εξαλείφουν τον ανταγωνισμό στους διαγωνισμούς για τις επιδοτούμενες γραμμές. Πρακτικές όπως το να μη συμμετέχουν στους διαγωνισμούς κάποιες εταιρείες, σύμφωνα με την Επιτροπή, περιορίζουν ή εξαλείφουν τον ανταγωνισμό τιμών ανάμεσα στις επιχειρήσεις και αποσκοπούν στη μεταξύ τους κατανομή των μεριδίων της αγοράς.

● Οριζόντια σύμπραξη μεταξύ ορισμένων ακτοπλοϊκών εταιρειών εντός της Ένωσης Επιχειρήσεων Ακτοπλοΐας με αντικείμενο τον περιορισμό των δρομολογίων. Η κατηγορία για τον περιορισμό δρομολογίων και υπηρεσιών φαίνεται να στηρίζεται σε συνεννοήσεις προκειμένου να υπάρχει κοινή στάση, από την πλευρά των ακτοπλοϊκών, για θέματα που αφορούν τον κλάδο αλλά ταυτόχρονα οδηγούν σε εναρμονισμένες πρακτικές… Οι εταιρείες που έχουν κληθεί στην Ολομέλεια της Επιτροπής Ανταγωνισμού είναι η ΑΝΕΚ, οι Μινωικές Γραμμές, η Ηellenic Seaways, η ΣΑΟΣ, η Ναυτιλιακή Εταιρεία Λέσβου, η G.Α.Ferries, η Αgoudimos Lines, η Δ. Τυρογαλάς και Σία Ν.Ε., ο Όμιλος Αttica (Βlue Star, Super Fast Ferries), η Strintzis Lines (Γραμμές Επτανήσου), η Λασιθιωτική ΑΝΕ (ΛΑΝΕ), η Goutos Lines, η Ventouris Lines και η Αlpfa Ferries…»

(2) «Ωστόσο, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η τιμή του πετρελαίου (μπρεντ), που πέρυσι είχε χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι για τις υπέρογκες αυξήσεις, έχει καταγράψει μείωση κατά 53,6% σε σύγκριση με τον περσινό Μάιο (η τιμή ήταν 123 δολάρια το βαρέλι) και κατά 61% τον περσινό Ιούλιο (η τιμή ήταν 143 δολάρια το βαρέλι, ενώ την περασμένη εβδομάδα κυμαινόταν μεταξύ 56 και 57 δολάρια)». 

Έθνος 18-05-2009

(3) Από το 2003-2008

 G.A. Ferries (Αγούδημος): 36.093.430

 SOAS (Μανούσης): 31.481.502

 C Link και ΝΕΛ: 29.665.963

 ΛΑΝΕ - ΑΝΕΝ - ΑΝΕΚ: 27.218.357

 Blue Star: 10.210.254

 Πηνελόπη Ν.Ε.: 5.823.699

 Hellenic Seaways: 1.863.492

(Από την εκτεταμένη αρθρογραφία του Στ. Μαλαγκονιάρη στο «Έθνος»)

(4) http://blogs.espiv.net/sxedia/%ce%b5%cf%86%ce%bf%cf%80%ce%bb%ce%b7%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%83/

Με τεχνικές εντυπωσιασμού και επιβολής στο χώρο, καθώς και με το σχετικό λάδωμα (χορηγίες), φωτογράφοι εξέθεσαν με το ζόρι και με την αβάντα της δημοτικής αρχής της Αίγινας, ένα σύνολο φωτογραφιών που δεν είχε καμιά βέβαια ενότητα. Η γνωστή σχολή της αποδόμησης και στην τέχνη έχει κάνει το θαύμα της. Να μπορείς με το διάχυτο τίποτα (πορτραίτα γνωστών ανθρώπων της τέχνης, «λαϊκοί» τύποι, κάτι ξεκούδουνα τσόκαρα σε διάφορες στάσεις και με τη σχετική ποσόστωση του Χόλυγουντ σε ανθρώπινο μαύρο δέρμα) εμφατικά να δίνεις την επίφαση περιεχομένου. Στήνεις μια εκδήλωση σε μια τουριστική περίοδο, με τα λεφτά των χορηγών που είτε είναι αφεντικά με κακοπληρωμένους σκλάβους, είτε είναι γλείφτες αφεντικών και διαφημιστές τους, μαζί με ανθρώπους που εποφθαλμιούν στο να μπορέσουν να πατήσουν στο στερέωμα της τέχνης-εμπορεύματος κάνοντας και μερικά θελήματα (ο «εθελοντισμός στην Τέχνη»), μαζί με εργάτες που παίρνουν τον όποιο μισθό τους για να στήσουν όλο αυτό το μεγαλοπρεπές τίποτα , μαζί με μικροεπαγγελματίες που θα διαφημιστούν, μαζί με το Δήμο της Αίγινας που είναι  ο επίσημος πολιτικός εκφραστής της τοπικής κοινωνίας κλπ. Να, λοιπόν η ιδέα μιας κοινότητας και ιδέα της τέχνης που την αντιπροσωπεύει. Να, λοιπόν που χάρη σ’ αυτήν την αυταπάτη μιας ενότητας ή στην επίφαση μιας κοινότητας, χάρη στο γεγονός ότι δεν υπάρχει και δεν προβάλλεται με άλλους τρόπους μια εναλλακτική πρόταση για την τέχνη που να υπερβαίνει αυτό το μοντέλο και τους όρους του, μπορεί σήμερα να μπλοκάρεται κάθε συλλογική και ατομική δημιουργική διάθεση, μετατρέπεται η τέχνη σε τεχνική και το αντίθετο, μετατρέπεται η ψυχαγωγία σε διασκέδαση, η αναπαραγωγή σε πρωτοτυπία και το αγαθό σε χρήμα.

Όσο βαστάει με δόντια το «φως της Αίγινας» θα τραγουδάνε οι ταμειακές μηχανές της βιομηχανίας τουρισμού…

Σύμφωνα με το άρθρο 217 του Δημοτικού και Κοινοτικού Κώδικα, πραγματοποιείται, μια φορά κάθε χρόνο, ειδική συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου καθώς και ο ετήσιος απολογισμός των πεπραγμένων της Δημοτικής αρχής σε σχέση με τα οικονομικά, τη διοίκηση και τους στόχους που έχει θέσει η πλειοψηφούσα παράταξη, δηλαδή ο δήμαρχος, οι αντιδήμαρχοι, οι πρόεδροι των δημοτικών επιτροπών κλπ. Κατόπιν συνεχίζουν οι ηγέτες των συνδυασμών, οι δημοτικοί σύμβουλοι και τέλος μπορεί να πάρει το λόγο ο κάθε δημότης ο οποίος παρευρίσκεται.  Τις αποφάσεις βέβαια για την έγκριση των πεπραγμένων θα την έχει το σώμα του ΔΣ και σίγουρα ο συνδυασμός που διοικεί το Δήμο της Αίγινας. Οι προτάσεις, οι απόψεις, οι θέσεις που θα εκτεθούν από το σώμα των πολιτών είναι μόνο συμβουλευτικές και δεν έχουν καμιά πολιτική ισχύ.

Αυτό λοιπόν το θέατρο της δημοκρατίας παίχτηκε πριν λίγες μέρες στο 1^ο Δημοτικό Σχολείο Αίγινας. Το τι ειπώθηκε από την πλευρά της πλειοψηφίας ή από την πλευρά των υπολοίπων παρατάξεων μπορεί να δει κανείς και με τη λεπτομέρειά του από το γνωστό τοπικό ηλεκτρονικό σκουπιδότοπο. Το να σταθεί κανείς στους ανταγωνισμούς και στις κοκορομαχίες για το ποιος είναι ή το ποιος θα μπορούσε να είναι ο καλύτερος διαχειριστής της τοπικής πολιτικής και οικονομικής συνθήκης ανισότητας ή το ποιος μπορεί να γίνει ο καλύτερος τοπικός υπάλληλος των υπουργείων ή το ποιος θα μπορούσε καλύτερα να εφαρμόσει τα προστάγματα της ΕΕ, είναι μάλλον μια πολυτέλεια. Η τοπική αυτοδιοίκηση είναι το μακρύ χέρι του κράτους στην προσπάθειά του να εκτελέσει εν ψυχρώ και με κοινή συναίνεση (μέσω των δημοτικών εκλογών) κάθε απομεινάρι αυτοκαθορισμού, κάθε απομεινάρι αυτονομίας των τοπικών κοινωνιών.

Οι δημοτικές παρατάξεις είναι τοπικά κόμματα με ημερομηνία λήξης και έχοντας το άλλοθι της υπέρβασης των εθνικών κομμάτων μπορούν να δημιουργούν τις ψευδαισθήσεις για τη συμμετοχή και τη συμβολή του καθενός. Ο μύθος της δημοκρατίας στις τοπικές κοινωνίες είναι πιο ισχυρός από αυτόν του κεντρικού πολιτικού σκηνικού κι αυτός ο οποίος τροφοδοτεί -μέσω της αμεσότερης επαφής με τον αντιπρόσωπο- το ίδιο το σύστημα της αιρετής ολιγαρχίας, αυτής της κατ’ επίφαση δημοκρατίας την οποία ζούμε. Επιπλέον το γεγονός ότι ο εκλεγμένος άνθρωπος της διπλανής πόρτας μπορεί να είναι δίπλα σου, όχι για να σε συντρέξει στο πρόβλημα σου, ούτε βέβαια να συνοδοιπορήσει αλλά για να μεσολαβήσει με την πολιτική του δυνατότητα (ως προνόμιο) κάνει αυτή τη δυνατότητα του πολιτικού συστήματος πλέον οικεία.  Γεγονότα, όπως ο ετήσιος απολογισμός πεπραγμένων σε δημόσιο ανοιχτό χώρο, δίνει τη δυνατότητα στο σύστημα διαμεσολάβησης να αποκτά όλο και μεγαλύτερη ισχύ και στο βαθμό βέβαια που δεν εγείρονται τοπικές αντιστάσεις, ούτε δημιουργούνται τοπικά όργανα ανταγωνιστικά με τους πολιτικούς όρους της αυτοδιοίκησης (συνελεύσεις, ομάδες με δομές αμεσοδημοκρατικές κλπ.). Η παρούσα τοπική αρχή επιδίωξε να συμπλέει με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμφωνία με το γράμμα του νόμου, με πολιτικές δυνάμεις που θα βοηθούσαν την αλλαγή του σκηνικού, με μια πιο παρεμβατική λογική στην τοπική οικονομία, με λύσεις φοροεισπρακτικές που έχουν αλλού εφαρμοστεί, με ένα ρεύμα μετοίκων κυρίως που άλλοτε ήταν περιθωριοποιημένο, με την καλλιέργεια μιας εικόνας αστικής-ευρωπαϊκής, καθώς και με άλλες λογικές εντός της γραμμής των θεσμών.

Έτσι ως πολιτικό συμπέρασμα για τη συγκυρία, μπορεί να ειπωθεί ότι η σημερινή δημοτική αρχή εμπερικλείει τις λιγότερες αντιφάσεις, εφόσον εφαρμόζει -συγκριτικά με προκατόχους του δημοτικού θρόνου- κατά γράμμα τις επιταγές του πολιτικού συστήματος . Σ’ αυτό διαδραμάτισε ένα σημαντικό και καθοριστικό ρόλο, μια προϋπάρχουσα των εκλογών του 2006 κυρίαρχη λογική («να τελειώνουμε με το Μούρτζη»), η αποφασιστική δραστηριότητα ενός κατεστημένου μετοίκων της Αίγινας που εκφράζονται κυρίως από το Σύλλογο Ενεργών Πολιτών και τη δραστηριότητά τους κυρίως γύρω από την Ομάδα για το Πρόβλημα του νερού (ειδικά) στην Αίγινα*, η σύμπλευση με ένα τμήμα ενός πυρήνα στα Βόρεια της Αίγινας (Σύλλογος «Φερίας»), η ομάδα της Κυψέλης που παρουσίασε το δήμαρχο με πολιτικό αλεξίπτωτο, ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ, η αλχημεία της δημοτικής παράταξης «Αίγινα για Σένα» που εντάχθηκε πλήρως στην εκλογή Κουκούλη, και βέβαια ο δεξιός με «τεχνοκρατικό», αντικειμενικό και ολίγον κουλτουρέ πρόσωπο, Κουκούλης-ουδέτερος, ευκατάστατος και με πολλές επαφές (φεστιβάλ, πολιτιστικές δραστηριότητες στην Αίγινα και με εξασφάλιση χορηγιών κλπ.). Αν συμπληρώσουμε και την «αυταπάρνηση» που διατυμπανίζει η δημοτική αρχή και είναι αποδεκτή από ένα μεγάλο τμήμα της Αίγινα («τουλάχιστον αυτοί δεν τα παίρνουν»), τότε μιλάμε για μια μεγαλύτερη νομιμοποίηση αυτής της συνθήκης πολιτικής ανυπαρξίας της τοπικής κοινωνίας. Η «τακτοποίηση» των δημοτικών ζητημάτων με σύστημα κι όχι με τις γνωστές ερασιτεχνιές των προηγούμενων σημαίνει ότι ο δήμος της Αίγινας ξεκινά να εντάσσεται όλο και περισσότερο στη λογική της ΕΕ, εξορθολογώντας την διαχείριση: α)οικονομικός φιλελευθερισμός-Δήμος επιχείρηση-Δήμος εργολάβος β) φοροείσπραξη γ)κοινωνικός έλεγχος και δημοτική αστυνόμευση. Επίσης, συστηματοποίησε τη βασικότερη οικονομική αναφορά του νησιού: α)όσον αφορά τον τουρισμό κινήθηκε και συνεχίζει να κινείται όλο και περισσότερο με τους νόμους της αγοράς. Έγινε και συνεχίζει να γίνεται η προβολή της τουριστικής βιομηχανίας (φεστιβάλ, πολιτιστικά δρώμενα με την ανάλογη προβολή, φιστίκι κλπ.) ενώ ζητήματα που αφορούσαν την καταστρατήγηση του περιβάλλοντος (νταμάρια κλπ) παραμένουν στα ίδια επίπεδα. Ταυτόχρονα έκανε κινήσεις «επικοινωνιακές» μέσω της εφημερίδας «νέα Εποχή» (το ΦΕΚ του Δήμου Αίγινας) αλλά και πραγματοποιήθηκε αλλαγή της όψης της πόλης, κόλπα παλιά, δοκιμασμένα και επιτυχημένα. Αυτό που χαρακτήριζε τους προκατόχους, ήταν ότι είχαν το σχεδιασμό, τη γνώση και τις θέσεις για τη διαχείριση σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Λίγο ως πολύ διακρίνονταν για τις παλινωδίες τους, για την αδυναμία τους να ελέγξουν σε μεγάλο βαθμό τους μηχανισμούς του Δήμου, για την έλλειψη του κατ’ επίφαση σεβασμού προς τον Πολίτη (υπηρεσίες κλπ.), για την έλλειψη θετικής δραστηριότητας, για την έλλειψη διαφημιστικής (με διάφορους τρόπους) προβολής του νησιού, για την άρνηση συνεργασίας με ένα θετικό τμήμα μορφωμένων, μετοίκων, Αιγινητών και εν Αθήναις καθώς και άλλες παραλείψεις που αξιοποίησε η παράταξη του Κουκούλη. Με αυτές τις αλλαγές που εγκαινίασε το 2007 η παρούσα δημοτική αρχή αλλάζοντας το πολιτικό σκηνικό στην Αίγινα, μπορεί να ξεκινήσει (πέρα από κάποιες θέσεις για την Τοπική Αυτοδιοίκηση** και μια αντίστοιχη κριτική.

*Η Ομάδα για το πρόβλημα του Νερού στην Αίγινα αδράνησε έως και  σταμάτησε να λειτουργεί ακριβώς μετά την εκλογή του Παναγιώτη Κουκούλη. Δεν εκδόθηκε κανένα κείμενο διάλυσης της Ομάδας, δεν λειτουργεί τουλάχιστον επίσημα η Ομάδα, άρα μπορεί και ανά πάσα στιγμή ως καβάντζα να ξαναγίνει ή να μετατραπεί σε ένα καλό πολιτικό μαγαζί…

**http://blogs.espiv.net/sxedia/%ce%ac%cf%81%ce%b8%cf%81%ce%b1/

Αν πάρει κανείς στα σοβαρά τις όποιες επιστολές πολιτών-«χρηστών υγείας» και προσωπικού του Κέντρου Υγείας, τις ανακοινώσεις του νομάρχη, την αρθρογραφία και τις επερωτήσεις βουλευτών για τις ελλείψεις στο προσωπικό, στις υποδομές και στον τεχνολογικό εξοπλισμό, τίποτε δεν διαταράσσει την ησυχία του συστήματος που κατ’ ευφημισμό ονομάζεται «Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης». Όλες αυτές οι προσπάθειες κινούνται σε επίπεδο προσώπων και κυρίως επαφών με θεσμούς οι οποίοι, πολιτικά, είναι άμεσα και έμμεσα υπεύθυνοι για όσα τους καταλογίζονται. Και συνήθως τους καταλογίζονται τα ελάχιστα, αυτά για τα οποία θα έπρεπε σύμφωνα με το γράμμα του νόμου και με βάση το καταστατικό του 1985 να έχουν φροντίσει ή για την εφαρμογή της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, που αποτελεί από ιδρύσεως των Κέντρων Υγείας, μια απλή ρητορεία*. Επίσης δεν καταλογίζονται ούτε η δομική σχέση με τις Φαρμακευτικές πολυεθνικές εταιρίες, η γραφειοκρατία στο θεσμό που καθιστά τις σχέσεις δυσλειτουργικές πολιτών-προσωπικού και εργαζομένων στο εσωτερικό τους, η ακατάπαυστη λειτουργία του θεσμού του «καφέ» (εθελοντικό φακελάκι) εκτός περιπτώσεων αξιοπρεπούς στάσης εργαζομένων και ασθενών, η επικράτηση και η διεύρυνση διαφορετικών ταχυτήτων δικαιωμάτων σε εργαζόμενους και σε πολίτες που προσέρχονται σ’ αυτά όπως και αντιεπιστημονικές λογικές διασποράς διαρκούς ανασφάλειας με αφορμές εξάρσεις ιών (γρίπης SARS, γρίπης των πουλερικών και πρόσφατα γρίπης των χοίρων)

Ζούμε, έτσι κι αλλιώς, σε μια πολιτική φάση παγκοσμίως υποχώρησης του κοινωνικού τομέα (περίθαλψη, εκπαίδευση, μεταφορές, προστασία περιβάλλοντος, τομείς τοπικής αυτοδιοίκησης, πολιτισμός κλπ) και σαφώς προσανατολισμού στην ιδιωτικοποίησή του στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας ανασυγκρότησης του κεφαλαίου. Ήδη από το 1985, όταν ο κοινωνικός τομέας στην Ελλάδα έφτανε στην κορύφωσή του, ο ανεπτυγμένος καπιταλισμός, μέσω των εγκεφάλων-φωστήρων του, έδινε το μήνυμα ότι αυτός κοστίζει και ότι με την επερχόμενη πτώση ή κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ (που ήδη είχε ξεκινήσει επί Γκορμπατσόφ) δεν θα ήταν αναγκασμένος να διαθέτει ως ιδεολογικό και αξιακό αντιστάθμισμα, το κοινωνικό κράτος. Αργότερα και με την πτώση των καθεστώτων του ανύπαρκτου σοσιαλισμού, όλες οι δυνάμεις, βαθμιαία ως ραγδαία, στράφηκαν στην απογύμνωση του υπό τον έλεγχο και χρηματοδότηση του κράτους κοινωνικού τομέα, ενισχύοντας την περιστολή των δικαιωμάτων μέσω νέων νομοθετικών πλαισίων, την  καταστολή και τον κοινωνικό έλεγχο στο εσωτερικό, ενώ για τα παγκόσμια ζητήματα, η συνδρομή ενάντια στον «νέο εχθρό» (Ισλάμ, όπως οι πόλεμοι της Νέας Τάξης σε Ιράκ, Αφγανιστάν, αυτονομιστικά κινήματα, κράτη-απομεινάρια που αρνούνταν να ενταχθούν στην οικονομία της αγοράς όπως η Γιουγκοσλαβία, κινήματα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση μετά τα γεγονότα στο Σιατλ κλπ) θα προϋπέθετε και την ανάλογη μερίδα του λέοντος σε δημόσιο (κλεμμένο από το κράτος) χρήμα (πολυδάπανα οπλικά συστήματα, πολυδάπανες στρατιωτικές αποστολές σε εμπόλεμες ζώνες κλπ.).

Έτσι, το κράτος σε παγκόσμιο επίπεδο, ως θεσμός, αποποιούμενο την μέχρι τότε ευθύνη του για την υγεία και την περίθαλψη, για την παροχή στην εκπαίδευση, για την παροχή των μεταφορών, για την προστασία του κοινωνικού τομέα των παροχών (αδύναμες κοινωνικές ομάδες), για την προστασία του περιβάλλοντος, για τις όποιες παροχές μέσω της αυτοδιοίκησης για καθημερινά ζητήματα (πάρκα, παιδικοί σταθμοί, αποχέτευση, ύδρευση, προστασία περιβάλλοντος κλπ) ζητήματα βασικά για την καθημερινή διαβίωση, αφήνει μέσω της έλλειψης χρηματοδότησης να παρακμάζουν οι επιβλέποντες θεσμοί και οι δομές τους και παράλληλα εκπονεί σχέδια προκειμένου να τους εκχωρήσει με διάφορους τρόπους στο ιδιωτικό κεφάλαιο. Το κράτος, παγκοσμίως, αναλαμβάνει τον αρχετυπικό του ρόλο: χωροφύλακας-φοροεισπράκτορας και προσφάτως εργολάβος, καθιστώντας τις ελλείψεις στον κοινωνικό τομέα ΔΟΜΙΚΕΣ. Έτσι και ο θεσμός της Περίθαλψης πολύ γρήγορα κατέρρευσε με την υποχρηματοδότηση στις δομές, με την προώθηση των ιδιωτικών ασφαλειών, με την τεχνική κατάρρευσης των Ταμείων Ασφάλισης, με την προώθηση των ιδιωτών γιατρών, με την πολιτική βούληση για μη προσλήψεις, με τα νομοσχέδια που προωθούσαν την ιδιωτικοποίηση, που «κατακεραύνωναν τον συγκεντρωτισμό», με την προώθηση των ΣΔΙΤ, με την προώθηση της σύσταση ΑΜΚ και ΜΚΟ με σκοπό την απορρόφηση των κονδυλίων για την αποασυλοποίηση (Ψυχαργώ) ή την τοξική εξάρτηση, με το ξεπούλημα ολόκληρων τομέων και με την εγκατάλειψη των δομών των Κέντρων υγείας και Κέντρων Ψυχικής Υγείας που ποτέ δεν λειτούργησαν ως πρωτοβάθμιες πέρα από προσωπικές δράσεις εργαζομένων που υπερέβαιναν ή απλά τηρούσαν τα θεσμικά πλαίσια. Αυτό περίπου ακολουθήθηκε ως πολιτική και για τα Κέντρα Υγείας** αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι ακόμα δεν έχουν ξεπουληθεί επισήμως. Από κει και πέρα η λειτουργία τους βασίζεται κυριολεκτικά σε λίγους εργαζόμενους που απλά προσπαθούν να κάνουν καλά τη δουλεία τους αντιμετωπίζοντας συνήθως ένα αρνητικό κλίμα που χαρακτηρίζει πολλές υπηρεσίες που λειτουργούν ως ιδιοκτησία κάποιων στελεχών και των παρακαθήμενων, ανθρώπων που αρνούνται να εργαστούν σαμποτάροντας την εργασία των άλλων. Σε επίπεδο καθημερινότητας σημαίνει:

-ότι οι κουστουμαρισμένοι των φαρμακευτικών κλπ με τα τσαντάκια με τα «νέα» παρασκευάσματα και τα φυλλάδια περνούν τακτικά για «ενημέρωση» υποβάλλοντας τους πιο «αδύναμους» εργαζόμενους της περίθαλψης σε μια δοκιμασία για ποσοστά επί των «πωληθέντων της εταιρίας μας»

-ότι οι γιατροί κάνουν βάρδιες παραπάνω από τη νόρμα είτε διότι «θα μείνει το Κέντρο Υγείας χωρίς γιατρό», είτε διότι και αυτές οι εξοντωτικές βάρδιες μαζί με τις εφημερίες ετοιμότητας αυξάνουν το εισόδημα

-ότι ο «καφές», ως κατάλοιπο μιας προαστικής τάξης πραγμάτων, είναι σε πολλές περιπτώσεις εκ των ων ουκ άνευ σε ένα κλίμα χαλαρότητας των πάντων (με αρκετές εξαιρέσεις τόσο εργαζομένων όσο και από πλευράς κόσμου), ενώ έχει πλέον νομιμοποιηθεί δια χειρός υπουργού («ο καφές από ευχαρίστηση» εννοείται ‘’μόνο’’…)

-ότι στις τοπικές κοινωνίες, οι ιδιώτες γιατροί καθώς και εργαστήρια ή διαγνωστικά κέντρα μέσω διαφήμισης βρίσκονται στο ενδιαφέρον του κόσμου, εφόσον λόγω των παραπάνω ελλείψεων και εφαρμοσμένων πολιτικών, τα ΚΥ υπολειτουργούν ή υποβαθμίζονται εντέχνως οι -όποιες αλλά- υπάρχουσες παροχές τους. Αρκετοί από αυτούς, είτε λόγω προσωπικού αδιεξόδου που προέρχεται από το δυσμενές πλαίσιο που περιγράφηκε, είτε λόγω οικονομικών επιλογών έχουν προϋπάρξει ως διορισμένοι γιατροί στα Κέντρα Υγείας των περιοχών που εργάζονται, έχοντας εξασφαλίσει με τα χρόνια ένα καλό όνομα

-ότι υπάρχουν κόντρες εργαζομένων για τη θέση, για την επιμόρφωση, για την ειδίκευση, για τη βάρδια, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει συνεργασία για το καλό των ασθενών και όσων έρχονται στο Κέντρο υγείας

-ότι η ανύπαρκτη (πέρα από κάποιες σπασμωδικές και ασυνεχείς προσπάθειες που στηρίζονται στη γνώση και στο φιλότιμο) πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, στέλνει τους ανθρώπους στο Κέντρο Υγείας και από εκεί στα επιβλέποντα νοσοκομεία, χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος

-ότι ο κόσμος δεν έχει καμιά λογική διεκδίκησης, αλλά προσπαθεί  να τη βολέψει με τη φτώχεια αυτή, συμμετέχοντας με μια αδιέξοδη σύγκρουση με άλλους χρήστες ή με εργαζόμενους συνήθως αυτούς που προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους

-ότι πεθαίνουν εξ’ αιτίας των παραπάνω ελλείψεων άνθρωποι ή μετακινούνται προς τα νοσοκομεία

-ότι οι τοπικοί παράγοντες όταν θυμούνται από συγκυρίες τα ΚΥ, κάνουν το κομμάτι αντλώντας πολιτική υπεραξία

Αυτά κι άλλα που ενδεχομένως παραλείπονται αφορούν και το Κέντρο Υγείας Αίγινας, για το οποίο δεν έχει υπάρξει ο παραμικρός κοινωνικός αγώνας για τα αυτονόητα. Οι επιστολές, οι ανακοινώσεις, οι επερωτήσεις και η αρθρογραφία όχι μόνο δεν μπορούν αν βοηθήσουν την κατάσταση αλλά δημιουργούν και την επίφαση του γεγονότος που με τη σειρά του ‘’καλύπτει’’ αυτούς, εργαζόμενους στο ΚΥ και πολίτες της περιοχής που στο συντριπτικό τους σύνολο αρνούνται να συστήσουν ένα σώμα αγώνα για τη διεκδίκηση του αυτονόητου στο χώρο αυτό. Ο κοινωνικός αγώνας στο Ζαγκλιβέρι Θεσσαλονίκης μας παραπέμπει σε πραγματικούς και δημοκρατικούς όρους όταν πολίτες και εργαζόμενοι, ισότιμα αγωνίζονται, διεκδικούν και πετυχαίνουν***.

*Βλέπε στη σελίδα «υγεία» http://blogs.espiv.net/sxedia/%cf%85%ce%b3%ce%b5%ce%af%ce%b1-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1-%ce%ba%ce%b9-%ce%b1%ce%b3%cf%8e%ce%bd%ce%b1%cf%82/

**Βλέπε στη σελίδα «αναλύσεις» το άρθρο: «Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΩΝ ΑΓΩΝΩΝ» http://blogs.espiv.net/sxedia/%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/

*** http://eutopia.gr/index.htm άρθρο Για τον αδέσμευτο κοινοτικό αγώνα στο
Ζαγκλιβέρι Θεσσαλονίκης και πέριξ τεύχος 15, Νοέμβρης 2007

”Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ” ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

Μαζί τα υπάρχοντα τοπικά δωρεάν σκουπίδια, κυκλοφόρησε «η άλλη όψη της Αίγινας», προσφορά κάποιων διαφημιστικών εταιριών και καταστημάτων μαζί με τις φιλοδοξίες κάποιων, είτε να προωθήσουν επιχειρηματικά συμφέροντα, είτε να προωθηθούν στην τοπική πολιτική σκηνή, είτε για να αισθανθούν ότι γίνονται πολιτικοί παράγοντες ή όλα αυτά μαζί. Τα όπλα των συντακτών της είναι, η διαφήμιση επιχειρηματιών, η υπερβολή, ο χυδαίος λαϊκίστικος λόγος, η επανάληψη, οι αβανταδόρικες ‘’πατριωτικές’’-τοπικιστικές αναφορές, η προσωπική στόχευση άλλων ανταγωνιστικών παραγόντων και ιδιαίτερα αυτών της σημερινής δημοτικής αρχής, καθώς και η έμμεση προώθηση κάποιων άλλων παραγόντων, που δείχνουν ότι έχουν και ‘’πλάτες’’ στον κομματικό-κυβερνητικό μηχανισμό. Το έμεσμα αυτό, μαζί με τα υπόλοιπα που ήδη κυκλοφορούν και εκείνα τα οποία(κοντός ψαλμός-αλληλούια) εν όψει των τοπικών εκλογών του 2010 θα εκδοθούν, το μόνο που μπορούν να προσφέρουν στο πλαίσιο της προώθησης παραγόντων με οικονομικό και πολιτικό όφελος είναι η σύγχυση και η δημιουργία οπαδών.

ΥΓ: Καίγονται βέβαια μαζί και χλωρές προθέσεις που δεν μπορούν να ξεφύγουν από την εντολή του LIFE STYLE, για ανάλαφρα θέματα, για προβολή των ‘’άλλων’’ προσώπων που δεν έχουν να πουν και τίποτα, για την έτσι κι αλλιώς διαφήμιση επιχειρηματιών, για ένα λόγο που περιγράφει και δεν αναλύει.

Είμαστε απέναnτι…

Το κοσμικό γεγονός, του φεστιβάλ κινηματογράφου στο παραθεριστικό «κτήμα» του Δ. Κολλάτου, είναι πλέον πολιτικό. Ο ένας από τους διώκτες των προσφύγων και μεταναστών υπουργός Π. Παυλόπουλος, ήρθε σήμερα στην Αίγινα προκειμένου να αγιάσει το φεστιβάλ του Δ. Κολλάτου.  Πριν από λίγες μέρες είχε έρθει ο Κρεμαστινός, προσωπικός γιατρός του Α. Παπανδρέου και υπουργός Υγείας της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για να μιλήσει για το κάπνισμα. Όλος ο προβληματισμός γύρω από τις ταινίες που προβάλλονται «ανάμεσα σε δυο αιωνόβιες ελιές που ορίζουν με ένα καλοκαιρινό αμφιθέατρο που στήνεται για το κοινό κάτω από πεύκα και από τον έναστρο ουρανό της Αίγινας» γίνεται ένα πολιτικό γεγονός στο όμορφο νησί μας κι αυτό στις πλάτες εκατοντάδων προσφύγων και μεταναστών που διώκονται ‘’αλλού’’ με μια επίδειξη πυγμής που έχει τον δημοσιογραφικό τίτλο «σκούπα». Οι ιστορίες αγώνων, η καταγγελία κοινωνικών συνθηκών, η κατακραυγή για τις δολοφονίες της εξουσίας («Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο») κι ότι άλλο έχει να πει ο κινηματογράφος με τη δική του δύναμη και αισθητική, γίνεται ένα ντεκόρ που ελαφρά τη καρδία το συζητούμε κάτω «από τον έναστρο ουρανό της Αίγινας» παρουσία του υπεύθυνου για την επιχείρηση ένστολων με μάσκες που έχουν την Οργουελιανής έμπνευσης ονομασία «καθαρή διαβίωση». Μεγάλες είναι οι πολιτικές ευθύνες αυτών και ιδιαίτερα του σκηνοθέτη Δ. Κολλάτου που συνέλαβαν με την ελαφρότητα ενός ‘’πολιτιστικού’’ γεγονότος, την επιβράβευση της σημερινής δίωξης εκατοντάδων προσφύγων και μεταναστών-την επιβράβευση ενός ρόλου που αφορά τον κρατικό έλεγχο στην κοινωνία των ανθρώπων. Ο ‘’κριτικός κινηματογράφου’’ Π. Παυλόπουλος, έφυγε όπως μας πληροφορεί ο ηλεκτρονικός σκουπιδότοπος του νησιού, αυθημερόν για την Αθήνα. Δεν χρειαζόταν παραπάνω η παρουσία του. Ο Δ. Κολλάτος, τουλάχιστον, στην Αίγινα συνέδεσε στο παρελθόν το όνομά του με την εξαιρετική προσπάθεια εκπαίδευσης και κοινωνικής ένταξης παιδιών που πάσχουν από αυτισμό και από αυτά που ακούγονται δεν βρήκε τη δέουσα ανταπόκριση. Τώρα αυτοδίκαια έχει μια θέση στη διευρυμένη οικογένεια του τοπικού μας παραγοντισμού.

Στις 14 Αυγούστου, κλείνουν έξι μήνες από το απότομο φευγιό του Πέτρου. Η μάνα του, τυχερή, η κυρα-Βαγγελιώ, είχε φύγει ακολουθώντας τη φυσική τάξη πραγμάτων «να πεθαίνεις πριν τα παιδιά σου»…

ΒΙΡΑ-ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΤΡΟ

Δε φαίνεσαι στην πιάτσα πια

κι οι φίλοι σου απ’ το Λιμάνι

λένε για κείνη τη νυχτιά,

που ‘φυγες μάνι – μάνι,

με μια στραβοτιμονιά,

στο τελευταίο σου σεργιάνι.

Σ’ ένα υπόγειο σκοτεινό

με Garcia Lorca και το Νιόνιο,

τ’ όνειρο ήτανε στενό:

από τη Δραπετσώνα ως το Ικόνιο,

ζωές στοιβάζονται σωρό

με ένα σχέδιο υποχθόνιο.

Στο τζάμι στα Λιπάσματα,

το μεροκάματο του τρόμου.

Έκρυψες στα χαλάσματα,

το νταηλίκι αυτού του δρόμου,

στου Πειραιά τα χάσματα

του εργάτη και του νόμου.

Δεκατεσσάρω ήτανε

κι είχε στα μάτια της το φως.

Τριάντα χρόνια γίνανε

ζευγάρι γη και ουρανός.

Για τη ζωή που πίκρανε

είπαν πως έφταιξ’ ο Θεός.

Στο «περιβόλι του τρελού»

εκεί δεν πιάνει η σκουριά.

Δεν θα χρωστάς στη Μιχαλού…

«Από έρωτα πεθαίνουν τα κλαριά».

Τ’ ακούς; να στρίβεις απ’ αλλού

για όλα τα μακρινά χωριά.

Βίρα ρε Πέτρο την ψυχή,

βίρα μας μιλήσεις,

βίρα να πιεις ένα κρασί,

βίρα να τραγουδήσεις,

βίρα την πλάκα από τη γη,

βίρα να σεργιανίσεις.

Ο αδελφός του

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές στην ταινία «Μοντέρνοι Καιροί» του Τσάρλι Τσάπλιν έχει ως εξής: Ο Σαρλό, τριγυρνά άνεργος στους δρόμους. Δίπλα του περνά ένα φορτηγό φορτωμένο με κόκκινες σημαίες οι οποίες εξέχουν και προορίζονται (μάλλον) για έργα οδοποιίας. Πέφτει από την καρότσα μια σημαία κι αυτός την πιάνει, κοντοστέκεται και στη συνέχεια την κινεί πέρα-δώθε ως σινιάλο για να την παραδώσει στον οδηγό ο οποίος δεν έχει αντιληφθεί το γεγονός της πτώσης της σημαίας και προχωράει κανονικά στην πορεία του. Από ένα στενό στο πλάι του δρόμου και πίσω από τον Σαρλό, ξεπροβάλλει μια αγριεμένη διαδήλωση εργατών. Αυτός, συνεχίζοντας να κινεί πέρα-δώθε τη σημαία και να προχωρεί βιαστικά μπροστά για να τον δει ο οδηγός (ο οποίος συνεχίζει να μην τον αντιλαμβάνεται), τοποθετείται επικεφαλής της διαδήλωσης (την οποία δεν έχει αντιληφθεί). Σε λίγα δευτερόλεπτα, οι δυνάμεις καταστολής επιτίθενται στην πορεία των εργατών και γίνονται συλλήψεις. Ο Σαρλό συλλαμβάνεται σύμφωνα με τις καταθέσεις αστυνομικών «αυτοπτών μαρτύρων» ως αρχηγός των επεισοδίων και φυλακίζεται. Μέχρις εδώ όλα μοιάζουν με τη σύλληψη του Θοδωρή Ηλιόπουλου-καθώς και πολλών δεκάδων την τελευταία τριακοπενταετία (ο Σαρλό δεν κάνει κάποια δήλωση για την κρίση της εποχής ούτε για το εργατικό κίνημα και σε λίγο καιρό αποφυλακίζεται χωρίς απεργία πείνας και μάλλον με καλή διαγωγή).

Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος, αντίθετα, βρίσκεται φυλακισμένοςως ο αρχηγός του Δεκέμβρη, Παρόλο που δεν συνελήφθη επειδή είναι(πραγματικά)  κοινωνικός αγωνιστής ή γιατί  προέβη σε έκνομες ενέργειες κατά των δυνάμεων ασφαλείας του καθεστώτος, αλλά γιατί είχε το θράσος όχι μόνο να παρευρίσκεται μπροστά σε επεισόδια και να μην πάρει το δρόμο για το σπίτι του, αλλά, και γιατί μετά τηνΤυχαία  σύλληψή του, στις επιστολές του καθώς και στις συνεντεύξεις, πήρε μια θέση θετική για τα γεγονότα του Δεκέμβρη. Το τίμημα είναι το ίδιο και ακόμα πιο μεγάλο. Με τις κατ ‘εντολή μαρτυρίες «αυτοπτών», πλάστηκε μια σκευωρία που δεν μοιάζει καθόλου μ’ αυτές που ετοιμάστηκαν για συγκεκριμένα πρόσωπα στο παρελθόν και οδήγησαν σε πολιτικές δίκες και πολιτικές καταδίκες ή αθωώσεις. Η σκευωρία η οποία πλάστηκε για το Θοδωρή Ηλιόπουλο ταυτίζεται με μια από αυτές τις χωρίς όνομα δικογραφίες που περιμένουν έναΤυχαίο  πρόσωπο στο οποίο θα προσάψουν εκείνα τα κακουργήματα που από τη μια θα σε κάνουν να αναρωτιέσαι«Μα πώς είναι δυνατόν να μην έκανε τίποτα και να του βάζουν τόσες κατηγορίες?»  και από την άλλη να σκέφτεσαι ότι«Καλύτερα να του δίνω. Μπορεί να με τυλίξουν κι εμένα σε μια κόλλα χαρτί ».

Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος είναι  προφυλακισμένος σε μια περίοδο που το κράτος αναδεικνύει με το πιο ωμό πρόσωπό του τις διαχρονικές του λειτουργίες: του χωροφύλακα, του φοροεισπράκτορα και (τις πρόσφατες) του εργολάβου. Σε μια περίοδο που η (ες αεί) ατιμώρητη διαφθορά (ΖΙΜΕΝΣ-ΜΙΖΕΝΣ) φαίνεται συνυφασμένη με το πολιτικό σύστημα, σε μια περίοδο που μια νέα γρίπη θα γίνει το σύμβολο του κοινωνικού ελέγχου και της μεγάλης προσφοράς προς την θεά Αγορά.

Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος δεν είναι προφυλακισμένος για τα γεγονότα του Δεκέμβρη-αυτό λένε στη δικογραφία οι διώκτες του. Ο Θοδωρής είναι προφυλακισμένος επειδή η θεά Ατυχία και λίγο οι ενδυματολογικές ανθρωπομετρικές προτιμήσεις των διωκτικών αρχών επέλεξαν αυτόν να συμπληρώσει το όνομα του κατηγορουμένου σε μια ήδη έτοιμη δικογραφία γιατον αρχηγό του Δεκέμβρη. Ξορκίζουν το εξασθενημένο σώμα του (ως εχθρικού της Δημοκρατίας λόγω μη μεταμέλειας …) για να μην ξαναθερίσουν θύελλες-αυτοί που σπέρνουν ανέμους.

Ο κοινωνικός αγωνιστής Θοδωρής Ηλιόπουλος δίνει μια πολύ σκληρή μάχη, σώμα με σώμα, με το θάνατο.

Να ζει ανάμεσά μας κι έξω από τη Φυλακή.

Άμεση Απελευθέρωση του Θοδωρή Ηλιόπουλου

Σχεδία στ ‘ανοιχτά της Αίγινας, 15-08-09

Εταιρική κοινωνική Ευθύνη

Εταιρική Κοινωνική Εκμετάλλευση

(και στην Αίγινα: «δράσε και σκάσε»)

«…Ο συγκεκριμένος όρος πολλές φορές είναι δυνατόν να συγχέεται με τον όρο κοινωνικό μάρκετινγκ. Και οι δύο όροι έχουν ως πεδίο αναφοράς περιβαλλοντικά και κοινωνικά ζητήματα. Ωστόσο ο όρος Κοινωνικό Μάρκετινγκ αποτελεί υποκατηγορία της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης και πιο συγκεκριμένα είδος πρωτοβουλίας-προγράμματος Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης με βασικότερο στόχο την προβολή της κοινωνικής δράσης της επιχείρησης. Η ευρύτερη έννοια της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης στοχεύει να διαμορφώσει το κλίμα στο οποίο οι επιχειρηματίες θα είναι σεβαστοί όχι μόνον επειδή παράγουν κέρδη αλλά και για την σωστή συνεισφορά τους και την ανταπόκρισή τους στις κοινωνικές προκλήσεις και ευαισθησίες του σήμερα και του αύριο»…

‘Έτσι ερμηνεύεται ο όρος «Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη» από την εγκυκλοπαίδεια Wikipedia (1)και παραπέμπει ευθέως στο συνδυασμό διαφήμισης και κοινωνικής προσφοράς, άρα και μιας ‘’ανακατανομής του εισοδήματος προς τα κάτω’’. Οι εταιρίες δηλαδή μπορούν καλύτερα να διαφημιστούν (πέρα από τις γνωστές τους ρεκλάμες) με την προσφορά κοινωνικού έργου: ενός έργου διαχειρίσιμου από τους ίδιους που το προκαλούν ενίοτε και μάλιστα με τη συνεισφορά των χρημάτων του δημοσίου άμεσα (2) κι όχι έμμεσα (από την υπεραξία). Έτσι (μόνο ενδεικτικά) με τον ίδιο τρόπο που η εταιρία ΑΝΕΔΗΚ ΚΡΗΤΙΚΟΣ ανενδοίαστα απασχολεί μέχρι και παιδιά του Γυμνασίου, παράγει κοινωνικό έργο όπως το ‘’φεστιβάλ για τη νεολαία’’ που συμπίπτει με τα εγκαίνια ενός ακόμη ογκώδους καταστήματος, έτσι και η SHELL μπορεί να δίνει χρήματα για τα πουλιά και τα άγρια ζώα του ΕΚΠΑΖ Αίγινας (3) συμμετέχοντας έτσι στη διάσωση της άγριας πανίδας. Τι καλά! Σαν να μην τρέχει τίποτε! Ξεχνάμε ότι η <span style=”font-size: 14pt; color: black; font-family: "Cambria","serif"; mso-ascii-theme-font: major-latin; mso-fareast-font-family: ‘Times New Roman’; mso-hansi-theme-font: major-latin; mso-bidi-font-family: ‘Times New Roman’%3

Ο συνήθης κανίβαλος της παραλίας, για άλλους μάγκας και για άλλους ένας πονοκέφαλος ή φόβος διαμελισμού, με το μηχάνημα που αποτυπώνει την κυριαρχία επί των θαλασσών, μάλλον βρήκε το χώρο επιβεβαίωσής του και στην Αίγινα. Η αποθέωση της μηχανής σε ένα φυσικό ζωογόνο χώρο, τη θάλασσα, αποτυπώνεται με το μούγκρισμα αυτού του θηρίου και τον ατίθασο αναβάτη της. Η θάλασσα που μας τρέφει, που μας εμπνέει, που μας δροσίζει, που μας αφήνει να παίζουμε στο σώμα της, γίνεται τώρα απλά ένα μπλε χαλί που επιδεικνύουμε τη δύναμη της τεχνολογίας και τη δύναμη του ανθρώπου να δείχνει συμβολικά κυρίαρχος της φύσης. Μετά την επιτυχή διοργάνωση αγώνων της ίδιας βαρβαρότητας που έχει μετονομαστεί σε άθλημα, ο Δήμος της Αίγινας και με χορηγούς βέβαια αλλά και τη συνεργασία μιας ΜΚΟ, όπως μας πληροφορεί ο γνωστός ηλεκτρονικός σκουπιδότοπος, που ονομάζεται «το εργαστήρι της Αίγινας», οργανώνουν ξανά το ίδιο . Όλα για τον τουρισμό …

Αυτό το πλαίσιο εκμαυλίζονται οι συνειδήσεις που ζητούν περισσότερο θέαμα, μέσα σε περισσότερη εναλλαγή εικόνων, περισσότερα γεγονότα που «θα φέρουν κόσμο». Κόσμο που καταναλώνει, εικόνες, φαγητό, ποτό, καφέδες, εισιτήρια, βενζίνη, αλλά κυρίως ανθρώπους. Άραγε πάσχαμε από απομόνωση ή πως έχουμε γίνει πιο κοινωνικοί και δεν το ξέραμε; Ιδού η απόλαυση: θαυμάζεις τις μηχανές, την ευελιξία αυτού που θα κάνει τις καλύτερες φιγούρες, την ταχύτητα αυτού που θα νικήσει. Μετά θα πιεις την πορτοκαλάδα που θα σε κεράσει η χορηγός εταιρία, θα κουβεντιάσεις με τους δίπλα σου για τις μηχανές, για τις βαλβίδες, για τα μπράτσα του αθλητή. Θα διαγκωνιστείς για μια φωτογραφία, θα ακούσεις τους λόγους που θα βγάλουν για τη φιλοξενία της Αίγινας, για το παράστημα των αθλητών. Να λοιπόν μια δημιουργική κοινότητα ανθρώπων, γύρω από το εμπόρευμα, κατάλληλων να βουβαίνεται μπροστά τις κρίσεις, μπροστά στα κοινωνικά προβλήματα, μπροστά στην καταστροφή της θάλασσας, μπροστά στις φωνές του αφεντικού, που ωράριο ένα μπροστά σ ‘δεν τελειώνει, μπροστά στο παράλογο. Ως τότε επιβιώνουμε στις κερκίδες της αρένας έχοντας τις εξουσίες μικρές και μεγάλες που με ανόσιο τρόπο θα μπλοκάρουν ότι καλύτερο έχει απομείνει στο σαρκίο μας για τις μικρές και μεγάλες τους επιδιώξεις.

ΥΓ: Σ’ αυτό το νησί τελικά έχει ανοίξει ο δρόμος για την «κοινωνία των πολιτών», αφού πολίτες οργανώνονται σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις για να κάνουν το παραμικρό. Η τουριστική συνείδηση στον τόπο αντίστοιχα διευρύνεται αφού κάθε τι που αποκτά οπαδούς βρίσκει το μάστορά του στο Δήμο της Αίγινας. Διεθνή φεστιβάλ, εκθέσεις, αθλητικά γεγονότα, καλλιτεχνικά γεγονότα, οικολογικά γεγονότα, θρησκευτικά γεγονότα, φημισμένες εκδηλώσεις, ΙΝ γεγονότα … Αλήθεια τι άραγε λένε οι πολιτιστικοί στυλοβάτες του νησιού (Οι θιασώτες του ποιοτικού -αυτοί που δυσκολεύονται με το πόπολο, εννοείται …)

 Χθες, συμπληρώθηκαν τρεις μήνες από το θάνατο του Δημήτρη Αγγέλη. Ένας νέος άνθρωπος, εργαζόμενος ως συντηρητής στις Φυλακές της Αίγινας, κοινωνικά ευαίσθητος και σκεπτόμενος, με πολλά ενδιαφέροντα, με μικρές μάχες σε συλλογικότητες στο τοπικό και συνδικαλιστικό πεδίο, ένας καλλιτέχνης… Δεν άντεξε η καρδιά του.

Η ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα του, με την τελευταία καταχώρηση μια βδομάδα πριν φύγει, θα περιμένει γνωστούς κι αγνώστους σε διανοητικές αναζητήσεις και περιπέτειες της σκέψης, της τέχνης, της ιστορίας…

http://politismikidiafora.blogspot.com/

κείμενα του Δημήτρη

http://blogs.espiv.net/sxedia/%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%8d%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82/ στη σελίδα “συνεντεύξεις”

http://blogs.espiv.net/sxedia/files/2009/08/cf83cf87ceb5ceb4ceafceb1-cf83cf84-ceb1cebdcebfceb9cf87cf84ceac-cf84ceb7cf82-ceb1ceafceb3ceb9cebdceb1cf82-cf84ceb5cf8dcf87cebfcf82-5.pdf

http://blogs.espiv.net/sxedia/files/2009/08/cf83cf87ceb5ceb4ceafceb1-cf83cf84-ceb1cebdcebfceb9cf87cf84ceac-cf84ceb7cf82-ceb1ceafceb3ceb9cebdceb1cf82-cf84ceb5cf8dcf87cebfcf82-6.pdf

Μαθήματα, σεμινάρια, εκδηλώσεις στην «οικία» (είναι σπίτι μη το λέτε βίλα), κινηματογραφικές προβολές στο «κτήμα» (είναι αγρότης δεν παραθερίζει στο θέρετρό του), θεατρικό έργο στο πέτρινο θεατράκι μιας άλλης οικίας, συναυλία στο πέτρινο θεατράκι στης Κυρίας τάδε στην Παχειά Ράχη, εκδηλώσεις στη «οικία»-Τούρτα στο Λιβάδι-Πλακάκια και έπεται η συνέχεια. Πλούσιοι, επώνυμοι, ανακυκλώνουν το πεδίο των κοινωνικών τους σχέσεων* κάνοντάς το δημόσιο (η ελεύθερη πρόσβαση ως άλλοθι) και σαφώς εμβαπτίζοντας ντόπιους στην ανάληψη κάποιων ρόλων υποβοηθητικών στην προβολή του STATUS τους. Ντόπιοι, που αναλαμβάνουν το ρόλο της καθαρίστριάς τους σε υποθέσεις που ούτως ή άλλως είναι πέρα για πέρα ιδιωτικές, αναμεταδίδοντας το μήνυμα για το πόσο ισχυροί είναι αυτοί που τους δίνουν ένα τόσο σπουδαίο ρόλο και μεταδίδοντας το μήνυμα της δικής τους αναβάθμισης στις τοπικές Αυλές. Απ’ ότι φαίνεται η χορηγία (μισή μαστροπεία) του πολιτισμού στο δημόσιο χώρο δεν φτάνει για να ολοκληρώσει το μήνυμα της Αυλής και των αυλικών. Ο πολιτισμός ως ιδιοκτησία φαίνεται ότι επανέρχεται δριμύτερος σε μια εποχή που έτσι κι αλλιώς όλα κρίνονται με λιγότερες μάσκες και λιγότερα προσχήματα…

Ένας που δυσκολεύεται και να οργανώσει παιδικά γενέθλια στο σπίτι που νοικιάζει

*Εκδηλώσεις για την «Ανακύκλωση» ως η ανακύκλωση των κοινωνικών σχέσεων, http://blogs.espiv.net/sxedia/%cf%84%ce%bf%cf%80%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%b8%ce%ad%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1/  και http://blogs.espiv.net/sxedia/files/2009/08/cf83cf87ceb5ceb4ceafceb1-cf83cf84-ceb1cebdcebfceb9cf87cf84ceac-cf84ceb7cf82-ceb1ceafceb3ceb9cebdceb1cf82-cf84ceb5cf8dcf87cebfcf82-6.pdf από Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας τεύχος 6, χειμώνας 2006, σελ. 147-149

Πρέπει να τα ‘χουμε λίγο ως πολύ μπερδεμένα, κι όχι μόνο στην Αίγινα. Γενικά, κάπως πιο μπερδεμένα σε τόπους-προορισμούς διακοπών, που επιδιώκεται να πουληθεί το τουριστικό προϊόν, τυλιγμένο με μια επίφαση κουλτούρας. Παντού ο «πολιτισμός», με την έννοια των καλλιτεχνικών γεγονότων, ειδικά την τουριστική περίοδο είναι σε φόρα-παρτίδα. Σε κάθε τουριστικό προορισμό και ιδιαίτερα νησί, ένας ή παραπάνω κύκλος πολιτικών, καλλιτεχνών και εμπόρων, επιδιώκουν να πουλήσουν το μύθο της ιδιαιτερότητάς του. Απ’ τη «μοναδική» ιστορικότητά του, τα «μοναδικά» πατροπαράδοτα έθιμά του, τα «μοναδικά» τραγούδια του, τα «μοναδικά» του προϊόντα, τις «μοναδικές» του γεύσεις, τις «μοναδικές» του CULT  και MUST γραφικές τοποθεσίες κλπ. Από την άλλη, όμως, κλείνουν και το ματάκι στις μάζες (δεν ξεχνάμε ότι πουλάμε): «Κοίτα δικέ μου, αν δεν σε ενθουσιάζουν αυτά (σε βλέπω κιόλας να στρίβεις το πρόσωπό σου και να λες «τι μαλακίες είναι αυτά»)έχουμε τα τάδε μαγαζιά, τα τάδε ξενοδοχειακά συγκροτήματα, τα τάδε γκουρμέ, τις τάδε πισίνες για τον πισινό σου, γκόμενες, μάτια-ψάρια, πιόμα, κλπ».

Στην ευαίσθητή του πλευρά το προϊόν προβάλλει το πρόσωπο του τουρίστα με τις καλλιτεχνικές αγωνίες που συνδυάζει τα μπάνια με την τέχνη, και του καλλιεργημένου ντόπιου που πασχίζει ο τόπος του να πάρει ένα «άλλο νόημα την περίοδο των διακοπών». Η πιο ωμή και πραγματική πλευρά όμως αυτού του τουριστικού προϊόντος είναι όλο αυτό το οποίο κυνηγούν και ταυτόχρονα βρίζουν: το εμπόρευμα ως υποκατάστατο αγαθού. Διότι στον καπιταλισμό, μόνο ο καθένας, ως ιδιώτης, μπορεί να έχει το δικαίωμα στη δήθεν απόλαυση. (Το μάρκετινγκ, παντού, προωθεί το μήνυμα άμεσα, στο πρώτο πρόσωπο-άντε το πολύ να έχει και λίγο την οικογένεια ή τους φίλους). Η διαπίστωση είναι κοινή:  Παντού «υπάρχει κόσμος». «Κόσμος στην παραλία», «κόσμος στο δρόμο», «κόσμος στην ταβέρνα», «κόσμος στο σούπερ-μάρκετ», «κόσμος στο ξενοδοχείο», «κόσμος στην εκδήλωση», «κόσμος» παντού! Ο «κόσμος» είναι ο εφιάλτης του κόσμου, παντού. «Κόσμος» στο άστυ την παραγωγική περίοδο, «κόσμος» στην περιφέρεια, στις διακοπές.

Αν το δει κανείς, ψύχραιμα, στην παραλία, στην ταβέρνα, στην καφετέρια, στη συναυλία, στο σούπερ-μάρκετ, στο ξενοδοχείο, φαίνεται να τη γλιτώνει με κάποιες «θείες» βλαστήμιες, με κάποια σπρωξίδια, με κάποιους λεονταρισμούς του τύπου «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε», με κάποιες ψιλές, με κάποια στριμώγματα και με το γνωστό χρηματικό χαράτσι που έχουν όλες αυτές οι ‘’απολαύσεις’’. Τα πράγματα όμως είναι πιο στεγνά στο δρόμο και δεν τη γλιτώνεις με τις μούντζες, με κορναρίσματα, με τη διαπίστωση πόσο «μαλάκας» είναι ο άλλος. Ο δρόμος σημαίνει και θάνατος, αναπηρία, βλάβες «για το τίποτα».

Ο ιδιώτης με το όχημα συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται ο καθένας στις ουρές αναμονής, στις υπηρεσίες, στο λεωφορείο, στο ασανσέρ, παντού! Ο καθείς πρέπει να περάσει, να φτάσει πρώτος, να εκμηδενίσει τις αποστάσεις, να εκπληρώσει το όραμα της ρεκλάμας του οχήματος: ο απόλυτος άρχοντας του δρόμου. Η διάψευση αυτού του κόσμου είναι πολύ σκληρή. Ο θάνατος, ο τραυματισμός, η αναπηρίες -των θητών και των θυμάτων- είναι η πιο ωμή πλευρά του οδικού πολιτισμού.

Το πιο τραγικό όμως είναι ότι μαζί με τους νεκρούς ήρωες του δρόμου, στις αιτιάσεις του καφέ της παρηγοριάς, θάβεται και η όποια δυνατότητα έχουμε να ορίσουμε τις τύχες μας με αφετηρία τις απαρχές του πολιτισμού: όπου πολιτισμός δεν είναι μόνο τέχνη, δεν είναι μόνο γράμματα, δεν είναι μόνο συμπεριφορά, δεν είναι μόνο δημιουργία, δεν είναι μόνο στοχασμός, δεν είναι μόνο δικαιοσύνη, δεν είναι μόνο μοιρασιά, δεν είναι μόνο αλληλεγγύη, δεν είναι μόνο παραγωγή για την κοινότητα, δεν είναι μόνο γιορτή. Είναι όλα αυτά μαζί.

Κάποιος που ακόμα τη γλιτώνει

Έτσι λέγεται η αποφυλάκιση του Θοδωρή. Του Θοδωρή Ηλιόπουλου. Έχει έναν αριθμό κάθε βούλευμα που αποτυπώνει την ισχύ της γραφειοκρατίας, την ισχύ του κράτους. Όμως οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί, κι οι αριθμοί δεν είναι σε όλα και για πάντα ισχυροί, ούτε αυτοί που τους επισυνάπτουν.  

Γι αυτό γλεντάμε την αποφυλάκιση του Θοδωρή που την κέρδισε –κυρίως- με το σπαθί του, μέσα στον Αύγουστο, με τον έρωτά του, με το κορμί του και την κουκούλα του που είναι πρόσωπό του, μαζί με όσους και όσες είδαν στον αγώνα του ένα ψήγμα από τον εαυτό τους.

Στο Θοδωρή χρωστάμε τα Αυγουστιάτικα 2009, που δεν είναι μόνο σύκα και σταφύλια. Είναι πείσμα, υπομονή, κουράγιο.

Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας, 27-08-09

27-08-09

Υπάρχουν και οι εξελίξεις. Όπως ανακοινώνει ο γνωστός ηλεκτρονικός σκουπιδότοπος (1), η Ελληνική Λέσχη Ταχυπλοΐας, όσοι επίσημα φέρουν δηλαδή τη στάμπα της βαρβαρότητας που ονομάζεται άθλημα, καταγγέλλουν  ότι αυτοί που οργανώνουν το πρωτάθλημα στην Αγιά-Μαρίνα της Αίγινας φέρουν την ψευδή ονομασία («Ομοσπονδία»).  Επίσης, έμμεσα, καταγγέλλουν το Δήμο της Αίγινας που έχει υιοθετήσει με τη συμμετοχή του αυτή τη λαθροχειρία αφήνοντας υπονοούμενα για τους όρους ασφαλείας των αγώνων.

Γιατί όμως ο καυγάς; Απλούστατο και το λένε απροσχημάτιστα στην τελευταία (ως συνήθως) παράγραφο: «…Οι  αναληθείς δημοσιεύσεις στον τύπο για  την διεξαγωγή αυτού του «αγώνα» μας δημιούργησαν προβλήματα με τους χορηγούς επικοινωνίας και τους χορηγούς των αγώνων μας…». Ο καυγάς λοιπόν και για το πάπλωμα αλλά και για την τιμή του παπλώματος

Ο πολιτισμός στην Αίγινα θριαμβεύει…
(1) http://www.aeginaportal.gr/content/view/2438/1/lang,el/

(η παλιότερη δημοσίευση στις 21-08-09)

Ο συνήθης κανίβαλος της παραλίας, για άλλους μάγκας και για άλλους ένας πονοκέφαλος ή φόβος διαμελισμού, με το μηχάνημα που αποτυπώνει την κυριαρχία επί των θαλασσών, μάλλον βρήκε το χώρο επιβεβαίωσής του και στην Αίγινα. Η αποθέωση της μηχανής σε ένα φυσικό ζωογόνο χώρο, τη θάλασσα, αποτυπώνεται με το μούγκρισμα αυτού του θηρίου και τον ατίθασο αναβάτη της. Η θάλασσα που μας τρέφει, που μας εμπνέει, που μας δροσίζει, που μας αφήνει να παίζουμε στο σώμα της, γίνεται τώρα απλά ένα μπλε χαλί που επιδεικνύουμε τη δύναμη της τεχνολογίας και τη δύναμη του ανθρώπου να δείχνει συμβολικά κυρίαρχος της φύσης. Μετά την επιτυχή διοργάνωση αγώνων της ίδιας βαρβαρότητας που έχει μετονομαστεί σε άθλημα, ο Δήμος της Αίγινας και με χορηγούς βέβαια αλλά και τη συνεργασία μιας ΜΚΟ, όπως μας πληροφορεί ο γνωστός ηλεκτρονικός σκουπιδότοπος, που ονομάζεται «το εργαστήρι της Αίγινας», οργανώνουν ξανά το ίδιο. Όλα για τον τουρισμό… 

Και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο εκμαυλίζονται οι συνειδήσεις που ζητούν περισσότερο θέαμα, περισσότερη εναλλαγή εικόνων, περισσότερα γεγονότα που «θα φέρουν κόσμο». Κόσμο που καταναλώνει, εικόνες, φαγητό, ποτό, καφέδες, εισιτήρια, βενζίνη, αλλά κυρίως ανθρώπους. Άραγε πάσχαμε από απομόνωση ή πως έχουμε γίνει πιο κοινωνικοί και δεν το ξέραμε; Ιδού η απόλαυση: θαυμάζεις τις μηχανές, την ευελιξία αυτού που θα κάνει τις καλύτερες φιγούρες, την ταχύτητα αυτού που θα νικήσει. Μετά θα πιεις την πορτοκαλάδα που θα σε κεράσει η χορηγός εταιρία, θα κουβεντιάσεις με τους δίπλα σου για τις μηχανές, για τις βαλβίδες, για τα μπράτσα του αθλητή. Θα διαγκωνιστείς για μια φωτογραφία, θα ακούσεις τους λόγους που θα βγάλουν για τη φιλοξενία της Αίγινας, για το παράστημα των αθλητών. Να λοιπόν μια δημιουργική κοινότητα ανθρώπων, γύρω από το εμπόρευμα, κατάλληλων να βουβαίνεται μπροστά τις κρίσεις, μπροστά στα κοινωνικά προβλήματα, μπροστά στην καταστροφή της θάλασσας, μπροστά στις φωνές του αφεντικού, μπροστά σ’ ένα ωράριο που δεν τελειώνει, μπροστά στο παράλογο. Ως τότε επιβιώνουμε στις κερκίδες της αρένας έχοντας τις εξουσίες μικρές και μεγάλες που με ανόσιο τρόπο θα μπλοκάρουν ότι καλύτερο έχει απομείνει στο σαρκίο μας για τις μικρές και μεγάλες τους επιδιώξεις.

ΥΓ: Σ’ αυτό το νησί τελικά έχει ανοίξει ο δρόμος για την «κοινωνία των πολιτών», αφού πολίτες οργανώνονται σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις για να κάνουν το παραμικρό.  Η τουριστική συνείδηση στον τόπο αντίστοιχα διευρύνεται αφού κάθε τι που αποκτά οπαδούς βρίσκει το μάστορά του στο Δήμο της Αίγινας. Διεθνή φεστιβάλ, εκθέσεις, αθλητικά γεγονότα, καλλιτεχνικά γεγονότα, οικολογικά γεγονότα, θρησκευτικά γεγονότα, φημισμένες εκδηλώσεις, IN γεγονότα… Αλήθεια τι άραγε λένε οι πολιτιστικοί στυλοβάτες του νησιού; (Οι θιασώτες του ποιοτικού-αυτοί που δυσκολεύονται με το πόπολο, εννοείται…)

Με το δήθεν προκλητικό ερώτημα «Ελεύθερο το κάμπινγκ στην Αγιά Μαρίνα;», δημοσίευμα της εφημερίδας «Νέα Εποχή», γνωστής και ως ΦΕΚ του Δήμου Αίγινας, μιλά για το «..δυσάρεστο φαινόμενο και κυρίως κατά τη διάρκεια της υψηλής καλοκαιρινής περιόδου, απετέλεσαν οι επτά περίπου σκηνές που στήθηκαν στην παραλία της Αγίας Μαρίνας…».  Στην ίδια γραμμή το δημοσίευμα εμπλέκει κυρίως του λουόμενους ως καταγγέλλοντες οι οποίοι δεν μπορούσαν να κάνουν το μπάνιο τους αφού «…οι κατασκηνωτές κάνοντας ελεύθερο κάμπινγκ, είχαν μετατρέψει την περιοχή σε σκουπιδότοπο και η δυσοσμία από αποφάγια φαγητών και ποτών (;)ήταν διάχυτη…». Στη συνέχεια βέβαια αναφέρει και αυτούς οι οποίοι πραγματικά θίγονται και χαλάει η πιάτσα τους δηλαδή τους «επιχειρηματίες παρακείμενων ξενοδοχείων» που πήγαν μαζί με την Αστυνομία και υπαλλήλους του Δήμου και τους εκδίωξαν. Στη συνέχεια το ανεκδιήγητο και με πολλά μαργαριτάρια δημοσίευμα, μιλά για την «άσχημη αισθητική εικόνα» των σκηνών ενώ στο τέλος συσχετίζει το ελεύθερο κάμπινγκ με τη χρήση πλαστικών μπουκαλιών και την αδυναμία της φύσης να τα αποσυνθέτει.

Με έναν τρόπο που εκφράζει τη νοικοκυρίστικη αντίληψη αυτών που προσεύχονται στο θεό του χρήματος (με ολίγον οικολογία και άποψη περί αισθητικής…)με πιθανά ψευδή και διογκωμένα στοιχεία αφού είναι  στηριγμένο σε αφήγηση και όχι σε αυτοψία (ποιος από τους κατασκηνωτές θα ζητήσει τα ρέστα ή θα τους διαψεύσει;) το δημοσίευμα χτυπάει με λύσσα την ελεύθερη κατασκήνωση προς όφελος βέβαια των επιχειρηματιών που στεγνά, ζητούν μισθούς για την παραμονή στα δωμάτια που νοικιάζουν. Η αναφορά στο νόμο που απαγορεύει το κάμπινγκ δεν προσθέτει τίποτα άλλο από την αντίληψη του κράτους και της αγοράς που εμπορευματοποιεί τα πάντα: τη φύση, τη θάλασσα, την αμμουδιά. Στη συντάκτρια αυτής της τσάμπα φυλλάδας, ταιριάζει η αισθητική της ομπρέλας, της πλαστικής καρέκλας και της ξαπλώστρας που έχουν πιάσει σε όλες τις παραλίες το καλύτερο κομμάτι αφήνοντας το υπόλοιπο για αυτούς που θα στριμωχθούν και θα αισθανθούν ότι απειλούνται από «περίπου (;) επτά κατασκηνωτές» (ήταν τόσοι πολλοί που δεν μπορούσαν να τους μετρήσουν ακριβώς;). Της ταιριάζει η αισθητική της περαντζάδας με τα μαγαζιά που εκεί, ‘’θα τα ακουμπήσεις’’, η αισθητική των γιότ (αυτοί όταν ‘’τα κάνουν’’ που τα πετάνε ή πού πηγαίνουν τα λύματα των ξενοδοχείων;), η αισθητική του μαζικού τουρισμού «πατείς με πατώ σε», η αισθητική των rooms to let, η αισθητική της μαζικής παραλίας, η αισθητική του καβαλάρη jet-skier, για δεύτερη φορά, στην Αγιά Μαρίνα.

Σε ποιον ανήκουν η γη, τα φυλλώματα, το νερό;

Αν αποδεχτεί κανείς ότι υπάρχει «πανδημία» στον πλανήτη η οποία πιθανόν κάνει την εμφάνισή της και στην Ελλάδα, αν αποδεχτεί ως αναγκαία και τα μέτρα πρόληψης που αναφέρονται στην εγκύκλιο του ΥΠΕΠΘ (1) με την ένδειξη «ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΕΙΓΟΝ» δημιουργούνται κάποια εύλογα ερωτηματικά που σχετίζονται με την πραγματικότητα των σχολείων και γενικότερα της ελληνικής εκπαίδευσης. Η δε «πιστή εφαρμογή και αυστηρή τήρηση των οδηγιών» όπως αναφέρει το σχετικό έγγραφο κάνει τα πράγματα ακόμα πιο σοβαρά για το πώς θα εφαρμοστεί. Ενδεικτικά και μόνο:

1)Στο σημείο που αφορά τις ενέργειες των Διευθυντών των σχολικών μονάδων με την από κοινού με τα μέλη των σχολικών επιτροπών για την αγορά του υγειονομικού υλικού αυτού που προβλέπει καθώς και για την πληρωμή μιας ιδιαίτερης απολύμανσης του κτιρίου (2), εγείρεται το εξής ερώτημα: Έχει γίνει κάποιος οικονομικός προϋπολογισμός για την αγορά του υλικού και της υπηρεσίας απολύμανσης; Θα υπάρχει με βάση αυτές τις δαπάνες μια ενίσχυση στους ΟΤΑ που είναι υπεύθυνοι για τα λειτουργικά έξοδα των σχολείων; Αν όχι, ποιος θα επιβαρυνθεί για αυτή τη δαπάνη: Θα μειώσει τα λειτουργικά της έξοδα η Σχολική Μονάδα ή θα επιβαρυνθεί ο υπεύθυνος ΟΤΑ;

2)Στο σημείο που αφορά τον έλεγχο από τους διευθυντές ΠΕ και ΔΕ καθώς και τους προϊσταμένους για την τήρηση των οδηγιών (3) τίθεται το εξής: Με ποιους τρόπους θα γίνεται ο έλεγχος από τη διοίκηση; Με έγγραφα; Με φαξ; Με μέιλ; Με την παρουσία των προϊσταμένων σε όλα τα σχολειά;

3)Στην εγκύκλιο με Α.Π.  Υ1/Γ.Π.οικ. 115501, Αθήνα 27 /08/2009 και με θέμα «Μέτρα πρόληψης κατά της διασποράς της  γρίπης Α(Η1Ν1) στις  Σχολικές Μονάδες  και φορείς που προσφέρουν εκπαιδευτικές υπηρεσίες» υπάρχει το εξής σημείο (4) που πρέπει να προσεχθεί:  Όπως και για κάθε περίπτωση ασθένειας παιδιών η παραμονή στο σπίτι είναι κάτι που πρέπει να γίνεται. Στην περίπτωση όμως της πανδημίας και με τέτοια χαρακτηριστικά αλλά και με την αυστηρή εφαρμογή των οδηγιών, πώς θα μπορούν να κρατήσουν τα παιδιά οι γονείς που εργάζονται; Αν υπάρχει και εκεί ενήλικος που θέλει φροντίδα και ιδιαίτερα αν είναι προσβεβλημένος από τη γρίπη(που όπως είπαμε είναι πανδημία); Θα μπορέσουν να πάρουν άδεια από τη δουλειά τους για αυτό το λόγο;

4)Με βάση το παραπάνω (4), ποια είναι η μέριμνα της Αβάθμιας φροντίδας (Κέντρα Υγείας, Αγροτικά Ιατρεία, οικογενειακός γιατρός κλπ) που δεν θα στρέψει προς την ιδιωτική υγεία και περίθαλψη τον πληθυσμό; Είναι επαρκές το προσωπικό ώστε να είναι ευέλικτο (επισκέψεις υγείας στην κατοικία) ώστε να αντιμετωπίσει τα περιστατικά σε περίπτωση πανδημίας ή ο πληθυσμός κατά κύριο λόγο θα στραφεί στα χρυσορυχεία των ιδιωτών;

5)Στο σημείο που αναφέρει για τα καθήκοντα του συντονιστή της γρίπης (5) και για την μέριμνά του ερωτάται το εξής: ο δάσκαλος αυτός, που μάλλον θα είναι και διευθυντής, δεν θα κάνει μάθημα με βάση το ωρολόγιο πρόγραμμα, εφόσον εντοπιστεί παιδί να ασθενεί; Θα το προσέχει στον ειδικό χώρο φύλαξης;

6)Στο ίδιο σημείο (5) τίθεται το εξής ερώτημα: ποιος θα είναι ο χώρος; Το κλειστό γυμναστήριο που θα πάψει να λειτουργεί ως τέτοιο; Η αίθουσα τελετών που χρησιμοποιείται και για εκπαιδευτικούς λόγους (προβολές, πρόβες, καλλιτεχνικές δραστηριότητες); Το γραφείο των δασκάλων; Η αίθουσα υπολογιστών; Το κυλικείο; Η αποθήκη;

7)Τι είδους περίθαλψη θα παρέχεται στο παιδί-ερώτηση βασισμένη στο ίδιο σημείο (5) που έχει ασθενήσει; Θα υπάρχει κρεβάτι; Θα υπάρχει φαρμακείο; Αν είναι ας πούμε 4 ή παραπάνω τα παιδιά, τι είδους περίθαλψη θα παρέχεται αν υποθέσουμε ότι τα συμπτώματα οδηγούν στο συμπέρασμα για γρίπη κι αν υποθέσουμε ότι ο δάσκαλος έχει κάνει τη σωστή διάγνωση;

8)Πώς και με ποιο τρόπο γονείς-εθελοντές θα μπορούν να βοηθήσουν στις περιπτώσεις που υπάρχουν ασθενείς μαθητές στη σχολική μονάδα ή στο σπίτι που οι εργαζόμενοι γονείς τους δουλεύουν; Η εγκύκλιος (6) έχει προβλέψει για τα καθήκοντα του εθελοντή με κάποιο τρόπο επίσημο που να πιστοποιεί τη δυνατότητά του ή απλά εντάσσει σε μια ρήτρα κάτι που έτσι κι αλλιώς γίνεται μέσα στην κοινωνία;

(9)Τα μέτρα για την καθαριότητα (7) των σχολικών μονάδων που παίρνονται αφορούν μόνο τη γρίπη; Δεν είναι μέτρα που θα έπρεπε να παίρνονται έτσι ή αλλιώς σε κάθε περίπτωση; Δεν πρέπει αυτονόητα να υπάρχει σαπούνι στις τουαλέτες; Δεν πρέπει να ελέγχονται το δίκτυο ύδρευσης και αποχέτευσης; Δεν πρέπει να υπάρχουν όλα αυτά ως αυτονόητες παροχές σε όλα τα σχολεία; (Αν κάποιος έχει δει σαπούνι μέχρι τώρα σε σχολική τουαλέτα να ενημερώσει πάραυτα).

(10)Στο σημείο που αναφέρεται η συχνή απολύμανση αντικειμένων κοινής χρήση (8) υπάρχει το εξής ερώτημα: Θα γίνεται στο διάλειμμα πριν από κάθε μάθημα γυμναστικής; Ο γυμναστής θα απολυμαίνει τα αντικείμενα και με τι (σκυτάλες, μπάλες); Ο συντονιστής; Μέλος της ομάδας; Εθελοντές; Μαθητές; Η καθαρίστρια (υπάρχουν μόνιμες σε όλα τα σχολεία που πρέπει να παρευρίσκονται κατά τη διάρκεια της σχολικής ημέρας-αυτό είναι μια ξεχωριστή ερώτηση);

(11)Στο σημείο που αναφέρει ότι απαγορεύονται αγκαλίτσες και φιλάκια (9) αλλά και επιβάλλεται η άμεση ρίψη του χαρτομάντιλου στον κάδο αμέσως μετά το φτάρνισμα, μήπως παραπέμπει σε μια κατάσταση πανικού όπου κάθε εκδήλωση ανθρώπινης ζεστασιάς, φιλίας, συνεργασίας καθίσταται κίνδυνος; Μήπως πρέπει να κυκλοφορούμε παντού με μάσκες;

(12)Υπάρχουν σε όλα τα σχολεία μόνιμες καθαρίστριες για την διαρκή απολύμανση που χρειάζεται όπως αναφέρεται στην εγκύκλιο (10); Θα προσληφθούν έκτακτα από τις σχολικές επιτροπές; Θα απευθυνθούν στα γνωστά συνεργεία των δουλεμπόρων; Αν δεν προσληφθούν, οι δάσκαλοι θα πρέπει να κάνουν αυτή τη δουλειά; Ο συντονιστής; Οι εθελοντές; Ποιος;

(13)Τέλος, ενδεικτικά, ένα ερωτηματικό που αφορά το έτερο τμήμα της ευθύνης του Υπουργείου Παιδείας, αυτό των Θρησκευμάτων. Έχουν σταλεί εγκύκλιοι στις ενορίες για την υγειονομική προστασία των ενοριτών αλλά και των συμπολιτών τους; Δηλαδή τι μέτρα παίρνονται για τα άχραντα μυστήρια-τη θεία μετάληψη; Αν οι οδηγίες λένε ότι στα σχολεία τα παιδιά δεν πρέπει να χρησιμοποιούν από κοινού μαρκαδόρους μολύβια κλπ, τότε στους ναούς τι πρέπει να συμβεί με την από κοινού χρήση της ιεράς λαβίδας για τη λήψη της θείας μετάληψης; Η γρίπη δεν μπορεί να μεταδοθεί όταν μεταλαμβάνουν οι πιστοί; Δεν υφίσταται η διασπορά της γρίπης με την από κοινού στοματική χρήση  της ιεράς λαβίδας; Τι λέει το Υπουργείο (και) Θρησκευμάτων;

===========================                     

(1) «Σας αποστέλλουμε συνημμένα την υπ΄ αριθμ Υ1/Γ.Π.οικ.115501/27/8/09 εγκύκλιο του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, με θέμα: «Μέτρα πρόληψης κατά της διασποράς της γρίπης Α(Η1Ν1) στις σχολικές μονάδες και φορείς που προσφέρουν εκπαιδευτικές υπηρεσίες» και παρακαλούμε για την πιστή εφαρμογή της και αυστηρή τήρηση των οδηγιών που αναφέρονται σε αυτή». http://www.ypepth.gr/el_ec_category11867.htm

(2) «…συνεργάζονται με τις σχολικές επιτροπές, των οποίων είναι μέλη,  και φροντίζουν από κοινού για την αγορά του υλικού που πρέπει να διαθέτει η σχολική μονάδα, σύμφωνα με το παράρτημα Β΄ της σχετικής εγκυκλίου. Η προμήθεια των υλικών να είναι ανάλογη του μαθητικού και εκπαιδευτικού δυναμικού της σχολικής μονάδας. 

μεριμνούν, σε συνεργασία με τις σχολικές επιτροπές και τις Νομαρχίες, για την απολύμανση των διδακτηρίων…»

(3) «…Οι Διευθυντές Π.Ε και Δ.Ε. σε συνεργασία με τους Προϊσταμένους Γραφείων ελέγχουν τις σχολικές μονάδες για τη σωστή εφαρμογή των μέτρων και των οδηγιών της συνημμένης εγκυκλίου. Παράλληλα, συνεργάζονται με τους Περιφερειακούς Διευθυντές Π.Ε. και Δ.Ε. και τους Προϊσταμένους Γραφείων για τον προγραμματισμό των επιμορφωτικών συναντήσεων στην περιοχή ευθύνης τους και φροντίζουν για την άρτια οργάνωσή τους…»

(4) «…Τονίζεται ότι τα παιδιά και οι εργαζόμενοι των σχολείων  που παρουσιάζουν ορισμένα από τα προαναφερόμενα συμπτώματα δεν πρέπει να προσέρχονται στο σχολείο. Κρίνεται σκόπιμη η αναζήτηση ιατρικής συνδρομής, στο δίκτυο Α΄βάθμιας Φροντίδας Υγείας, (π.χ. Παιδίατρος – Οικογενειακός γιατρός – Ιατρός Ασφαλιστικού Ταμείου κ.α) καθώς και η παραμονή των ασθενών στο σπίτι. Η κατ’ οίκον παραμονή είναι υποχρεωτική για όσες μέρες  διαρκεί ο πυρετός και επιπλέον ακόμα ένα 24ωρο μετά την υποχώρησή του, χωρίς τη χρήση αντιπυρετικών φαρμάκων…».

(5) «…Στα  καθήκοντα του Συντονιστή της ομάδας κάθε εκπαιδευτικής μονάδας περιλαμβάνεται η μέριμνα για :

Την  παροχή φροντίδας σε όσους ασθενήσουν κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην εκπαιδευτική μονάδα, στον χώρο που έχει προκαθοριστεί για το σκοπό αυτό . Εξαιρούνται οι αίθουσες που  χρησιμοποιούνται για διδακτικούς σκοπούς…» και πιο κάτω: «…Ορισμός χώρου όπου θα παραμείνει το παιδί που εμφανίζει  συμπτώματα γρίπης μέχρι να το παραλάβουν οι γονείς τους(εξαιρούνται οι σχολικές αίθουσες που χρησιμοποιούνται για διδακτικούς σκοπούς)…»

(6)«…Τη δραστηριοποίηση των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων, όπου υπάρχουν, για τη εθελοντική αλληλοϋποστήριξη, έτσι ώστε να διευκολυνθούν οι εργαζόμενοι γονείς των ασθενών παιδιών που πρέπει να παραμείνουν, ένα χρονικό διάστημα, κατ’ οίκον υπό την επίβλεψη ενηλίκου…»

(7) «…Έλεγχος του συστήματος ύδρευσης και αποχέτευσης  έτσι ώστε να αποκατασταθούν άμεσα τυχόν βλάβες πριν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

Μέριμνα ώστε οι νιπτήρες  στις τουαλέτες και στο προαύλιο  να διαθέτουν πάντα φιάλη με υγρό σαπούνι  και χάρτινες πετσέτες μιας χρήσης, οι οποίες πρέπει να απορρίπτονται  σε κάδους που θα είναι δίπλα στους νιπτήρες.

Μέριμνα ώστε όλοι οι κάδοι απορριμμάτων  να διαθέτουν ποδοκίνητο καπάκι και να περιέχουν πλαστική σακούλα μιας χρήσης…»

(8) «…Επιμελής και συχνός καθαρισμός των αντικειμένων κοινής χρήσης (πχ. μπάλες, σκυτάλες κ.α.)…»

(9) «…Αποφυγή  κοινής χρήσης των μολυβιών, των στυλό, των  μαρκαδόρων και άλλων προσωπικών αντικειμένων.

·         Αποφυγή των χειραψιών και των φιλιών.

·         Κάλυψη της μύτης και του στόματος με χαρτομάντηλο (ή με άλλο τρόπο) σε βήχα ή φτέρνισμα. Το χρησιμοποιημένο χαρτομάντηλο πρέπει να απορρίπτεται αμέσως μετά τη χρήση τόσο από τα παιδιά όσο και από το προσωπικό μέσα στους κάδους απορριμμάτων…»

(10) «…Πέρα από τις συνήθεις εργασίες καθαρισμού, επιβάλλεται προσεκτικός και συχνός καθαρισμός (μετά από κάθε διάλλειμα) λείων επιφανειών που χρησιμοποιούνται συχνά (π.χ. πόμολα, χερούλια, κουπαστή από σκάλες ή κιγκλίδωμα, βρύσες κλπ) με κοινά καθαριστικά, δηλαδή υγρό σαπούνι και νερό, ή διάλυμα οικιακής χλωρίνης 10% (1 μέρος οικιακής χλωρίνης αραιωμένο σε 10 μέρη νερό) ή αλκοολούχο αντισηπτικό. Σημειώνεται ότι οι εργασίες καθαρισμού  πρέπει να γίνονται με χρήση γαντιών. Ειδικότερα θα χρησιμοποιείται  μάσκα μιας χρήσης κατά τον καθαρισμό με διάλυμα οικιακής χλωρίνης. Στο Παράρτημα Γ παρέχονται οδηγίες για τη σωστή χρήση των μέσων ατομικής προστασίας.

Ο καθαρισμός των αντικειμένων που δεν είναι εμφανώς λερωμένα μπορεί να γίνει με ένα απολυμαντικό, όπως οινόπνευμα. Τα αντικείμενα που είναι εμφανώς λερωμένα καθαρίζονται πρώτα με υγρό σαπούνι και νερό και κατόπιν με απολυμαντικό.

Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δίνεται στο καθαρισμό των αντικειμένων και των επιφανειών με τις οποίες ήρθε σε επαφή άτομο που εμφάνισε συμπτώματα γρίπης…»

=================================

Ας αφήσουμε όμως αυτά τα ερωτηματικά (που αν τεθούν δεν θα απαντηθούν με σαφήνεια) κι ας περάσουμε στο γεγονός.

Η εμφάνισης αυτής της γρίπης ήταν μια ευκαιρία για την προώθηση του καθεστώτος διαρκούς απειλής. Μέσα από αυτή τη φόρμουλα το καθεστώς ξεπερνάει την κρίση του αφού με τις κατάλληλες κινήσεις μέσω των προπαγανδιστικών του μηχανισμών σε οικουμενικό επίπεδο αίρεται η απαξίωσή του και οι μηχανισμοί του καθίστανται αναγκαίοι. Έννοιες, όπως «πανδημία», για ιστορικές  περιόδους με εκατομμύρια θύματα (πανούκλα στα χρόνια του ευρωπαϊκού μεσαίωνα, ισπανική γρίπη το 1918 κλπ) είναι εφαρμογές για την διασπορά του πανικού από την πλευρά της κυρίαρχης πολιτικής προκειμένου να αναπαράγει με νέους όρους και νέες ορολογίες τον έλεγχο του πληθυσμού (απαγορεύσεις υπό τη μορφή οδηγιών) κι από την πλευρά της αγοράς προκειμένου σε ένα έτοιμο έδαφος να πουλήσει τα περιζήτητα σκευάσματα που έχει ετοιμάσει με τη γνώση των ειδικών.

Ακόμα και άνθρωποι από χώρο της Ιατρικής ενίστανται σ’ αυτήν την σχετικά οργανωμένη προσπάθεια πανικού και πώλησης εμβολίων τα οποία θα δοκιμαστούν μαζικά. Στο χώρο της εκπαίδευσης τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Η παιδική ηλικία είναι μια ηλικία η οποία προκαλεί συγκίνηση, γι αυτό και το σενάριο του κλεισίματος των σχολείων ήταν και η πιθανότητα που παίχτηκε προκειμένου να λειτουργήσει η εγκύκλιος αργότερα με τις οδηγίες της. Οι τεχνικές άσκησης εξουσίας ανανεώνονται κι απέναντι σ’ αυτά ένας άλλος πολιτισμός μόνο μπορεί να αντιπαρατεθεί. Ένας κόσμος αλληλεγγύης, φροντίδας και μέριμνας. Ένας κόσμος αγώνων βάσης και διεκδίκησης για τη δημόσια καθολική και δωρεάν υγεία και για την ανάκτηση της απαλλοτριωμένης γνώσης. Διότι «…εν μέρει τουλάχιστον η υγεία ενός πληθυσμού εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο οι πολιτικές ενέργειες διαμορφώνουν τον περίγυρο και δημιουργούν τις περιστάσεις εκείνες, που ευνοούν την αυτοδυναμία και την αξιοπρέπεια για όλους, κυρίως για τους αδύνατος. Κατά συνέπεια, το επίπεδο υγείας θα είναι το καλύτερο δυνατό όταν το περιβάλλον βοηθά να εκδηλωθεί η αυτόνομη, προσωπική , υπεύθυνη ικανότητα των ανθρώπων να τα βγάζουν πέρα με τις δυσκολίες… Το επίπεδο της υγείας μιας κοινωνίας αντιστοιχεί στο βαθμό κατά τον οποίο είναι διανεμημένα σ’ όλους τους ανθρώπους τα μέσα και η υπευθυνότητα να τα βγάζουν πέρα με τις αρρώστιες…»

 Ιβάν Ίλιτς, «Ιατρική Νέμεση», Εκδοτική ομάδα, Θεσσαλονίκη 1986

Το Δημοτικό Συμβούλιο Αίγινας, στη συνεδρίαση της 11^ης Αυγούστου, αποφάσισε ομόφωνα την πεζοδρόμηση κατά μήκους του παραλιακού δρόμου από το λιμάνι της Αίγινας μέχρι το Φάρο. Όπως μας πληροφορεί και η «Νέα Εποχή», «… Θα πλακοστρωθούν 1272 τ.μ., ώστε οι ρομαντικοί περίπατοι κατά μήκος της όμορφης ακτής να μην ελλοχεύουν κανένα κίνδυνο από τα διερχόμενα εποχούμενα τροχοφόρα …». Όπως μαθαίνουμε το έργο αυτό θα κοστίσει 120,000 ευρώ και θα επιβαρύνει αποκλειστικά το Δήμο Αίγινας. Ακούγεται όμορφα το γεγονός ότι στην παραλία θα γίνει μια πεζοδρόμηση κατά μήκος του δρόμου. Ανισόπεδες στρώσεις, στενέματα, ανυπαρξία πεζοδρομίου, πράγματι δυσκολεύουν έως και απαγορεύουν την πρόσβαση σε κομμάτι της παραλίας σε παιδιά, σε υπερήλικους ανθρώπους, σε γονείς  με καρότσια, σε ανάπηρους κλπ.

Η επιλογή όμως της ανάπλασης του πεζοδρομίου της παραλίας, όταν αλλού είναι εντελώς ανύπαρκτα και το περπάτημα είναι επικίνδυνο, όπως στη Φανερωμένης, στην Αφαίας, καθώς και σε άλλους δρόμους, είναι φανερά καθοδηγημένη από το πνεύμα του τουρισμού της ανάπτυξης και της εισροής του χρήματος κι όχι από το σεβασμό σε αυτούς που ζουν καθημερινά στην πόλη της Αίγινας και στην περιφέρειά της. Η επιλογή αυτή, όπως και για τις πολιτιστικές δράσεις, δείχνει επίσης μια προτεραιότητα στις παραπάνω αξίες. Στόχος αυτής της ανάπλασης δεν είναι «… Οι όμορφοι περίπατοι κατά μήκος της ακτής …» αλλά η στήριξη ενός μοντέλου τουρισμού που, δίνει σημασία στο κέντρο και αγνοεί την περιφέρεια, δίνει έμφαση στην κατανάλωση εικόνων από τον πελάτη (με όλα τα συμπαρομαρτούντα) και παραγκωνίζει τον κάτοικο που φορολογείται, προωθεί μια σκηνοθετημένη εικόνα γραφικότητας απομακρύνοντας από την απρόβλεπτη και άλλη ματιά στο ανθρώπινο και φυσικό τοπίο, αποθεώνει την κατανάλωση ως κοινωνική αξία και λοιδορεί την βελτίωση της καθημερινότητας.

Όλα αυτά βέβαια δεν τα πραγματοποιεί η τοπική εξουσία από της μόνη: Η κυρίαρχη θετική εικόνα είναι πολύ απασχολημένη αυτή την περίοδο με το χρήμα για να προσέξει ότι η ίδια η ζωή χάνεται και εξ αιτίας της …

ΥΓ: Στο μεταξύ πρέπει οι επαΐοντες και οι ειδήμονες της τοπικής δημοσιογραφίας, να μας εξηγήσουν, το τι ακριβώς ήταν ο «υγρός πολτός καφέ χρώματος» (από το “μικρό βιολογικό”) που κάλυψε επιφάνειες μέρους της αγοράς και του πάρκου, στις 30 Αυγούστου, στην παραλία της Αίγινας …

Ελλείψεις στο προσωπικό του Κέντρου Υγείας Αίγινας, αποφάσεις που εκδίδονται από το Τζάνειο Νοσοκομείο, ένας κακός προγραμματισμός καθώς και η απαξίωση για τα χωριά, απαγορεύουν την πρόσβαση στον κόσμο της περιφέρειας της Αίγινας να έχει τη στοιχειώδη πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας. Η μη λειτουργία των αγροτικών ιατρείων Μεσαγρού, Αγίας Μαρίνας, Πέρδικας και Βαθέος, έχει επιπτώσεις στην υγεία των κατοίκων και ιδιαίτερα αυτών που χρήζουν παρακολούθησης για χρόνιες παθήσεις, όπως, διαβήτης, παθήσεις του κυκλοφορικού, της καρδιάς κλπ. Ειδικά αυτοί που είναι υπερήλικες είναι αναγκασμένοι να κάνουν ένα μεγάλο ταξίδι που κοστίζει σε χρόνο, σε κούραση και σε χρήματα, αφού πρέπει να μείνουν μέχρι το μεσημέρι στο ΚΥ, να περιμένουν στην ουρά και να πληρώσουν συνήθως το ταξί. Αντίθετα όταν λειτουργούσαν με μια σχετική πληρότητα, σε καθορισμένο χρόνο, μπορούσαν να είναι στο χωριό τους οι κάτοικοι να μην καταστρέφουν την καθημερινότητά τους, ασκώντας απλά το δικαίωμά τους στην φροντίδα υγείας.

Η έλλειψη ενός πνεύματος συνεργασίας των εργαζομένων, η έλλειψη κουλτούρας αγώνων για τη δημόσια υγεία, η έλλειψη πνεύματος από την πλευρά των κατοίκων (η διεκδίκηση ταυτίζεται με την επικοινωνία κάποιων παραγόντων με πολιτικά πρόσωπα για όλα τα προβλήματα) βυθίζουν ολοένα και περισσότερο τα χωριά της Αίγινας στην παρακμή και στο έλεος. Εν τέλει υγεία σημαίνει κυρίως αγώνας. Διότι «… Εν μέρει τουλάχιστον η υγεία ενός πληθυσμού εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο οι πολιτικές ενέργειες διαμορφώνουν τον περίγυρο και δημιουργούν τις περιστάσεις εκείνες, που ευνοούν την αυτοδυναμία και την αξιοπρέπεια για όλους, κυρίως για τους αδύνατους. Κατά συνέπεια, το επίπεδο υγείας θα είναι το καλύτερο δυνατό όταν το περιβάλλον βοηθά να εκδηλωθεί η αυτόνομη, προσωπική, υπεύθυνη ικανότητα των ανθρώπων να τα βγάζουν πέρα με τις δυσκολίες … Το επίπεδο της υγείας μιας κοινωνίας αντιστοιχεί στο βαθμό κατά τον οποίο είναι διανεμημένα σ ‘ όλους τους ανθρώπους τα μέσα και η υπευθυνότητα να τα βγάζουν πέρα με τις αρρώστιες … »

 Ιβάν Ίλιτς, «Ιατρική Νέμεση», Εκδοτική ομάδα, Θεσσαλονίκη 1986

Η αιφνίδια προσφυγή στις κάλπες, δείχνει τα όρια συνοχής του κυβερνητικού σχηματισμού αλλά και τις δυνατότητες του πολιτικού συστήματος να δημιουργεί τεχνητές κρίσεις που μπορεί να διαχειριστεί. Η ιδιαιτερότητα του δικομματισμού στην οποία εντάσσεται και η κυρίαρχη πολιτική στην Ελλάδα, είναι αυτό που πιθανότατα να συνεχίσει να εφαρμόζεται στο βαθμό που τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα δεν έχουν για λογαριασμό τους τη δέουσα ανταπόκριση ώστε να συμπεριληφθούν στην πιθανότητα συγκυβερνήσεων.  Ότι Αν και με περισσότερο προβάδισμα απ ‘στο παρελθόν, ο χώρος των μικρών κομμάτων, σχηματισμών και παρατάξεων, στην προσπάθειά του να άρει την απόλυτη δυνατότητα των δυο μεγάλων κομμάτων να εναλλάσσονται στην κυβέρνηση, ουσιαστικά καταφέρνει να αποδεικνύεται βαλβίδα αποσυμπίεσης στις πραγματικές δυσκολίες που ενέχουν κινδύνους για το πολιτικό σύστημα. Μια σειρά από πρόσφατα γεγονότα, αρνητικά για το κυβερνητικό κόμμα, τροφοδότησαν το ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης με ενισχυμένες δυνατότητες συμμετοχής, ενώ ζητήματα όπως αυτό της παραμονής προσφύγων και μεταναστών, ανέδειξαν το ΛΑΟΣ έμμεσα σε ρυθμιστικό παράγοντα της κεντρικής πολιτικής.

Βασικός παράγοντας πλέον η δυνατότητα αλλά και αποτελεσματικότητα των δημοσκοπήσεων η οποία κατευθύνει και τις πολιτικές επιλογές, αποτελούν έναν ενισχυμένο πολιτικό μηχανισμό έκφρασης της κοινωνίας που προειδοποιεί για τυχούσες κρίσεις το μηχανισμό λήψης αποφάσεων. Έτσι, ενώ δεν υπήρξε ούτε ένας τριγμός που να προκάλεσε η κοινωνία, αν εξαιρέσουμε τις σοβαρές ταραχές του Δεκέμβρη που προκάλεσε ένα τμήμα της, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, ενταγμένο με τις ιδιαιτερότητές του στο διεθνοποιημένο μοντέλο διοίκησης, επιχειρεί μέσω των εκλογών την αναγκαία ανακατάταξη δυνάμεων και ενίσχυση της δυνατότητάς του να διαμεσολαβεί για τις ανάγκες της κοινωνίας. Αν και έχει διευρυνθεί ένα ρεύμα απαξίωσης του πολιτικού συστήματος (το οποίο στις ευρωεκλογές εκφράστηκε με αποχή που έφτασε το 50%), ωστόσο είναι ασήμαντο ως πολιτική δύναμη αφού δεν έχει καμιά οργανωμένη έκφραση και δυναμική. Με σοβαρές πιθανότητες για μειωμένη αποχή στις παρούσες εκλογές του Οκτώβρη, γεγονός που σημαίνει ότι η συναίνεση αποκτά άλλες διαστάσεις, μέσω των κάθε φορά προσδοκιών για τις νέες κυβερνήσεις, η «νύχτα εναλλάσσεται με νύχτα». Η κυρίαρχη συλλογική θέληση απομακρύνει με κάθε εκλογική διαδικασία τις πιθανότητες αυτοκυβέρνησης ενώ στο σήμερα αυτή εκφράζεται (ως μειοψηφία) μέσα από τα λίγα και φτωχά δείγματα αυτοοργάνωσης στο κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Τα αργά και σχεδόν συγχυσμένα βήματα πολιτικής αυτοοργάνωσης στον ευρύτερο χώρο αμφισβήτησης και σύγκρουσης ετεροκαθορίζονται αντιθετικά από τις επιλογές του συστήματος, ενώ οι κινήσεις των σχηματισμών της εξωκοινοβουλευτικής (όχι αντικοινοβουλευτικής) αριστεράς ακολουθάνε το πάγιο διάγραμμα που έτσι κι αλλιώς υπαγορεύουν οι αρχές και οι θέσεις της για την κατάληψη των οργάνων λήψης αποφάσεων.

Ούτε από αυτές ούτε από άλλες εκλογές που αναδεικνύουν ηγεμονικές ομάδες που παίρνουν για λογαριασμό μας τις αποφάσεις, δεν θα μπορούσε να υπάρξει μια βάση υπαρκτή για αλλαγές που θα τείνουν σε ισοκατανομή των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων και μάλιστα στην παρούσα παγκόσμια συγκυρία που ανασυγκροτείται διεθνώς , ο νικηφόρος (ακόμα) καπιταλισμός. Αντίθετα, οξύνονται οι παντός είδους αντιθέσεις ενώ απόπειρες κοινωνικής αμφισβήτησης τείνουν  να αποκτούν πολιτικό ρόλο συμβιβασμένο με λίγο, πολύ ή και πράσινο καπιταλισμό. Σε μια συγκυρία επίσης που διεθνώς το καπιταλιστικό μοντέλο, όπου ανάπτυξη ίσον μεγέθυνση, το αίτημα για ανάπτυξη-σε ό, τι και για ό, τι βρίσκεται σχετικά μακριά από την αγορά-ισχυροποιείται, κι ας έχει πίσω του εκατόμβες νεκρών, πολέμους, φτώχεια, προσφυγιά, μετανάστευση, καταστροφή της φύσης, ανεργία, αρρώστιες και λιμούς.

Η ιδιαιτερότητα του ελληνικού φαινομένου γίνεται λιγότερο υπαρκτή και λιγότερο εμφατική. Το ελληνικό κράτος εντάσσεται σε ένα διεθνές (στρατιωτικό και πολιτικό-σχετικά-ενιαίο μπλοκ), όπου ο κοινωνικός τομέας είναι δομικά ελλειμματικός ενώ αντίθετα ενισχύεται η αγορά, ο κοινωνικός έλεγχος, η περιστολή των δικαιωμάτων. Η «εναλλαγή της νύχτα με τη νύχτα» στην παρούσα φάση προειδοποιεί ότι αυτή η πορεία φιλελευθεροποίησης της οικονομίας, ενίσχυσης της καταστολής θα συνεχιστεί και στην Ελλάδα. Σε μας τους καταπιεσμένους, τους εργαζόμενους, εδώ και παντού, ανήκει η βούληση όχι να ψηφίσουμε ή να καταψηφίσουμε την παράταση της πολιτικής μας ομηρίας, αλλά να δημιουργήσουμε αμεσοδημοκρατικά όργανα καθημερινής διεκδίκησης, αυτόνομες κοινότητες ταξικού αγώνα, πόλους ελευθεριακής κουλτούρας, δίκτυα και ομοσπονδίες, με στόχο την κοινωνική αυτοδιεύθυνση.

Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας

Δεν είναι μονάχα η αγορά της τσάντας, της γόμας, του μολυβιού, της κασετίνας, του παγουριού, των αθλητικών παπουτσιών, κατάλληλων εργαλείων που λειτουργούν ως διαβατήριο ενδιαφέροντος από την πλευρά των γονιών και κοινωνικής ένταξης από την πλευρά των πιτσιρικιών. Δεν είναι μονάχα η εγγραφή στο ”καλύτερο” φροντιστήριο, η συμφωνία με την καλύτερη ‘’πτυχιούχο’’ ή επαγγελματία για ιδιαίτερα μαθήματα. Είναι και το χέρι στην τσέπη για λειτουργικά έξοδα του σχολείου και του νηπιαγωγείου: χαρτί φωτοτυπίας, χαρτί διαφόρων ειδών για το μάθημα της αισθητικής αγωγής, κλπ. κλπ.

Από τη μια το κοινωνικό κυρίαρχο στερεότυπο «όσα και ότι μπορώ για το παιδί μου» έχοντας ως πρότυπο ένα παιδιού κακέκτυπο-ήρωα των διαφημίσεων κι από την άλλη το σχολείο της ζητιανιάς και του ρεφενέ που βασίζεται στα ελλείμματα της τοπικής αυτοδιοίκησης που όμως ξέρει να κάνει έξοδα για το θεαθήναι σε φιέστες και θεάματα, σε ένα γνωστό έδαφος που δεν επιδέχεται ρωγμές: πληρώνεις αδιαμαρτύρητα χωρίς να απαιτείς να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Έτσι μπαίνουν σιγά-σιγά οι ανεπίσημοι χορηγοί (η τσάντα-δώρο από το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο) με ελαφρά βήματα οι τοπικοί επιχειρηματίες κι αργότερα πιο άμεσα ως χρηματοδότες του σχολείου, εφόσον ξεκινήσουν να εφαρμόζονται τα μέτρα αξιολόγησης των σχολικών μονάδων. Για όσους ακόμα δεν το κατάλαβαν οι αξίες του χρηματιστηρίου πέρασαν και στο σχολείο.

ΥΓ: Σύμφωνα με τα τελευταία γεγονότα στη σχολική πραγματικότητα, οι μαθητές θα λάβουν κουπόνι των 450 ευρώ για αγορά αγκαλιά–κορυφή. Ήδη, οι εταιρίες ξεκίνησαν τις προσφορές κι ένα στοκ παραγγελιών και αδιάθετων, θα μπορέσει να πουληθεί σε παιδιά, αφού δεν θα είναι το υπουργείο αρμόδιο να τα παραδώσει στους ίδιους τους μαθητές. Έτσι, ένα κομμάτι της αγοράς όχι μονάχα θα αναπνεύσει αλλά θα φάει με τα χρυσά κουτάλια. Από την άλλη το μήνυμα είναι σαφές: στην κοινωνία της γνώσης, είσαι απλά καθυστερημένος ή αγράμματος αν δεν  χειρίζεσαι  Η/Υ. Ο εγγενής ανταγωνισμός και ο κανιβαλισμός του εκπαιδευτικού συστήματος αποκτά τις διαστάσεις της αγοράς εργασίας.

Σε κάθε τουριστικό προορισμό σήμερα, είθισται, οι πιο σκεπτόμενοι πολιτικοί και οικονομικοί του παράγοντες, να προκαλούν γεγονότα στήριξης του τοπικού προϊόντος και να δημιουργούν ένα κοινό κάθε φορά που θα εναλλάσσει τις εικόνες που καταναλώνει με προϊόντα τοπικά που αγοράζει. Ο τουρισμός στην Ελλάδα, έτσι, βγήκε από το οριακό του σημείο όταν μπόρεσε ως προωθημένο τμήμα της αγοράς να βασιστεί και σε ένα κοινό που είχε μπουχτίσει με τις γνωστές εικόνες του, που έτσι κι αλλιώς δεν έχουν πάψει να κυριαρχούν και στο σήμερα. Το τοπικό προϊόν σε συνδυασμό με το τοπικό φολκλόρ (έθιμα, χοροί, ενδυμασία, ιστορία κλπ) ήταν αυτό που θα απεγκλώβιζε την αγορά, καθώς ένα τμήμα του καταναλωτικού κοινού ζητούσε «άλλα» και με σαφήνεια προσανατολίζοντας τη δίψα τοπικών δυνάμεων για δημιουργία και υπέρβαση του καθιερωμένου τουριστικού κανιβαλισμού. Ως ενδιαφέρον ξεκίνησε με τις ιδεολογικές αποσκευές της δεκαετίας του 60 (τουρισμός στα σπάργανα, προβολή τοπικοτήτων, πολιτιστική ανταλλαγή κλπ) μετά το 1990, έτος κατάρρευσης του παγκόσμιου σοσιαλιστικού παράγοντα, έτος παγκόσμιων αλλαγών. Ο εθνικός και τοπικός προσδιορισμός ως προϋποθέσεις για την απόκτηση μιας νέας ταυτότητας, παρουσία ενός ανασφαλούς τοπίου παγκοσμιοποίησης, τροφοδότησε όλους τους παράγοντες της κοινωνίας με ιδέες: την τέχνη, την πολιτική, την αγορά.  Η έμφαση στο τοπικό-εθνικό και στο εθνικό-τοπικό ξεκίνησε να δίνεται, κι αυτό με τη σειρά του συμπαρέσυρε την τουριστική αγορά. Έτσι, ξεκίνησε ας πούμε, με οργανωμένο τρόπο στην Αργολίδα και με το προσωπικό ενδιαφέρον του πρωθυπουργού τότε Κ. Σημίτη, στο τέλος της προηγούμενης δεκαετίας και εξαπλώθηκε σε όλη την Ελλάδα με το ιδεολόγημα του οικοτουρισμού.

Λόγω της καθυστέρησης που χαρακτήριζε γενικά τις παλιότερες δημοτικές αρχές στην Αίγινα, οι οποίες αρκούνταν στο «πανηγύρια-συναυλία κι ότι να ναι-χαχαχού με ξένα κόλλυβα» καθυστέρησε και η ανάδειξη του τοπικού προϊόντος που άλλωστε έχει και ΠΟΠ από το 1996. Ο νέος δήμαρχος αυτονόητα θα αγκάλιαζε όλες αυτές τις καλλιτεχνικές-εμπορικές εκδοχές που πνίγονταν από τις προηγούμενες αρχές και θα δημιουργούσε μια νέα κατάσταση αγοράς στο νησί με ένα καλλιτεχνικό σύγχρονο προφίλ, αντίστοιχο με αυτό του επιτυχημένου εμπορικά σε όλη την Ελλάδα. Με συντριπτικά αποδεκτό τρόπο παγκοσμιοποίησε το αιγινήτικο φιστίκι μέσω της πολυπόθητης αδελφοποίησης (εφημερίδα ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ) με ένα φιστικοπαραγωγό Δήμο στην Ιταλία, ακολουθώντας τις οδηγίες του Συλλόγου Ενεργών Πολιτών που είχαν ένα περιεχόμενο γι αυτό, κάποια χρόνια πριν την εκλογή του Π. Κουκούλη. Έτσι δέχτηκε και θα συνεχίζει να δέχεται όσα σχέδια ακολουθούν τον επιτυχή συνδυασμό, «πολιτισμός-τρώμε-αγορά» και υπενθυμίζουν το νέο χαρακτήρα του νησιού, που ήταν και ευρύτερος πόθος: ο τουρισμός δεν τελειώνει. Το φιστίκι που αόριστα ήταν αυτό που χαρακτήριζε την Αίγινα και ακολουθούσε η Αγία Μαρίνα η Αφαία και ο Καποδίστριας, γίνεται πλέον πιο επίσημος προσδιοριστικός παράγοντας του νησιού. Το φιστ-φεστ θα μπορέσει για αρκετό ακόμα καιρό να συνοψίζει την κυρίαρχη θέληση για το συνεχές του τουρισμού με ένα επιπλέον συμβολισμό: του Σεπτέμβρη, που ενώ είναι ο ”μήνας των σχολείων” και του ”τέλους του καλοκαιριού”, ο τουρισμός παραμένει στη θέση του.

Δεν περιμέναμε να βρισκόμασταν στην έκθεσή τους, εκεί, στο ‘’Πνευματικό’’ Κέντρο Κυψέλης για τον τοπικό τύπο της Αίγινας. Δεν διαψευστήκαμε, ευτυχώς. Ευχαριστούμε που, ηθελημένα, μας αγνοήσατε. Τιμή μας που δεν ταιριάζουμε στην Αυλή σας, στο Σαλόνι σας και στα Χαλιά σας.

Από τη «Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας»

που εκδόθηκε εντύπως από το 2003 ως και το 2006, σε 6 τεύχη

Απ’ όλα έχει το κατάστημα. Τουρισμό (ζεστό χρήμα), τοπική ανάπτυξη (αυτοδυναμία) και περιβάλλον (ευαισθησία).

Ποιοι σερβίρουν στο κατάστημα;

-Ο Γιώργος Μπενέτος, πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Πειραιά και μέλος ενός δικτύου αντίστοιχων επιμελητηρίων της ΕΕ, παράγοντας του ΠΑΣΟΚ και υπερασπιστής της Μικρομεσαίας (εκμετάλλευσης των εργαζομένων) Τάξης, με πρόσφατη άποψη εναντίον της πώλησης του ΣΕΜΠΟ του ΟΛΠ στην COSCO.

-Ο Γιώργος Βερνίκος, (πρώην;) εφοπληστής και νυν επιχειρηματίας στον τουρισμό (Vernicos Yachts και άλλα), αριστερός και αγωνιστής του αντιδικτατορικού αγώνα (γενιά του Πολυτεχνείου), συγγραφέας και προσφάτως με οικολογικές ευαισθησίες (GREENPEACE-πράσινος καπιταλισμός;)

-Ο Σ. Σακκιώτης, επί έτη παράγοντας της νήσου και υποψήφιος δήμαρχος.

Τι μπορεί να σημαίνει αυτή η ημερίδα;

Καλλιέργεια ενός αντίπαλου δέοντος στο ήδη υπάρχον της δημοτικής αρχής που σαρώνει στην κουλτούρα και στην αφρόκρεμα της διανόησης και της τέχνης στην Αίγινα;

Καλλιέργεια προφίλ ενός υποψηφίου που παραγάγει θέσεις και στόχους όπως δίδαξε (και πέτυχε) ο σημερινός δήμαρχος;                                                                               

Συνάντηση επιχειρηματιών μαζί με τα διάφορα πεκινουά και κανίς που μαζεύονται στα σαλόνια και αρθρογραφούν, βγάζουν λόγους, χαιρετιούνται και παριστάνουν ότι έχουν κάποιο ρόλο στην society της Αίγινας;                               

Επέκταση της επιχειρηματικής δραστηριότητας των εν λόγω, που σερβίρουν μερίδες τουρισμού, τοπικής ανάπτυξης και οικολογίας;                                                                        

Σύσφιξη σχέσεων των τοπικών επιχειρηματιών υπό το βλέμμα των ειδημόνων;                                                                 

Από κοινού στόχευση δράσεων για πιο προσεκτική εκμετάλλευση εργαζομένων, τουριστών και περιβάλλοντος τέτοια που να μην εγείρει ενστάσεις, άρα και να στρογγυλεύει τις οικονομικές και πολιτικές ανισότητες;                                          

Προσπάθεια της παράταξης του Σακκιώτη για μια πολιτική στήριξη των τοπικών επιχειρήσεων στις δημοτικές εκλογές;     

Επιδίωξη του Σακκιώτη να προβληθεί ως ο συγκροτημένος τεχνοκράτης (κατά Π. Κουκούλη) και διαχειριστής της τοπικής οικονομίας με ξένα κόλλυβα δυο (ας πούμε) γιγάντων της τουριστικής βιομηχανίας;                                                           

Ίσως όλα αυτά μαζί;

Το σίγουρο είναι ότι η ιδέα του πράσινου καπιταλισμού και της τοπικής ανάπτυξης που φέρει την πράσινη ελπίδα στο σύστημα εκμετάλλευσης και τονώνει τις δυνατότητες μιας αποκεντρωμένης οικονομικής δραστηριότητας με τις ευλογίες της ΕΕ, είναι η πλέον διαπραγματεύσιμη, σήμερα, παρόλο που στο όνομά της καταστρατηγούνται τα παλαιά συμβόλαια για τα δικαιωμάτων των εργαζομένων, λεηλατείται το περιβάλλον με συγκροτημένο τρόπο ξεπροβάλλοντας μια νέα γενιά εκμεταλλευτών και μια νέα φουρνιά γραφειοκρατών που ξέρουν να χειρίζονται καλύτερα τις ορολογίες μαζικής παραπλάνησης.

Χαϊδεύοντας τ’ αυτιά για την τοπική ανάπτυξη και το περιβάλλον, ενδυναμώνοντας την προσδοκία για το ζεστό χρήμα που θα έρθει, οι οργανωτές της ημερίδας επιθυμούν να παίξουν το ρόλο μιας επιχειρηματικής δραστηριότητας που να εγείρει τις λιγότερες ενστάσεις, καθώς οι ψηφοφόροι (αυτοί που φέρουν μια περιορισμένη κι ελεγχόμενη πολιτική δύναμη) μπορούν και επιθυμούν να παίξουν το ρόλο που διαχρονικά παίζουν.

Μέσω ηλεκτρονική επικοινωνίας, η Σχεδία απεύθυνε ερώτημα στην υπηρεσία της Νομαρχίας Πειραιά με θέμα, το σκεπτικό της συνεργασίας της με το Ίδρυμα Καψάλη.  Η Νομαρχία Πειραιά σύμφωνα με την απόφαση 87, της 28^ης συνεδρίασης της Νομαρχιακής Επιτροπής Νεολαίας και Πολιτών (29-7-09, ημέρα Τετάρτη) διοργάνωσε και υλοποίησε εκδήλωση  «αφιέρωμα στη Μαρία Κάλας σε συνεργασία με το Ίδρυμα Ανδρέα Καψάλη» (1). Η απόφαση ήταν ομόφωνη με απούσα την νομαρχιακή σύμβουλο Παπαδοπούλου Ελένη (πρόσκειται στο ΚΚΕ). Το κείμενο της απόφασης αφού αναφέρεται σχετικά εκτενώς στο έργο της γνωστής πριμαντόνας καταλήγει στην τιμή: 3.500 ευρώ περίπου συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ, ποσό που αφορά «στην εκτύπωση αφισών και προσκλήσεων, στη δημιουργία banner, στη φωτογράφιση και βιντεοσκόπηση της εκδήλωσης και στην προσφορά catering στους παρευρισκόμενους. Το Ίδρυμα Ανδρέα Καψάλη θα επιληφθεί για την τεχνική κάλυψη της όλης εκδήλωσης (μικροφωνική-φωτιστική κάλυψη, τεχνικός εξοπλισμός)» (2).

Η Νομαρχία δεν φείδεται χρημάτων για τον Πολιτισμό, αφού όπως αναφέρεται στην απαντητική επιστολή (3) ο Νομάρχης Πειραιά «…έχουμε δώσει ιδιαίτερη έμφαση στο μεγάλο κεφάλαιο που λέγεται πολιτισμός…». Και παρακάτω συνεχίζει το σκεπτικό του: «…Ο πολιτισμός είναι δικαίωμα του κάθε πολίτη, δικαίωμα που υπερασπιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις… Αυτός είναι ο λόγος που αγκαλιάζουμε και προβάλλουμε τον ενιαίο και αδιαίρετο χαρακτήρα της Τέχνης, με σεβασμό στην έμπνευση και δημιουργία. Αυτός είναι και ο λόγος που κάθε καλοκαίρι ανοίγουμε πανιά και ταξιδεύουμε σε κάθε γωνιά του ευρύτερου Πειραιά…» Στη συνέχεια αφού αναφέρεται στην «μοναδική στα Βαλκάνια Ορχήστρα Σαξοφώνων» καθώς και «στη δημιουργία του Πολυχώρου Απόλλων των 4.500 τ.μ. που σήμερα αποτελεί καταφύγιο αναζητήσεων δεκάδων καλλιτεχνών, εκατοντάδων συμπολιτών μας και κυρίως νέων παιδιών» καταλήγει σχετικά με το ερώτημα για τη συνεργασία: «…κατόπιν πρότασης συνεργασίας αποφάσισε να συνδράμει και να συμμετάσχει ως συνδιοργανωτής στην εκδήλωση…» στην Αίγινα. Ακολουθώντας μια σχετική αναφορά στον τρόπο λήψης της απόφασης μέσω της διαπαραταξιακής επιτροπής αναφέρει ότι η ίδια «…ακριβώς διαδικασία ακολουθεί κάθε πρόταση συνεργασίας που μας υποβάλλεται από διάφορους φορείς και αφορά στη διεξαγωγή πολιτιστικών εκδηλώσεων, με σεβασμό στον πολίτη και στις αρχές της διαφανούς διοίκησης…».

Μια απάντηση στην οποία δεν χωράει καμιά αμφιβολία για τη νομιμότητά της. Τα ερωτηματικά όμως έχουν να κάνουν με την επιλογή της Νομαρχιακής Επιτροπής να είναι χορηγός του Ιδρύματος Ανδρέα Καψάλη αλλά και τα κριτήρια που έχουν θεσπιστεί, πέρα από γενικολογίες για στήριξη εκδηλώσεων. Το «Ίδρυμα Ανδρέα Καψάλη και Δημητρίου και Φλώρας Καψάλη», μη έχοντας καμιά φιλολογική ή ακαδημαϊκή –γνωστή- παρουσία στα Γράμματα και στις Τέχνες είναι γνωστό κυρίως για την σχεδόν ομώνυμη Πειραϊκή επιχείρηση. Πρόκειται για μια τεράστια επιχείρηση (πλακάκια, μπιντέδες, λεκάνες WC, μπανιέρες και άλλα είδη υγιεινής και τουαλέτας) που τα τελευταία 5 χρόνια, ως Ίδρυμα, έχει επιδοθεί τόσο σε αγαθοεργίες (χρηματικά ποσά σε αριστεύσαντες μαθητές) αλλά και σε εκδηλώσεις οι οποίες έχουν κυρίως ιστορικό περιεχόμενο, στην Αίγινα. Με δυο ισόβια μέλη από τα μέλη της οικογένειας Καψάλη στο Δ.Σ., στο οποίο ανήκει και ο δήμαρχος Π. Κουκούλης (4), έχει μια παρουσία κατ’ επίφαση πολιτιστική. Το Ίδρυμα, που έχει χορηγό τον Όμιλο Καψάλη (την προαναφερόμενη επιχείρηση) και στη συγκεκριμένη περίσταση τη Νομαρχία Πειραιά, λειτουργεί όπως και κάθε άλλη κοινωνική δραστηριότητα που ελέγχεται από τις επιχειρήσεις (κυρίως μέσω της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης) (5). Έτσι, ευφημίζεται το όνομα της επιχείρησης και των ιδιοκτητών, μέσω της πολιτιστικής ή άλλης προσφοράς. Εξ’ άλλου, τέτοιες δραστηριότητες είναι ένας τρόπος να συνευρίσκονται πολιτικοί, κοινωνικοί και οικονομικοί παράγοντες, παρουσία ανθρώπων που αναζητούν ρόλο πολιτιστικού παράγοντα και να συντονίζουν τους κύκλους συμφερόντων στους οποίους βρίσκονται, ενώ παράλληλα αποκτούν μια άλλη ταυτότητα πέραν της οικονομικής, απαραίτητης στο σήμερα, και, για την κοινωνική αποδοχή.

Το ότι η Νομαρχία συνεργάστηκε με το Ίδρυμα δεν είναι και το πιο παράξενο στις μέρες μας. Οι αυτοδιοικήσεις α΄ και β΄ βαθμού δεν είναι παρά τοποτηρητές-θεσμοί του πολιτικού-κοινωνικού συστήματος, ενώ άνθρωποι μέσα σ’ αυτές επιδιώκουν βελτιωτικές αλλαγές (δημόσια υγιεινή, πολιτισμός, εκπαίδευση, κοινωνικές υποδομές, κλπ) με τους όρους του. Έτσι, χρήμα που είναι δημόσιο μπορεί, έμμεσα, ακόμα και με ειλικρινή στόχο τον (αυτό που ονομάζουμε) «πολιτισμό», να χρησιμοποιείται για να διαφημίζει και να αναδεικνύει τον κόσμο της αγοράς και των επιχειρήσεων, που είτε ως χορηγός είτε ως οργανωτής, πλέον, είναι ο βασικός παράγοντας.

Από την άλλη δεν υπάρχει σε κοινωνικό επίπεδο ένα ορατό αντίπαλο δέος που να αμφισβητεί την υπάρχουσα κατάσταση: καλλιτέχνες και κοινό βρίσκονται σε κατάσταση μέθης έως και νάρκης. Στη βιομηχανία του ελεύθερου χρόνου μετά το ποδόσφαιρο, η τέχνη, καθώς και άλλα πεδία κοινωνικού ενδιαφέροντος, έχουν γίνει τα χαϊδεμένα οικόσιτα, στις Αυλές των επιχειρηματιών που απολαμβάνουν το νέο τους ρόλο.

(1)Πειραιάς 29/7/2009, Αριθ. Πρ. 1205

(2)Πειραιάς 29/7/2009, Αριθ. Πρ. 1205

(3)Πειραιάς 7-9-2009, Αριθ. Πρ. 4601

http://www.aeginamusicfestival.gr/gr/program.html

(4) http://www.et.gr/view_publication/2008/14/249/text?form.submitted=True

(5) άρθρο στη Σχεδία: «Εταιρική κοινωνική Ευθύνη

Εταιρική Κοινωνική Εκμετάλλευση

(και στην Αίγινα: «δράσε και σκάσε»)»

http://blogs.espiv.net/sxedia/category/%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82/

Μετά τις οδηγίες του υπουργείου Παιδείας για τη νέα γρίπη, εκ των οποίων κάποιες επέδρασαν και ευεργετικά, αφού πραγματοποιήθηκαν τα αυτονόητα (εφαρμογές υγιεινής στα σχολεία: σαπούνι στις τουαλέτες, χαρτί υγείας, καθαριότητα χώρων κλπ) ένας πανικός τείνει να εξαπλώνεται. Οι πάντες κυκλοφορούν με αντιμικροβιακά υγρά και μαντίλια και σε κάθε περίσταση χρησιμοποιούνται. Δεν υπάρχει κάποια αρνητική πρόβλεψη για συχνή χρήση ή αν το ανοσοποιητικό σύστημα χάνει τη δυνατότητά του να αντιστέκεται. Από την άλλη ένα μέρος της αγοράς περνά τις καλύτερες μέρες του. Εξαφανίζονται τα αποθέματα και η νέες σοδειές αντιμικροβιακών που γίνονται καθημερινή κουλτούρα, θα είναι πιο ισχυρές και πιο ακριβές. Το σαπούνι πλέον ως κατάκτηση για την αντισηψία και την υγιεινή τείνει να περνά σε δεύτερη μοίρα. Τι άλλο; Θα κυκλοφορούμε με μάσκες την επόμενη περίοδο;

…γράφει στο πίσω μέρος των  T-shirt που φοράνε οι υπάλληλοι του μεγαλομπακάλικου, του νησιού μας. Όσο επιμηκύνεται άτυπα το ωράριο (ας πούμε, οι ίδιοι υπάλληλοι παρακαλούν στις 9.00 η ώρα το βράδυ, αλλά και αργότερα, από το μεγάφωνο, τους πελάτες να αποχωρήσουν) όσο τείνει να επιμηκύνεται και τυπικά, θα αλλάζει και το σύνθημα: δούλος σας…

Αυτός που δύσκολα το καταλαβαίνει αυτό, είναι ο έτερος που βρίσκεται στη διάθεση του αφεντικού: ο πελάτης που έχει πάντα δίκιο, αυτός που ίσως κάνοντας μια αντίστοιχη δουλειά με τον υπάλληλο, υποχρεωτικά θα αγοράσει ό,τι του διαθέτει το κατάστημα και στην τιμή που του το διαθέτει, έχοντας και την ψευδή(;) αίσθηση ότι κάποιος τον υπηρετεί.

Είμαστε στη διάθεσή σας…

Fist-fest στην Αίγινα,

η λειτουργική συμφιλίωση των αντιθέτων

και η αναπαραγωγή της τοπικής ταυτότητας

Η ευφορία είναι πραγματική. Είναι πραγματικά όλοι ευχαριστημένοι. Ποιοι; Οι μεν που αναγνωρίζεται η κοινωνική ύπαρξή τους και μάλιστα ως καθοριστική και οι δε που χάρη στους προηγούμενους μπορούν να πουλήσουν περισσότερο και «να γίνει πιο γνωστή η Αίγινα». Πρόκειται βέβαια για μια λειτουργική μέθεξη της κάστας των μετοίκων της Αίγινας και του ντόπιου στοιχείου που δεν ήρθαν ποτέ κοντά, παρά μόνο μετά την εκλογή του δήμαρχου Π. Κουκούλη. Για χρόνια οι μεν είχαν μια περιθωριακή αλλά εκκεντρική παρουσία που σχολιαζόταν αρνητικά, με κάποιο όριο βέβαια, αφού αυτή η society είχε υψηλό οικονομικό, μορφωτικό, καλλιτεχνικό στάτους. Από την εποχή των δειλών ανοιγμάτων με αφισέτες για μαθήματα εναλλακτικής ιατρικής και παιδαγωγικής στη βίλα Καραπάνου, μέχρι την εποχή της «ομάδας για το νερό» η οποία ελεγχόταν από τα πιο δυναμικά της μέλη, η κοινότητα των μετοίκων αυτών είχε μια επιλεκτική στάση απέναντι στο ντόπιο αιγινήτικο στοιχείο. Αντίστοιχα, ελάχιστοι ντόπιοι καλλιεργημένοι και με την τάση να υπερβαίνουν, πολιτιστικά, το κατεστημένο της Αίγινας και κυρίως μέτοικοι-κρατικοί υπάλληλοι ήταν αυτοί που ανακατεύονταν στις δραστηριότητές τους. Ο υπόλοιπος πληθυσμός τους θεωρούσε, από ες αεί τουρίστες μέχρι και με αρνητική προφορά «ξένους», αλλά σχετικά σιωπηρά (είπαμε …το στάτους). Με τον ίδιο αδιάφορο έως αρνητικό τρόπο αντιμετωπίζονταν για την όποια προσπάθειά τους για το ΕΚΠΑΖ, για την προσπάθεια αυτοπροστασίας από οχλήσεις και δραστηριότητες που τους χαλούσαν την ησυχία στις περιοχές που είναι οι οικίες τους, για τη διάδοση των ντόπιων σπόρων και ποικιλιών, για τις προσπάθειες μαθημάτων εναλλακτικών θεραπειών και εναλλακτικής εκπαίδευσης (για κάποιες από τις οποίες δέχτηκαν μομφές από την τοπική Εκκλησία), τις προσπάθειες για οικολογική διαχείριση απορριμμάτων, για τις προσπάθειές τους κάθε φορά να δραστηριοποιούνται δημόσια στην Αίγινα. Το όριο ήταν η «ομάδα για το νερό», η οποία τους έφερε πολύ κοντά, όχι με ένα πρόβλημα (που ως θεματική θα είχε πολλούς αποδέκτες) αλλά, με εκείνους τους τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαν να έχουν μια καθοριστική και αναγνωρίσιμη στάση στα τεκταινόμενα της Αίγινας. Το πείραμα έγινε και πέτυχε: Όχι απλώς μια αλλαγή δημάρχου (όπως το πάλεψαν με χλωμά αποτελέσματα στο παρελθόν) αλλά, Η Αλλαγή. Στήριξαν, μαζί με άλλες οικονομικές (εργολάβοι, μεγαλο-επαγγελματίες κλπ), πολιτικές (ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ) και κοινωνικές (Φερίας, «Αίγινα για σένα», ομάδα Κυψέλης κλπ.) δυνάμεις το δήμαρχο που αντιλήφθηκε από πολύ νωρίς ότι θα μπορούσε να τους έχει πολιτιστική μπροστάντζα, θέτοντας στο περιθώριο ένα παρωχημένο και παρηκμασμένο πολιτιστικό προφίλ που συγκρατούσαν οι προηγούμενες δημοτικές αρχές λόγω συστοίχισης με τις περιρρέουσες αξίες και μη μπορώντας να αντιληφθούν δυναμικές που μετασχηματίζουν την κοινωνία γενικότερα, ενεργός αποδέκτης και πομπός, των οποίων αποτελεί και η τοπική κοινωνία. Έτσι το «πολιτισμός-τρώμε-πουλάμε» που λειτουργεί μέχρι τώρα με επιτυχία αντικατέστησε το «θεία λειτουργία-χοροί-εμποροπανήγυρις» χωρίς αυτό να εξαφανιστεί αλλά να πάρει μια αναγνωρισιμότητα που ταιριάζει στο σημερινό νησί. Η κοινότητα των μετοίκων αυτών, ήταν αυτή η κοινωνική δυναμική, που εξέφρασε αυτή τη διάθεση για τον κοινωνικό μετασχηματισμό στην Αίγινα, η οποία αποτυπώθηκε εκλογικά -κι όχι μόνο- στο πρόσωπο του Π. Κουκούλη. Ένας κοινωνικός μετασχηματισμός στην Αίγινα, που αφήνει ανέγγιχτες τις ταξικές-κοινωνικές, ανισότητες και διαφορές, αλλά τις αμβλύνει με ένα από αιώνες δοκιμασμένο τρόπο: να παράγει και να αναπαράγει την ενιαία ταυτότητα και συνείδηση, μέσω της δημιουργίας κοινότητας των αντιθέτων («Γενήτες»-«ξένοι», εισοδηματίες-εξαρτημένοι εργαζόμενοι, πλούσιοι-φτωχοί, αφεντικά-εργάτες). Στην περίπτωσή μας η τοπική συνείδηση είναι το ζητούμενο που παράγεται και προάγεται. Και το φιστίκι, όχι ως καρπός αλλά ως μια πολυδιάστατη αξία, γίνεται ο αδιαπραγμάτευτος κρίκος των αντιθέτων.

FIST-FEST: Με 25 πόντους, στη διαδρομή καλλιτεχνών

για το απούλητο του Μόραλη

Αν τα όποια (αρέσουν δεν αρέσουν, καλά ή άσχημα) έργα, έμεναν για ένα εύλογο μακρύ χρονικό διάστημα στα μαγαζιά, ίσως θα μπορούσε να λειτουργήσει αυτό που λέμε η εξοικείωση της καθημερινής ματιάς με εκφράσεις της τέχνης. Θα μπορούσε ο συνηθισμένος πελάτης να έχει και μια άλλη διατύπωση της πραγματικότητας δίπλα στα ψάρια, στα μαρούλια, στα μολύβια, στα μπιζού, στα ταγιέρ ή στα αντιβιοτικά που θα αγόραζε. Δεν θα άλλαζε σημαντικά η ζωή αλλά οπωσδήποτε το να βλέπεις ένα γλυπτό την ώρα που τρως το μπακαλιαράκι σου ή μια φωτογραφία την ώρα που βάζεις το μαρούλι στη χαρτοσακούλα, σου δίνει έστω και μια δυνατότητα να ανοίξεις ένα παράθυρο σε ένα άλλο κόσμο και σε μια συγκίνηση ή σε μια άλλη σκέψη, λιγότερο λειτουργική, περισσότερο ελεύθερη κι οπωσδήποτε πιο όμορφη.

Η συμπλήρωση 25 πόντων στα μαγαζιά όμως δεν ήταν παρά ο τζόγος με έπαθλο το απούλητο του Μόραλη. Το έργο του Μόραλη δεν έχει καμιά διαφορά από το μεγάλο ψάρι που κληρώνεται στην καθημερινή πιάτσα της Αίγινας, ή το καλάθι με τα μπισκότα που παλιά έβγαινε κατά το ταξίδι στις θαλάσσιες γραμμές της περιοχής.

Κόσμος έμπαινε κι έβγαινε στα μαγαζιά, χωρίς καν να δει το οτιδήποτε που εκτίθετο, με τη ματιά στη σφραγίδα και ανοιχτό το έντυπο που, στο μεταξύ (σαν να ειρωνεύεται) γράφει ότι «…η ‘’διαδρομή των καλλιτεχνών’’ επιφυλάσσει το μεγαλύτερο έπαθλο: αυτό της μεταξύ μας γνωριμίας…».  

Δεν είναι όλα μαύρα τελικά. Υπάρχει και η άλλη όψη. Αυτών που δεν διαμαρτύρονται αλλά ξέρουν με τους τρόπους τους να επικοινωνούν και να κάνουν αυτό που χρόνια έκαναν. Να φτιάχνουν στέρνες για πότισμα, να κρατάν τις ελιές τους και να μην τις κάνουν φιστικιές, να τρυγούν αμπελάκια και κληματαριές και να περιμένουν (χωρίς φωτογράφιση) πότε θα έρθει ο καιρός να πατήσουν (όχι μούστος από Νεμέα και Κόρινθο) ή το πρώτο λάδι που θα βγει. Ξέρουν ότι το φιστίκι δεν τρέφει (κάνουν μεροκάματα σ’ αυτό, ενίοτε), ξέρουν ότι είναι είδος πολυτελείας, ξέρουν ότι στην επόμενη δύσκολη σοδειά θα έρθει φιστίκι στρογγυλεμένο από τη μάνα-Ασία για να αναμιχθεί και να πουληθεί σα να ‘ναι ντόπιο -όπως γίνεται τόσα χρόνια στο νησί- ξέρουν και βλέπουν για την 80% αύξηση της πώλησής του στα περίπτερα του ΦΙΣΤ-ΦΕΣΤ. Δεν έχουν κανάλι έκφρασης πέρα από αυτό που ήδη έχουν. Αυτό που δηλαδή δεν θα δουν και δεν θα ακούσουν όσο και να κωλοχτυπηθούν αυτοί που νομίζουν ότι στο ΦΙΣΤ-ΦΕΣΤ βρήκε ο καθείς το συμφέρον του. Υπάρχει και η άλλη όψη της Αίγινας –όχι για να τους το υπενθυμίζει- αλλά επειδή το ζει.

-Φιστικοκαλησπέρα. Τι φιστικοκάνετε; Είστε φιστικοκαλά;

-Φιστικοκαλά, φιστικοείμαστε! Φιστικοεσείς; Πώς φιστικοείστε;

-Μια φιστικοχαρά φιστικοείμαστε! Πότε θα μας φιστικοεπισκεφτείτε;

-Φιστικολέμε ότι θα τα φιστικοπούμε το φιστικοσαββατοκύριακο.

-Φιστικοάντε βρε φιστικοπαιδί μου. Φιστικοέχουμε φιστικικοκαιρό να τα φιστικοπούμε!

-Να σας φιστικοφέρουμε φιστικοκάτι;

-Φιστικοφιστίκια φιστικοφέρτε από το φιστικονησί.

«……………………………………………………….» (δε μεταφέρονται αυτοί οι διάλογοι-είναι απολύτως προσωπικοί)

-Φιστιοάντε φιστικοκαληνύχτα! Σας φιστικοπεριμένουμε!

(υποκλοπή τηλεφωνικής συνδιάλεξης μεταξύ 17-20 Σεπτεμβρίου)

Ξαφνικά, εκεί που περπατάς με κατεύθυνση το Φάρο, μετά την παραλία της παναγίτσας, το πεζοδρόμιο και η παραλία απλώς σταματούν από ένα κτίριο που δεν θυμίζει θερινή καντίνα της παραλίας. Δεν υπάρχει καταπάτηση του πεζοδρομίου; Δεν συμβαίνει καταπάτηση αιγιαλού; Είναι καντίνα με άδεια από τη δημοτική Αρχή; Έχει άδεια από την Πολεοδομία Πειραιά;

Πριν λίγα χρόνια, το IN ON THE BEACH, όπως ακούγεται, πρόσφερε δωρεάν παγωτό σε όλες τις τάξεις του παρακείμενου σχολείου, εξασφαλίζοντας έναντι πενιχρού κόστους μια απαραίτητη συναίνεση. Τα παιδιά μεγαλώνουν και όπως είναι «φυσικό» το IN ON THE BEACH είναι στις προτιμήσεις της νεολαίας, που δεν την νοιάζουν όλα αυτά, αφού βρίσκεται μέσα στο κυρίαρχο μοντέλο της διασκέδασης: παραλία, εικόνα θάλασσας, ποτό, γκομενιλίκι επιτρεπόμενο ακόμα και παρουσία του μπαμπά (πηγαίνουν και οικογένειες), beat επαναλαμβανόμενο, αλλά κυρίως συναίνεση από το ίδιο το Σχολείο. Κανέναν «φυσικά» δεν νοιάζει και η παρουσία των μαυροπουκαμισάδων φουσκωτών (παλιοί μαθητές;) το καλοκαίρι που κάθονται στην πόρτα της «καντίνας» που εξαφάνισε πεζοδρόμιο και παραλία.

Άραγε τα νέα μέτρα για την πεζοδρόμηση της παραλίας από τα εκδοτήρια μέχρι το Φάρο(σχετικό άρθρο στη Σχεδία), προβλέπουν και την κατεδάφισή του;

Μερικοί, εδώ στην Αίγινα, βλέπουν παραπάνω τηλεόραση απ’ ότι θα έπρεπε…

Ένας άρρωστος άνθρωπος, μέσα στους τόσους, εμφανίστηκε με ψεύτικο περίστροφο και το έτεινε σε περαστικούς και προς το προαύλιο του Σχολείου κατά τη διάρκεια διαλείμματος του Ολοημέρου (απογευματινή ζώνη στο Δημοτικό Σχολείο). Όλοι φαντάστηκαν, το τι ήταν η περίπτωση. Η δασκάλα έβαλε προληπτικά τα παιδιά μέσα (δεν είναι και το καλύτερο θέαμα για παιδιά) και κατόπιν πήραν την Αστυνομία που διαπίστωσε ότι δεν ήταν παρά ένα ψεύτικο περίστροφο που κρατούσε ένας ψυχασθενής. Δεν είναι κι ό,τι καλύτερο να σου τύχει (μοιάζουν και μ’ αληθινά πολλά από δαύτα-αυτό δεν προβληματίζει κανέναν όταν το αγοράζει με άνεση για το παιδί του) αλλά μην τρελαθούμε κιόλας!

Τι εννοεί ο ηλεκτρονικός σκουπιδότοπος της Αίγινας* όταν αναφέρεται για «περίεργη υπόθεση» και βαρύγδουπα ανακοινώνει ότι το άτομο αυτό «έχει απασχολήσει και στο παρελθόν την αστυνομία»; Τι προσπαθεί να πει ο ποιητής ότι «το ίδιο το γεγονός δημιουργεί πολλά ερωτηματικά κι έχει τρομοκρατήσει τους γονείς»;  Έκανε έρευνα, το λαγωνικό, στον τόπο του εγκλήματος και τα ανακάλυψε όλα αυτά; Μίλησε με όλους αυτούς τους οποίους και αναφέρει στο δημοσίευμα; Τι προωθεί; Το ύφος και τη γραφή των τηλεοπτικών συναδέλφων του; Τη δημιουργία γεγονότων από το –σχεδόν- τίποτα που το γαρνίρει με ολίγον τρόμο για να πουλά; Να μας πείσει ότι χρειαζόμαστε περισσότερη αστυνόμευση από τους τυχόν τρελούς;

* http://www.aeginaportal.gr/content/view/2603/1/lang,el/

Στο Κέντρο Υγείας Αίγινας, εργάζεται γιατρός, με ειδίκευση στο Σακχαρώδη Διαβήτη

Η δημοσίευση γίνεται για κάποιους εργαζόμενους του Κέντρου Υγείας που ηθελημένα αγνοούν ή παριστάνουν ότι δεν το γνωρίζουν. Δηλαδή, είτε στο τηλέφωνο απαντούν ότι δεν εργάζεται διαβητολόγος, είτε παραπέμπουν περιστατικά, σε ιδιώτη γιατρό. Αυτό γίνεται συστηματικά και έχει άμεσες αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία των ανθρώπων που πάσχουν. Περιπτώσεις απορρύθμισης, περιπτώσεις λανθασμένης αγωγής συν του γεγονότος της αμοιβής σε ιδιώτες γιατρούς, συνηγορούν στο γεγονός ότι και αυτοί οι εργαζόμενοι στο Κέντρο Υγείας οφείλουν να πληροφορούν ότι στο Κέντρο Υγείας εργάζεται γιατρός, με ειδίκευση στον Σακχαρώδη Διαβήτη

Μάζευε κι ας είν’ και ρόγες (και σχετικά μπαγιάτικες-μόλις 4 χρονών)

Τα μέλη μιας -όπως λέει η ανακοίνωση που μοίρασαν- εθελοντικής, μη κερδοσκοπικής, μη Κυβερνητικής οργάνωσης που αποκαλείται «Σύνδεσμος Ενεργών Πολιτών Αίγινας» και είναι μέλος του «Συνδέσμου Ενεργών Πολιτών Ελλάδας» εκφράζουν την ικανοποίησή τους επειδή ο Μιχαλολιάκος άκουσε τους προβληματισμούς τους και εναντιώθηκε για το «διπλής διέλευσης τραμ» που όπως γράφουν μέλλεται να εγκατασταθεί στην Ακτή Ποσειδώνος στο Πειραιά. Ένα δημοσίευμα της εφημερίδας «Κοινωνική» (12-07-05), έχουν στην ανακοίνωσή τους, η οποία έχει ημερομηνία 29/08/2009.

Η οργάνωση-φάντασμα με έδρα την Πέρδικα, είχε εμφανιστεί με αφίσες, για να μαζέψει για άλλον ρόγες, το καλοκαίρι του 2006, όταν το φάντασμα του Π. Κουκούλη άρχισε να πλανάται στο νησί, ως η διαφαινόμενη-τεχνοκρατική λύση.

Τι προσπαθούν να πετύχουν ή να πετύχει, μαζεύοντας ρόγες για το Μιχαλολιάκο; Να αποκτήσει μια παραπάνω πρόσβαση στο πολιτικό γραφείο; Να επανεμφανίσει ένα επιπλέον πολιτικό μαγαζί στην Αίγινα για τη μεγάλη διαπραγμάτευση των δημοτικών εκλογών, για όσους ‘’τσιμπήσουν’’; Θα τα ξαναπούμε.

Τέλειωσε το ΦΙΣΤ-ΦΕΣΤ, και οι αντιπολιτευόμενοι μέσω των φυλλάδων τους αντίστοιχα με αυτούς που κρατούν το λιβανιστήρι, έπιασαν το φτυάρι. «Η ιδέα ήταν κλεμμένη από τον Γκότση το ‘92, ρύπανση από τις αφίσες, ακριβές οι τιμές…» και άλλα τέτοια στην επιφάνεια και στα ρηχά. Με κατεύθυνση στα βαθειά της Αίγινας, θα αντιταχθούμε τόσο στον επίσημο Αυλόγυρο της Αίγινας με τα πεκινουά που χαϊδεύονται στα γόνατα των κυρίων τους, όσο και στη συμπλεγματική αντιπολίτευση που πολύ θα ήθελε να είναι στη θέση της Κυρίας της Αυλής.

“…Ο κύριος Καλός που έχει διατελέσει υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και με τις δράσεις του έχει συνεισφέρει ουσιαστικά στην επιλύσει προβλημάτων που αφορούν τα σχολικά κτήρια και πρόσφατα με την κατάργηση της διπλοβάρδιας, χαιρέτησε προσωπικά όλους τους κατοίκους της Αίγινας και τους οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας, που προσήλθαν σήμερα στο “Κλώνος – Άννα” για να παρακολουθήσουν την ομιλία του…”(*)

Να λοιπόν που καταργείται στην πράξη το δικαίωμα των μαθητών να είναι σε σύγχρονα σχολικά κτίρια ή να μην υφίστανται το καθεστώς της διπλοβάρδιας, όπως και η υποχρέωση του κράτους για τις αντίστοιχες παροχές. Αφού προσωπικά ο Καλός (με το μυστρί και το πηλοφόρι) τα κατάφερε ή συνείσφερε ουσιαστικά για όλα αυτά, τότε όλα αυτά τα δικαιώματα, για τον κονδυλοφόρο παραγοντίσκο με πάθος στην οσφυακαμψία, είναι σχεδόν στο έλεος του πολιτευτή, του βουλευτή, του υπουργού. Κι ακόλουθα, στο έλεος του τοπικού παράγοντα που μπορεί και τηλεφωνεί με όλους αυτούς, να δίνει τοπικά, στους ενδιαφερόμενους  υποσχέσεις ότι «το ζήτημα θα λυθεί», τονίζοντας έτσι την πολιτική του ισχύ. Αυτήν που δηλαδή θα χρησιμοποιήσει προκειμένου να βρεθεί σε θέσεις εξουσίας, να ανοίξουν οι αγορές του, να διευρυνθεί το πεδίο των λειτουργικών του σχέσεων. Έτσι, εγκλωβίζονται με ευθύνη τους και όσοι κάτοικοι συλλογικοποιούν τις δράσεις τους για το Α ή το Β ζήτημα. Αποπολιτικοποιώντας το αίτημά τους, σαν να είναι το μοναδικό στον κόσμο, επαιτούν το αυτονόητο από τον κάθε τοπικό παραγοντίσκο, τον κάθε πολιτευτή, τον κάθε βουλευτή και τον κάθε υπουργό.

Η συνέχεια είναι η γνωστή: αισθάνονται και υποχρεωμένοι στον τοπικό παράγοντα που διεκπεραίωσε το αυτονόητο, αυξάνοντας την πολιτική εξάρτηση μέσα στην τοπική κοινωνία. Δημοσιεύματα, εκδηλώσεις, και άλλες δράσεις πραγματοποιούνται και ανανεώνουν με κάθε ευκαιρία το κοινωνικό-πολιτισμικό πλαίσιο μιας τοπικής ιεραρχίας. Έτσι αναπαράγεται ο άθλιος παραγοντισμός ο οποίος περνά και σε καινούρια χέρια (θέτοντας στο σωρό διάφορες στυμμένες λεμονόκουπες-παραγοντίσκους παλιάς γενιάς) δημιουργώντας ομάδες γύρω από ηγετίσκους με χειροκροτητές. Άτυπες πυραμίδες, που αποκτούν συγκεκριμένη μορφή τόσο γενικά στους θεσμούς όσο και στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Η αποδέσμευση από τον οχετό των πολιτικών-οικονομικών παραγόντων, η ακηδεμόνευτη δράση, η δικτύωση των δράσεων, είναι η μόνη ικανή να επιφέρει αποτελέσματα και να ανοίξει ένα ορίζοντα για αλλαγές που θα προσεγγίζουν προϋποθέσεις κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας.

(*)http://www.aeginaportal.gr

ένα απλό ερώτημα προς το Δήμο της Αίγινας

με Αριθμό Πρωτοκόλλου 14133/30-09-09

Ποιο είναι το ειδικό καθεστώς, υπό το οποίο τέλει το κατάστημα ψυχαγωγίας «IN ON THE BEACH», το οποίο είναι χτισμένο στο πεζοδρόμιο και στο αιγιαλό στην παραλία της Αίγινας;

Είναι ένα απλό ερώτημα που έχει λιγότερο ενδιαφέρον από την –υποχρεωτικά- απάντηση της Δημοτικής Αρχής Αίγινας και που αφορά περιπτώσεις όπως της βεράντας της DISCO «Ελπιάννα» που συνορεύει άμεσα με το δρόμο έχοντας καταπατήσει το πεζοδρόμιο, του πραγματικού εκδότη της εφημερίδας «Η άλλη όψη» με τις γουρούνες στο ίδιο και απέναντι πεζοδρόμιο (μέχρι πρότινος), καθώς και άλλων τοπικών ηρώων στο Αιγινήτικο Πάνθεο.

Θα τα ξαναπούμε…

-”ροπαλοφόρος των Εξαρχείων”, ο εργαζόμενος στις φιστικιές που φωτογραφίζεται στην κεντρική αφίσα του ΦΙΣΤ-ΦΕΣΤ;

-έχετε δει κι άλλα ρόπαλα πέρα από αυτά των ΜΑΤ (που λατρεύετε);

-έχετε περάσει ποτέ από τα Εξάρχεια (που φοβάστε);

-έχετε μιλήσει ποτέ με τον άνθρωπο της αφίσας (που λοιδορείτε);

(Ο ΚΟΤΖΑΜΑΝΗΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΡΙΚΥΚΛΟ, ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΜΕ ΓΟΥΡΟΥΝΑ)

Στο νέο σχολικό κτίριο του Γυμνασίου δεν θα βάλετε κάμερες παρακολούθησης;

Επειδή κάποιοι και κάποιες δεν ξεχνάμε παρόλο που έχουν περάσει 8 χρόνια, θα θυμίσουμε όλα τα γεγονότα που πέσανε στην αντίληψή μας τότε και θα γνωστοποιήσουμε πρόσφατη απόφαση (1)της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα «για τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης σε χώρο σχολικών συγκροτημάτων» (2).  Ας ταξιδέψουμε λοιπόν στο χρόνο πίσω. Τον Οκτώβριο του 2001, μάθαμε κάποιοι και κάποιες, ότι στο νέο κτίριο του Γυμνασίου-Λυκείου Αίγινας στη θέση Αγία Βαρβάρα, που εγκαινιάστηκε με εκπρόσωπο του υπουργείου Παιδείας εγκαταστάθηκαν κάμερες παρακολούθησης. Σκεφτήκαμε πολύ απλά να αντιδράσουμε, κατ’ αρχήν κολλώντας μια αφίσα που έλεγε: THΕ BIG BROTHER WATCHING YOU – όσο θα υπάρχουν κάμερες ποτέ δεν θα είναι αρκετές… - ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΟΙ ΚΑΜΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟ 1Ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΙ ΕΝΙΑΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΑΙΓΙΝΑΣ – ΝΑ ΦΥΤΕΨΟΥΜΕ ΔΕΝΤΡΑ – ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΚΗΠΟΥΣ – ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΣΤΕΓΑΣΤΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΙ ΟΧΙ ΠΤΕΡΥΓΕΣ ΓΙΑ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ - ΠΟΛΙΤΕΣ, ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ (4). Επίσης στάλθηκε στις τοπικές φυλλάδες επιστολή που μόνο τα «Αιγινήτικα Νέα» δημοσίευσαν χωρίς σχόλιο, ενώ έγινε ρεπορτάζ από την Ιωάννα Σωτήρχου στην Ελευθεροτυπία που παρέθετε τις δυο απόψεις. Το πράγμα όμως έγινε ακόμα πιο έντονο όταν το τηλεσκουπίδι TEMPO έκανε ρεπορτάζ. Δεν χρειάζεται να πούμε ότι σφόδρα ταράχτηκαν εκείνη την περίοδο οι ιθύνοντες στην Νήσο. Συντάχθηκαν και υπογράφτηκαν πρακτικά στα γρήγορα και στα δυο συστεγαζόμενα σχολεία από όλο το προσωπικό (μέλος του οποίου ήταν και ο Γ. Πούντος, σημερινός αντιδήμαρχος) με φωτεινές εξαιρέσεις 2 εργαζόμενους στο Γυμνάσιο και μια εργαζόμενη στο Λύκειο. Από τους φορείς της Αίγινας, μόνο το ΚΚΕ πήρε θέση ενάντια στην εγκατάσταση των καμερών με κείμενο που μοίρασαν μέλη του έξω από το νέο κτίριο το οποίο αναφερόταν σε καμεροχαφιέδες. Επίσης η ΕΛΜΕ Πειραιά πήρε ΟΜΟΦΩΝΑ θέση αρνητική για την εγκατάσταση των καμερών και μάλιστα πραγματοποίησε επίσκεψη στο σχολείο παρουσία και των καθηγητών του Αγκιστρίου, δύο από τους οποίους πήραν θέση ενάντια, ενώ ο Σύλλογος Δασκάλων Ν. Αργοσαρωνικού, αργότερα, αρνήθηκε να πάρει θέση (5). Στην επίσκεψη αυτή είχαν να αντιμετωπίσουν τον εσμό του τοπικού κορμού των καθηγητών που υπεραμύνθηκαν των επιλογών της Σχολικής Επιτροπής με αιτιολογίες του τύπου «μα πώς παρεμβαίνετε στο σχολείο μας εσείς»;. Τέλος εκδόθηκε κείμενο που υπογραφόταν από τους Κασελούρη (διευθυντή της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Αίγινας) και Βαλωμένο, εκ μέρους του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Ενιαίου Λυκείου, που υπεραμυνόταν της επιλογής προκειμένου να φύγουν «τα παράσιτα» που ενδημούν στο σχολείο (6). Γενικώς όσοι ήταν ενάντια (διάφοροι αριστεροί, δήθεν διανοούμενοι, προοδευτικοί …και καλά) και δεν μίλησαν, απλά το έκαναν γαργάρα, το κατάπιαν, το χώνεψαν και το ξέχασαν.

Από κει μετά ξεκίνησε μια ελεεινή και σιχαμερή αρθρογραφία στον τοπικό σκουπιδότοπο (7) με επιχειρήματα για την προστασία του κτιρίου, για την σωστή παρακολούθηση των παιδιών ακόμα και στο διάλλειμα, για να φύγουν οι έμποροι ναρκωτικών από το σχολείο, για την προστασία της δημόσιας εκπαίδευσης. Αυτά ήταν και η αφορμή για να διαρρεύσουν πληροφορίες για τον υπογράφοντα του τύπου «έχει κάνει 3 αποτοξινώσεις, έχει φέρει όλους τους ναρκομανείς στο σχολείο του(;), επιδιώκει να χτυπήσει τη δημόσια εκπαίδευση» και άλλα. Έτσι ο υπογράφων έστειλε το παρακάτω κείμενο σε όλες τις φυλλάδες και μ’ αυτόν τον τρόπο έκλεισε τότε διάφορα στόματα για τουλάχιστον αυτές τις συκοφαντίες. Το κείμενο έλεγε: «Επειδή διαδίδονται συκοφαντίες εις βάρος μου και εις βάρος των φίλων μου σε αγέλες παραγόντων, παραγοντίσκων και επίδοξων χαλίφηδων στη θέση του χαλίφη… Επειδή μια τρομαγμένη κοινωνία του τύπου ‘’άκου βλέπε σώπα’’ , χωρίς ανεπτυγμένο δημόσιο χώρο –όπου άνθρωποι οριζόντια και πρόσωπο με πρόσωπο κάνουν ελεύθερο διάλογο- μετατρέπεται σε κουρνιαχτό με μανδαρίνους και υποταγμένους… Επειδή η στάση μου, οι αντιεξουσιαστικές ιδέες μου, οι πρακτικές μου είναι τόσο κρυστάλλινες, πεντακάθαρες και δημόσιες όσο δεν πάει άλλο… Επειδή επιδιώκω να συμβάλλω σε μια κοινωνία ελευθέρων ανθρώπων που να μην φοβούνται τον ίσκιο τους στο δημόσιο χώρο… Απαιτώ απ’ αυτούς που απαρτίζουν όλον αυτόν τον πρόστυχο και παρασιτικό εσμό που μπροστά στις φιλοδοξίες τους δε λογαριάζουν κανέναν και τίποτα να το βουλώσουν ή αν έχουν τα κότσια να πουν κάτι, να το πουν δημόσια. Τους φτύνω στα μούτρα και δημόσια. Κυριακού Γιώργος». Δεν έμειναν όμως μετά τη δημοσίευση αυτής της δήλωσης, σε έντυπες απειλές του τύπου «θα φύγεις κολυμπώντας από την Αίγινα» (8) αλλά πήγαν και λίγο πιο μακριά: σε επισκέψεις «για να διώξουμε αυτόν το δάσκαλο που δημιουργεί προβλήματα». Ήταν ανεπιτυχής η προσπάθειά τους για πάρα πολλούς λόγους.

Από την άλλη το κείμενό μας (9) ήταν από παντού αποκλεισμένο. Δεν δημοσιεύτηκε πουθενά παρόλο που στάλθηκε σε όλες τις τοπικές φυλλάδες οι οποίες έβαζαν φαρδιά-πλατειά όλα τα κείμενα που υπερθεμάτιζαν της εγκατάστασης του ‘’κλειστού κυκλώματος’’ και της ‘’θυροτηλεόρασης’’. Εξαίρεση αποτελεί η εφημερίδα «ΠΟΛΙΤΗΣ» (ΚΚΕ) που πήρε θέση εναντίον της εγκατάστασης.

Έτσι, χωρίς πολλά-πολλά, έληξε το ζήτημα των καμερών που πλέον είναι ένα καθεστώς.

Η απόφαση 20/2008 (1 Απριλίου) της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα «για τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης σε χώρο σχολικών συγκροτημάτων», δεν μπορεί να εκφράσει ένα ιδεότοπο που παλεύει για την ελευθεριακή εκπαίδευση και για τον ελευθεριακό κοινοτισμό. Άλλωστε, αποφάσεις που αφορούν τη δέσμευση Αρχείων για προστασία (…και καλά) προσωπικών δεδομένων όπως π.χ. το Αρχείο του Ειδικού Δικαστηρίου Δοσιλόγων, προστατεύοντας τα εγγόνια και τα παιδιά των συνεργατών των ΝΑΖΙ, είναι εξόφθαλμα χυδαίες. Όμως αυτοί, οι νομιμόφρονες κύριοι και κυρίες των τοπικών θεσμών που πήραν θέση υπέρ της εγκατάστασης καμερών παρακολούθησης των μαθητών και έχουν αφήσει αυτήν την αισχρή παρακαταθήκη στο νησί, τι έχουν να πουν για την απόφαση ενός νόμιμου θεσμού, που οι ίδιοι οφείλουν να αναγνωρίζουν και να υπακούν, η οποία θίγει την επιλογή τους; Τι έχουν να πουν οι κονδυλοφόροι τους υπερασπιστές της κοινωνίας του κοινωνικού ελέγχου; Τι έχουν να πουν οι αριστεράντζες, προοδευτικούληδες στην Αίγινα, που το έκαναν γαργάρα τότε;

Γ. Κυριακού

(1) 20/2008, Αθήνα 01-04-08, Αριθ. Πρωτ.:Γ/ΕΞ/1678

(2) http://www.dpa.gr/portal/page?_pageid=33%2C15453&_dad=portal&_schema=PORTAL&_piref33_15473_33_15453_15453.etos=-1&_piref33_15473_33_15453_15453.arithmosApofasis=&_piref33_15473_33_15453_15453.thematikiEnotita=-1&_piref33_15473_33_15453_15453.ananeosi=%CE%91%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CF%89%CF%83%CE%B7

(3) ‘’Φάγαμε’’ και το βοηθητικό ρήμα IS, από το σύνθημα που ήταν τότε πολύ επίκαιρο από το τηλεσκουπίδι «big brother», που εκείνο τον καιρό ήταν αυτό που επισημοποίησε και εγκαινίασε τα reality show στην Ελλάδα. Η φράση όμως αυτή ήταν παρμένη από το φημισμένο μυθιστόρημα του Τζορτζ  Όργουελ, «1984» που ως γνωστόν περιγράφει μια κοινωνία του απόλυτου κρατικού ελέγχου, της προσπάθειας που κάνουν άνθρωποι σκόρπιοι να απεγκλωβιστούν προσωπικά και πολιτικά. Στο μυθιστόρημα διάχυτα υπάρχουν οι αναφορές στις κάμερες παρακολούθησης της ιδιωτικής ζωής.

(4)Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας, τεύχος 2, Ιούλιος 2003, σελ 23 http://blogs.espiv.net/sxedia/files/2009/08/cf87ceb5ceb4ceafceb1-cf83cf84-ceb1cebdcebfceb9cf87cf84ceac-cf84ceb7cf82-ceb1ceafceb3ceb9cebdceb1cf82-cf84ceb5cf8dcf87cebfcf82-2-ceb9.pdf

(5)Από τους δασκάλους της Αίγινας, εκτός από τον υπογράφοντα, μόνο ο Αντώνης Ντελής πήρε μια σαφή θέση ενάντια στην παρακολούθηση των παιδιών όπως και οι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού (ακριβώς!) εκπαιδευτικοί της δευτεροβάθμιας στο νησί.

(6) Ολόκληρο το κείμενο του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Ενιαίου Λυκείου Αίγινας, σε όλες τις τοπικές φυλλάδες από το διάστημα Οκτωβρίου 2001 έως το Δεκέμβρη και παραθέματα του κειμένου αυτού, στη «Σχεδία στ’ ανοιχτά της Αίγινας» τεύχος 2, σελίδες 20-26, http://blogs.espiv.net/sxedia/files/2009/08/cf87ceb5ceb4ceafceb1-cf83cf84-ceb1cebdcebfceb9cf87cf84ceac-cf84ceb7cf82-ceb1ceafceb3ceb9cebdceb1cf82-cf84ceb5cf8dcf87cebfcf82-2-ceb9.pdf

(7)Δεν την έχουμε κρατήσει αλλά ο καθείς μπορεί να ψάξει στο αρχείο της Δημόσιας Βιβλιοθήκης Αίγινας, από τον Οκτώβριο του 2001 ως το Δεκέμβριο, ενώ ασχολήθηκε το  καλοκαίρι του ’02 στην φυλλάδα του «Εβδομαδιαία», ο εκδότης-ξενοδόχος της Αγίας Μαρίνας λέγοντας για τον υπογράφοντα ότι πρέπει να ασχοληθεί το Υπουργείο μαζί του.

(8)Δεν έχει παρά να ψάξει κανείς στο έμεσμα-σκουπιδαριό «ΑΙΑΚΟΣ», φύλλο 22, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2001

(9) «ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΚΑΜΕΡΩΝ ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΛΥΚΕΙΟΥ, ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ ΤΟΥ ΣΥΛ. ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ ΤΟΥ ΕΝ. ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΙΓΙΝΑΣ

•      Η κάμερα αποτελεί διαδικασία αστυνόμευσης που έρχεται σε αντίθεση με κάθε έννοια παιδαγωγικής. Αν εμείς οι ενήλικοι δεν μπορούμε να στηρίξουμε τα παιδιά μας και χρειάζεται να καταφεύγουμε στην τρομοκράτησή τους, κανένα τεχνολογικό μέσο δεν θα είναι ικανό να μας δώσει την ασφάλεια που εμείς επιθυμούμε για αυτά.

•      Η κάμερα διαταράσσει τη σχέση εκπαιδευτικού-μαθητή, επιβάλλοντας στον εκπαιδευτικό το ρόλο του παιδονόμου ο οποίος ελέγχει το παιδί από την τηλεόραση.

•      Ο εκπαιδευτικός που βρίσκεται στο διάλειμμα μαζί με τα παιδιά, τα προσέχει, τα ενθαρρύνει και δημιουργεί σχέσεις μαζί τους. Αντίθετα η κάμερα τα κατασκοπεύει και τα υποχρεώνει να λειτουργούν κάτω από το φόβο της αόρατης παρακολούθησης.

•      Η εντατικοποίηση και η καταπίεση που βιώνουν οι μαθητές ενισχύεται από την ύπαρξη των καμερών και την ώρα του διαλείμματος που είναι ώρα ξεκούρασης για τα παιδιά.

•      Οι κάμερες δεν προλαβαίνουν το κακό απλά το καταγράφουν

•      Με το να αφήνουμε τις κάμερες να κατασκοπεύουν τα παιδιά δήθεν για την ασφάλειά τους πλάθουμε ανθρώπους συνηθισμένους στις κάμερες, εξοικειωμένους με την ιδέα της παρακολούθησης, ανοίγοντας έτσι το δρόμο να στηθούν κάμερες σε κάθε πεδίο της καθημερινής μας ζωής

ΟΣΟ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΜΕΡΕΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΕΣ

1) Κάνοντας την αυτοκριτική μας: Σ’ ένα σημείο της θερμόαιμης επιστολής μας καταγγείλαμε για «κάμερες παρακολούθησης σ’ όλους τους εξωτερικούς χώρους». Πράγματι, δεν υπάρχουν σ’ όλους τους εξωτερικούς χώρους κάμερες. Εμείς όμως είμαστε ενάντια σε κάθε κάμερα την οποία και θεωρούμε μια πολύ κακή αρχή προκειμένου να τοποθετηθούν κι αλλού.

Στόχος μας είναι το ξεκίνημα ενός προβληματισμού σε τοπικό επίπεδο με επίκεντρο τους σκοπούς της εκπαίδευσης συνολικότερα, και ιδιαίτερα τώρα που η εντατικοποίηση αφαιρεί από τα παιδιά την εφηβική τους ηλικία μετατρέποντάς τα βίαια σε ενήλικους. Γι αυτό και προτεραιότητα μας είναι η κοινωνία της Αίγινας και όχι ο ημερήσιος τύπος στον οποίο και κατ’ αποκλειστικότητα απευθυνθήκαμε.   Επανορθώνουμε.

2) Το γεγονός ότι δεν έχουμε παιδιά στο σχολείο δεν μας αποτρέπει να έχουμε γνώμη και να ασκούμε δημόσια κριτική σε οποιαδήποτε απόφαση αφορά τα κοινά. Μας εμπνέει άλλωστε και η Πολιτεία των Αθηναίων όπου:

«…όσες φορές η πόλη πρόκειται να αποφασίσει κάτι για τα οικοδομικά, στέλνουν και φέρνουν τους οικοδόμους να τους συμβουλέψουν για τα οικοδομήματα κι όταν πρόκειται για τα ναυπηγικά, τους ναυπηγούς, το ίδιο γίνεται και για όλα τ’ άλλα, όσα πιστεύουν ότι μαθαίνονται και διδάσκονται,…Έτσι όμως φέρνονται όταν πρόκειται για ζητήματα που απαιτούν τεχνικές γνώσεις, όταν όμως πρόκειται να σκεφτούν για όσα αναφέρονται στη διακυβέρνηση γενικά της πόλεως, όμοια τότε σηκώνεται και τους δίνει τη γνώμη του και ο οικοδόμος και ο χαλκιάς και ο σκυτοτόμος, ο έμπορος και ο ναυτικός, ο πλούσιος και ο φτωχός, ο ευγενής και ο άνθρωπος του λαού, και κανείς δεν τους μαλώνει για αυτό…ότι χωρίς πουθενά να σπουδάσει και ενώ δεν είχε δάσκαλο να τον διδάξει, σηκώνεται και θέλει να δίνει γνώμη, γιατί είναι φανερό πως αυτό δεν το θεωρούν διδακτό…»                                 ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ, 319b - 319e

  Δημοκρατική διαδικασία είναι η συνέλευση του λαού, η ολόπλευρη σίγουρα ενημέρωση και η συλλογική εξαγωγή συμπερασμάτων και αποφάσεων σε μια ικανοποιητική χρονική διάρκεια. Δεν είμαστε λοιπόν ηθικά ή τυπικά υποχρεωμένοι να απευθυνόμαστε στις ορισμένες από τα θεσμικά όργανα επιτροπές που μας υποδεικνύονται ως αρμόδιοι φορείς εξουσίας. Αλήθεια πόσα είναι στον αριθμό τα μέλη του Συλλόγου Γον. και Κηδ. Του Ενιαίου Λυκείου; Πόσοι πραγματικά ενημερώθηκαν; Πόσοι ψήφισαν υπέρ της τοποθέτησης των καμερών; Πόσοι κατά;

3) Δεν υφίσταται καμιά προσωπική κόντρα μεταξύ ανθρώπων που δεν γνωρίζονται καλά καλά. Αυτήν ας την αναζητήσουν στους μεταξύ τους ανταγωνισμούς για τις τοπικές ή και άλλες εξουσίες.

4) Δεν διαφωνούμε με την τοποθέτηση που έχει η επιστολή για τα τηλεοπτικά κανάλια και μάλιστα για το «ΤΕΜΡΟ».  Μήπως η επίκληση της  αναγκαιότητας «για περισσότερη αστυνόμευση, περισσότερο έλεγχο, περισσότερη ασφάλεια», δείγμα της οποίας αποτελεί και η τοποθέτηση των 3 καμερών στην αυλή του σχολείου είναι αποτέλεσμα όλης αυτής της υστερίας που καλλιέργησαν τα «κατάπτυστα» τηλεοπτικά κανάλια; Γιατί τόσο επιλεκτική η κριτική;

5) Η δημοσιογράφος της εφημερίδας στην οποία απευθυνθήκαμε δημοσιοποίησε το γεγονός της τοποθέτησης των καμερών στο σχολικό κτίριο του Ενιαίου Λυκείου, έκανε λόγο για τη διαμαρτυρία μας και δημοσίευσε και την απάντηση του υπεύθυνου στο Υπουργείο Παιδείας για το γεγονός ότι προβλέπεται θυροτηλεόραση για τα καινούρια σχολικά κτίρια. Έκανε ότι θα έπρεπε να κάνει κάθε ανεξάρτητος δημοσιογράφος.

6) Αν θέλουμε να μιλήσουμε και για τα ναρκωτικά που λέγεται… ότι διακινούνται, οι υπεύθυνοι γονείς και εκπαιδευτικοί του σχολείου, με τις κάμερες, πολύ απλά απομακρύνουν το πρόβλημα και το όποιο πρόβλημα από τον τυπικό χώρο ευθύνης τους. Δεν είναι όμως πρόληψη να βγάζουμε τα προβλήματα έξω από το σχολείο. Όπως δεν φεύγουν τα σκουπίδια, αν απλώς τα απομακρύνεις από την πόρτα σου όπως κάνει κάθε… «καλός νοικοκύρης»

7) Γράφει η επιστολή ότι οι κάμερες τοποθετήθηκαν για την ασφάλεια του κτιρίου επειδή βρίσκεται σε ερημική περιοχή. Όμως η παρουσία των παιδιών καθιστά την περιοχή κάθε άλλο παρά ερημική. Μήπως είναι γενικότερα προβληματικό να χτίζονται σχολεία σε ερημικές και απόκεντρες περιοχές;   Τα σχολεία για εμάς θα έπρεπε να είναι κέντρα κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής στα οποία θα έχουν εύκολη και άμεση πρόσβαση μαθητές γονείς και γενικά πολίτες.

8)Οι κάμερες καταγράφουν τους ανθρώπους που περιφέρονται στην αυλή εφόσον είναι τοποθετημένες σε μέρος αυτής. (Εκτός κι αν απαγορεύεται σε μαθητές να χρησιμοποιούν μέρος της αυλής τους.)

9) Δεν «μονοπωλούμε»  καμιά «κοινωνική ευαισθησία» όπως μας κατηγορούν ο γραμματέας και ο πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Ενιαίου Λυκείου. Λοιπόν, κάποιοι από εμάς συνεργάστηκαν στο παρελθόν με κάποιους που στο συγκεκριμένο θέμα των καμερών διαφωνούν. Κάποιοι άλλοι από μας με κάποιους άλλους. Κάποιοι στο μέλλον, θα συνεργαστούν μ’ αυτούς που τώρα διαφωνούν κι εμείς που τώρα συμφωνούμε, στο μέλλον για κάτι άλλο θα διαφωνήσουμε… και πάει λέγοντας. Να λείπει η συνωμοσιολογία. 

10) Η επίσημη αυτή επιστολή γράφει για τα «παράσιτα» που «η λειτουργία των καμερών έχει απομακρύνει» και «τα οποία ενδημούσαν στο χώρο του προηγούμενου κτιρίου». Για ποια παράσιτα μιλάνε οι δυο αντιπρόσωποι του Συλλόγου στην επιστολή τους; Προφανώς για παιδιά της Αίγινας. Αλήθεια, πόσο παράσιτα είναι τα παιδιά που ερωτεύονται και δίνουν ραντεβουδάκια στο σχολείο; Πόσο παράσιτα είναι τα παιδιά που ξεφεύγουν από τον άθλιο καθωσπρεπισμό των καθωσπρέπει της πόλης μας; Πόσο παράσιτα είναι τα παιδιά που περιθωριοποιήθηκαν από το σχολικό σύστημα που γενικά τα χωρίζει σε «σκάρτους» και «άξιους»; Πόσο παράσιτα είναι τα παιδιά που μάθανε από τους μεγαλύτερούς τους πως με το τσιγάρο γίνεσαι «άντρας», πως με την εξάτμιση που βρυχάται μπορεί και να σε προσέξουνε, πως αν βρίσεις, αν φωνάξεις, αν μαλώσεις θα γίνεις «μεγάλος»; Πόσο παράσιτα είναι τα παιδιά που δοκιμάζουν την ψευδαίσθηση της ατομικής «απόδρασης» μέσω κάποιων ουσιών όταν τα πάντα γύρω μας συνηγορούν σε έναν ατομισμό, σε έναν ανταγωνισμό ή σε μια εύκολη φυγή απ’ όλα αυτά;

Αυτά τα παιδιά «ενδημούν»  στην πόλη μας, κι αύριο μπορεί να σκοτώνονται με το μηχανάκι στην άσφαλτο για να κουνούν κάποιοι το κεφάλι τους, αύριο θα δουλεύουν στην οικοδομή και θα χτίζουν το δεύτερο σπίτι κάποιων κυρίων επωνύμων, αύριο θα σας σερβίρουν καφέ στην παραλία, αύριο θα μεταναστεύουν στον Πειραιά, είναι παιδιά της Αίγινας.

Παρασιτικός είναι ο τρόπος ζωής-παρασιτικές είναι οι κοινωνικές αξίες που μας επιβάλλονται και οδηγούν σε αδιέξοδο την ίδια την κοινωνία. Παρασιτικό είναι το σχολικό σύστημα - εικόνα και ομοίωση της φυλακής, που απομυζεί τη ζωή των παιδιών μετατρέποντας τα «επιτυχημένα» παιδιά σε υπάκουους εκτελεστές εντολών και τα «αποτυχημένα» σε «κοινωνικό πρόβλημα».

ΓΟΝΕΙΣ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ

…για ένα δημόσιο σχολείο που θα μεγαλώνει τα παιδιά με τις αξίες της αλληλοβοήθειας, της αλληλεγγύης, της ισότητας. Για ένα δημόσιο σχολείο που θα ανήκει στο δήμο, δηλαδή στο λαό. Για ένα δημόσιο σχολείο που θα προάγει την κοινωνική και ατομική ελευθερία, τη δημοκρατική λήψη των αποφάσεων από μαθητές, γονείς, δασκάλους και γενικά πολίτες…»

http://blogs.espiv.net/sxedia/files/2009/08/cf87ceb5ceb4ceafceb1-cf83cf84-ceb1cebdcebfceb9cf87cf84ceac-cf84ceb7cf82-ceb1ceafceb3ceb9cebdceb1cf82-cf84ceb5cf8dcf87cebfcf82-2-ceb9.pdf

=======================================

ΑΡΧΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ          

Αθήνα,   1 - 4 -2008

Αριθ. Πρωτ.: Γ/ΕΞ/1676

Α Π Ο Φ Α Σ Η    ΑΡ.   27 / 2008

Η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα συνήλθε μετά από πρόσκληση του Προέδρου της σε τακτική συνεδρίαση την 26-07-07 στο κατάστημά της αποτελούμενη από τον Δ. Γουργουράκη, Πρόεδρο, και τους Ν. Φραγκάκη, Λ. Κοτσαλή, Στ. Σαρηβαλάση, Φ. Δωρή, και Α. Παπανεοφύτου,  τακτικά μέλη. Λόγω κωλύματος αν και κλήθηκε νομίμως – εγγράφως, δεν παρέστη ο Α. Πομπόρτσης καθώς και το αναπληρωματικό του μέλος Γ. Πάντζιου. Στη συνεδρίαση, χωρίς δικαίωμα ψήφου, κατά τη συζήτηση του θέματος παρέστη ο εισηγητής Γ. Ρουσόπουλος, υπάλληλος του τμήματος ελεγκτών, ο οποίος μετά τη συζήτηση της υπόθεσης και πριν από τη διάσκεψη και τη λήψη της απόφασης αποχώρησε καθώς και η Α. Κανακάκη ως γραμματέας, υπάλληλος του Διοικητικού–Οικονομικού Τμήματος, μετά από εντολή του Προέδρου.

Η Αρχή έλαβε υπόψη τα ακόλουθα:

Κατόπιν δημοσιεύματος της Πέμπτης 7-6-07 στην εφημερίδα “ΕΘΝΟΣ” και της με αρ. πρωτ. 4071/7-6-07 επιστολής της ΕΛΜΕ Καρδίτσας, η οποία κοινοποιήθηκε επίσης σε μια σειρά δημοσίων φορέων και προσώπων καθώς και στα κόμματα της Βουλής, η Αρχή έλαβε γνώση για την εγκατάσταση κλειστών κυκλωμάτων παρακολούθησης σε σχολεία του Νομού Καρδίτσας και ειδικότερα στον αύλειο χώρο του ΕΠΑΛ Σοφάδων και τους διαδρόμους ισογείου και 1ου ορόφου του Μουσικού Σχολείου Καρδίτσας.

Η Αρχή απέστειλε τις με αρ. πρωτ. 4222/12-6-2007 και 4223/12-6-2007 επιστολές προς τα δύο Σχολεία ζητώντας να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες για τη σύννομη λειτουργία του κλειστού κυκλώματος και να προβούν σε γνωστοποίηση του κλειστού κυκλώματος εντός 15 ημερών όπου να επισυνάψουν διάγραμμα στο οποίο να φαίνονται οι ακριβείς θέσεις τοποθέτησης και να σημειώνεται ο χώρος που ελέγχει κάθε κάμερα. Και τα δύο Σχολεία απέστειλαν γνωστοποιήσεις εντός της τεθείσας προθεσμίας, παραθέτοντας τη δική τους αιτιολόγηση για την αναγκαιότητα εγκατάστασης των κυκλωμάτων και προσκομίζοντας φωτογραφίες όπου απεικονίζεται ο χώρος που παρακολουθούν τα εν λόγω κυκλώματα.

Αναλυτικότερα το 1ο ΕΠΑΛ – ΤΕΕ Σοφάδων υπέβαλε την με αρ. πρωτ. 678ΓΝ/27-6-07 γνωστοποίηση κλειστού κυκλώματος. Συνημμένα υπέβαλε κάτοψη του σχολείου και του αύλειου χώρου, σειρά 30 περίπου φωτογραφιών όπου απεικονίζεται το σχολείο και ο αύλειος χώρος του καθώς και η περιοχή  γύρω από το σχολείο και επισημαίνονται τα σημεία τοποθέτησης των καμερών, αντίγραφο πρακτικού του σχολικού συμβουλίου της 30-5-2007 όπου έχει συζητηθεί το θέμα της τοποθέτησης των καμερών, έγγραφο της 30-5-2007 του μαθητικού συμβουλίου και του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων καθώς και έγγραφο του συλλόγου διδασκόντων του συστεγαζόμενου ΕΕΕΕΚ Σοφάδων.

Το Μουσικό Σχολείο Καρδίτσας υπέβαλε την με αρ. πρωτ. 686ΓΝ/29-6-07 γνωστοποίηση κλειστού κυκλώματος. Συνημμένα υπέβαλε σχεδιάγραμμα κάτοψης των ορόφων του σχολείου και σειρά 5 φωτογραφιών όπου απεικονίζονται τα σημεία τοποθέτησης των καμερών και ο χώρος που αυτές επιβλέπουν.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με το άρθρο 2 περ. α΄ν.2472/1997 και την κοινοτική Οδηγία 94/46, τα δεδομένα ήχου και εικόνας, εφόσον αναφέρονται σε πρόσωπα, συνιστούν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα.

Σύμφωνα με την οδηγία 1122/2000 της Αρχής για τα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης “η αποθήκευση και διαβίβαση εικόνας προσώπου, η οποία συλλέγεται με λήψη από σταθερή βιντεοκάμερα, που λειτουργεί μόνιμα, συνεχώς ή κατά τακτά χρονικά διαστήματα, σε κλειστό ή ανοικτό χώρο συγκέντρωσης ή διέλευσης κοινού, όπως για παράδειγμα οδοί, πλατείες, σταθμοί, λιμάνια, τράπεζες, καταστήματα, γήπεδα, θέατρα, κινηματογράφοι, ή σε μέσα μεταφοράς δημόσιας χρήσης, συνιστά επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, κατά την έννοια του άρθρου 2 περ. δ’ ν.2472/1997.”

Επίσης. κατά το άρθρο 1 της παραπάνω οδηγίας “η λήψη και επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα με κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης που λειτουργεί μονίμως, συνεχώς ή κατά τακτά χρονικά διαστήματα δεν επιτρέπεται, διότι προσβάλλει την προσωπικότητα και την ιδιωτική ζωή του ατόμου. Κατ΄ εξαίρεση, τέτοιου είδους λήψη ( μόνιμη, συνεχής ή κατά τακτά χρονικά διαστήματα ) και επεξεργασία είναι νόμιμη, χωρίς τη συγκατάθεση του υποκειμένου, υπό τις προϋποθέσεις του ν.2472/1997, εφ΄ όσον ο σκοπός της επεξεργασίας είναι η προστασία προσώπων ή αγαθών ή η ρύθμιση της κυκλοφορίας.”

Από τα στοιχεία του φακέλου προκύπτει ότι:

Στο ΕΠΑΛ Σοφάδων, όπως προκύπτει από τη γνωστοποίηση και το συνημμένο  σχεδιάγραμμα και τις φωτογραφίες, έχουν εγκατασταθεί τέσσερις συνολικά κάμερες που επιβλέπουν τον αύλειο χώρο του σχολείου. Το κτίριο φαίνεται ότι είναι σημαντικά μεγάλο και έχει και ιδιαίτερα εκτεταμένο αύλειο χώρο. Το σχολείο υποστηρίζει ότι βρίσκεται σε περιοχή εκτός του πολεοδομικού ιστού της πόλης κάτι που απεικονίζεται και στις προσκομισθείσες φωτογραφίες και ανάμεσα σε οικισμούς αθίγγανων, οι οποίοι  υποδεικνύονται στις φωτογραφίες.

Από τις τέσσερις κάμερες που έχουν τοποθετηθεί η μία βρίσκεται στη στέγη του κτιρίου, απέναντι από την κεντρική του είσοδο και στοχεύει την είσοδο αυτή. Στην εν λόγω είσοδο έχει τοποθετηθεί μπάρα που ελέγχεται απομακρυσμένα. Το σχολείο δηλώνει ότι με τη χρήση της κάμερας ελέγχουν τα οχήματα που μπαίνουν ή βγαίνουν και ανοιγοκλείνουν την πύλη καθώς δεν υπάρχει οπτική επαφή του γραφείου του Διευθυντή ή του Επιστάτη με την κύρια πύλη, λόγω μεγάλης απόστασης. Οι υπόλοιπες τρεις κάμερες είναι τοποθετημένες ακριβώς κάτω από την απόληξη των κεραμιδιών της στέγης του σχολείου, έτσι ώστε να ελέγχονται οι υπόλοιπες πλευρές του. Ως αιτιολογία για την τοποθέτηση των καμερών αυτών προβάλλεται η ασφάλεια της κτιριακής υποδομής τις νυχτερινές ώρες, καθώς το σχολείο στερείται φύλακα ή νυχτοφύλακα. Το σχολείο δηλώνει ότι οι κάμερες λειτουργούν εκτός ωραρίου του σχολείου και μετά από την αποχώρηση των μαθητών. Τα δεδομένα αποθηκεύονται σε κασέτα που ανακυκλώνεται κάθε ημέρα. Τέλος, έχουν τοποθετηθεί έξι συνολικά πινακίδες για την ενημέρωση λειτουργίας του κυκλώματος.

Από τα στοιχεία που απέστειλε το Μουσικό Σχολείο Καρδίτσας προκύπτει ότι έχουν εγκατασταθεί τέσσερις κάμερες οι οποίες βρίσκονται τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό του κτιρίου του. Οι δύο κάμερες βρίσκονται εξωτερικά του κτιρίου ώστε να ελέγχουν τις εισόδους του και οι άλλες δύο εσωτερικά στις σκάλες του ισογείου και του Α’ ορόφου. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο διευθυντής, το σχολείο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και είναι ευάλωτο όλο το εικοσιτετράωρο από ανθρώπους του “περιθωρίου” καθώς βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από πάρκο της πόλης. Επισημαίνει ότι θέλει να προφυλάξει το σχολείο από είσοδο τοξικομανών ακόμα και την ώρα λειτουργίας του. Το σχολείο στεγάζεται σε παλιό και ενοικιαζόμενο κτίριο, με πολλές δυνατότητες εισόδου, ενώ δε διαθέτει ούτε φύλακα ούτε επιστάτη. Τα γραφεία των καθηγητών βρίσκονται στον 1ο όροφο και δεν υπάρχει δυνατότητα ελέγχου των εισόδων κατά τις ώρες λειτουργίας του σχολείου. Ο διευθυντής δηλώνει ως πρόσθετο λόγο, εκτός από την ασφάλεια των μαθητών, την προστασία από κλοπή της περιουσίας του σχολείου που περιλαμβάνει και μουσικά όργανα μεγάλης αξίας.

Στη γνωστοποίηση δηλώνεται ότι η λειτουργία των καμερών θα γίνεται μετά το τέλος των μαθημάτων μόνο με καταγραφή εικόνας για την ασφάλεια του κτιρίου και της περιουσίας του σχολείου. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τους λόγους που προβάλλονται και αφορούν λειτουργία του κυκλώματος όταν το σχολείο είναι ανοιχτό.

Σύμφωνα με το άρθρο 5 παρ. 2 ε του ν. 2472/1997 η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα χωρίς τη συγκατάθεση των υποκειμένων επιτρέπεται όταν “η επεξεργασία είναι απολύτως αναγκαία για την ικανοποίηση του έννομου συμφέροντος που επιδιώκει ο υπεύθυνος επεξεργασίας ή ο τρίτος ή οι τρίτοι στους οποίους ανακοινώνονται τα δεδομένα και υπό τον όρο ότι τούτο υπερέχει προφανώς των δικαιωμάτων και συμφερόντων των προσώπων στα οποία αναφέρονται τα δεδομένα και δεν θίγονται οι θεμελιώδεις ελευθερίες αυτών.”

Θα πρέπει και για τα δύο σχολεία να εξετασθεί κατά πόσον ισχύει το παραπάνω βασικό κριτήριο για τη νομιμότητα της επεξεργασίας δηλαδή η αρχή της αναλογικότητας. Θα πρέπει επίσης να συνυπολογιστεί ότι η λειτουργία τέτοιων συστημάτων σε χώρο μάθησης ενδέχεται να προκαλεί ιδιαίτερα προβλήματα. Όπως υποστηρίζει στην καταγγελία της η ΕΛΜΕ Καρδίτσας λειτουργία κάμερας σε οποιονδήποτε χώρο σχολείου είναι μέτρο αντιπαιδαγωγικό, αντιδημοκρατικό και αυταρχικό, περιορίζει την ελευθερία έκφρασης του συνόλου των φορέων της εκπαιδευτικής κοινότητας που αποτελεί την ουσία της εκπαίδευσης και της παιδαγωγικής ελευθερίας. Τονίζει μάλιστα ότι δεν πρέπει να αφήσουμε τους μαθητές να συνηθίσουν στην ιδέα της ηλεκτρονικής παρακολούθησης και του ελέγχου της φυσικής παρουσίας και δράσης τους, γεγονός που θεωρούν ότι βλάπτει την προσωπική τους αξιοπρέπεια.

Ο σκοπός της επεξεργασίας, θα μπορούσε να επιτευχθεί και με λιγότερο επαχθή για το άτομο μέσα και στις δύο περιπτώσεις. Ειδικότερα, στην περίπτωση του ΕΠΑΛ Σοφάδων, η κάμερα στην πόρτα της αυλής του σχολείου θα μπορούσε να ελέγχεται με άλλο αυτόματο σύστημα, όπως για παράδειγμα με θυροτηλέφωνο, χωρίς να είναι απαραίτητη η λήψη εικόνας από αυτή. Οι 3 υπόλοιπες κάμερες έχουν σαν σκοπό την ασφάλεια του κτιρίου, κατά τις ώρες που το σχολείο δε λειτουργεί. Αν και το σχολείο βρίσκεται πραγματικά σε περιοχή εκτός του πολεοδομικού ιστού, όπως προκύπτει από τις φωτογραφίες που έχουν προσκομισθεί θα πρέπει να συνυπολογιστεί ότι ο χώρος του σχολείου προσφέρεται για αθλοπαιδιές ακόμα και εκτός σχολικού ωραρίου.

Στην περίπτωση του Μουσικού Σχολείου Καρδίτσας οι δύο κάμερες που βρίσκονται εντός του σχολικού συγκροτήματος λαμβάνουν εικόνα από τις εσωτερικές σκάλες και τους διαδρόμους του σχολείου. Ο στόχος τους είναι σε συνδυασμό με άλλες δύο κάμερες στις εισόδους να ελέγχεται η είσοδος και η έξοδος ατόμων τόσο κατά τις ώρες λειτουργίας όσο και εκτός ωραρίου. Σε κάθε περίπτωση η λειτουργία τους δεν μπορεί να επιτραπεί κατά τις ώρες λειτουργίας του σχολείου, καθώς προσβάλλονται υπέρμετρα τα δικαιώματα και οι προσωπικές ελευθερίες μαθητών και καθηγητών. Το πρόβλημα αυτό θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί εύκολα κατά τις ώρες λειτουργίας του σχολείου με την πρόσληψη επιστάτη, άλλωστε ο ρόλος των καθηγητών και του διευθυντή του σχολείου δεν μπορεί να είναι να ελέγχουν την είσοδο και την έξοδο από το σχολείο και ούτε είναι σε θέση να εκτελούν τέτοια καθήκοντα. Από τη γνωστοποίηση προκύπτει ότι στο σχολείο έχει εγκατασταθεί σύστημα συναγερμού το οποίο καλύπτει μόνο το χώρο του γραφείου του διευθυντή, όπως διευκρινίσθηκε τηλεφωνικά. Ειδικά για τις ώρες που το σχολείο δε λειτουργεί η επέκταση ενός τέτοιου μέσου ώστε να καλύπτει όλο το σχολείο κρίνεται περισσότερο πρόσφορο, πόσο μάλλον που η θέση του σχολείου καθιστά τον έλεγχο από την αστυνομία πιο εύκολο.

Ως προς το ΕΠΑΛ Σοφάδων, το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης έχει τοποθετηθεί με σκοπό την ασφάλεια των εγκαταστάσεων και τον έλεγχο της εισόδου των αυτοκινήτων. Η  κάμερα στην είσοδο δεν είναι αναγκαία, καθώς αυτός ο σκοπός επεξεργασίας μπορεί να επιτευχθεί με λιγότερο επαχθή για το άτομο μέσα. Η επιτήρηση του αύλειου χώρου κατά τις ώρες μη λειτουργίας του σχολείου ενδέχεται να προσβάλλει τα δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες των μαθητών καθώς ακόμα και τις ώρες μη λειτουργίας ο χώρος προσφέρεται για να παίζουν παιδιά.

Ως προς το Μουσικό Σχολείο Καρδίτσας το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης έχει τοποθετηθεί με σκοπό την ασφάλεια των εγκαταστάσεων και τον έλεγχο της εισόδου τρίτων ατόμων. Κατά τις ώρες λειτουργίας του σχολείου συλλέγονται δεδομένα μαθητών του σχολείου που κινούνται στους χώρους του. Όσον αφορά τη λειτουργία καμερών εκτός ωραρίου ο σκοπός της ασφάλειας μπορεί να επιτευχθεί εξ ίσου αποτελεσματικά μέσω διαφορετικών, λιγότερο επαχθών για το άτομο, συστημάτων, όπως συναγερμού.

Και στις δύο περιπτώσεις παρατηρείται ότι δεν υπάρχει το απαιτούμενο προσωπικό για τη φύλαξη των χώρων αυτών. Θα έπρεπε να αποτελεί μέριμνα των φορέων που έχουν την ευθύνη της λειτουργίας και τη φροντίδα της υποδομής των σχολείων να εξασφαλιστούν οι απαραίτητοι πόροι για την λήψη των κατάλληλων οργανωτικών μέτρων για τη φύλαξη των σχολείων π.χ. με πρόσληψη φύλακα ή με τοποθέτηση συναγερμού, χωρίς να προχωρούν σε εγκατάσταση κλειστών κυκλωμάτων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛOΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Η Αρχή απευθυνθεί σύσταση στο ΕΠΑΛ Σοφάδων και το Μουσικό Σχολείο Καρδίτσας ώστε να αφαιρεθούν τα εγκατεστημένα κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης.

        Ο Πρόεδρος                                                               Η Γραμματέας

     Δημήτριος Γουργουράκης                                       Αγγελική Κανακάκη

Έβαλα το πηλήκιό μου στο κλουβί

και βγήκα με το πουλί στο κεφάλι

Λοιπόν

δε χαιρετάνε πια;

ρώτησε ο διοικητής

Όχι δε χαιρετάνε πια

απάντησε το πουλί

Α, καλά

συγχωρήστε με νόμιζα πως χαιρετάνε

είπε ο διοικητής

Συγχωρεμένος

κάθε άνθρωπος μπορεί να κάνει λάθος

είπε το πουλί

ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ

Έτσι ονομάζεται το περίσσεμα του δημόσιου χώρου στην Αίγινα. Το να φτάσεις περπατώντας μαζί με τα παιδιά σου, σ’ αυτές, είναι μια περιπέτεια, αφού οι καταπατητές πεζοδρομίων και αιγιαλού (ιδιοκτήτες ή ενοικιαστές των ξενυχτάδικων ELPIANNA και IN ON THE BEACH αντίστοιχα) κάνουν σχεδόν δύσβατη την πρόσβαση. Όταν καταφέρεις να μπεις, αφού περάσεις διάφορους σκοπέλους (παρκαρισμένα οχήματα, πραμάτεια παντός είδους στα ‘’πεζοδρόμια’’), βρίσκεσαι μπροστά σε παιχνίδια, τουλάχιστον στην παιδική χαρά της Αύρας, επικίνδυνα. Εκεί, οι κακοτεχνίες βαμμένες με τοξικές μπογιές, σκουπίδια παντού, ένα κτίσμα με μυρωδιές περιττωμάτων και ούρων, μια πόρτα ανοιχτή για τα ελεύθερα ζώα. Η άλλη παιδική χαρά, δίπλα στο κατάστημα του καταπατητή (και του αιγιαλού) έχει μια πλαστική μοκέτα υπερυψωμένη (που σκοντάφτεις), και είναι στρωμένη με γαρμπίλι που τρυπάει τα γόνατα των μικρών παιδιών (υπάρχει κι άλλου είδους χαλίκι υλικό για αυτή τη δουλειά). Αυτό το αίσχος βέβαια δεν είναι μόνο για να διατυπώνονται ευθύνες προς αυτούς που είναι υπεύθυνοι (Δημοτική Αρχή; Λιμενικό Ταμείο;) αλλά για εμάς, εσάς, αυτούς-ές που θα έπρεπε να είμαστε-είσαστε-είναι υπεύθυνοι-ες για τις ζωές μας, κι όχι μόνο για το περίσσεμα του δημόσιου χώρου, εκεί που παίρνουν τον ‘’αέρα’’ τους τα οικόσιτα παιδιά.

Φέρετρα με δυο τροχούς

σούζα στο μυαλό

η ζωή των εφήβων στη ρουλέτα

Το πολιτισμικό τρίο στην Αίγινα, «Κλώνος – Σαρωνικός –Παραλία», δεν θα μπορούσε να μην έχει το όχημά του. Παπάκι με την άδεια του μπαμπά, με τα γνωστά και τον γνωστό στο μπατσάδικο. Είναι γνωστά αυτά – κοινοτοπίες.

Ο κίνδυνος παραμένει, και το φεστιβάλ της Ντόρας Μπακοπούλου δεν μας έμαθε ακόμα να σεβόμαστε στην Αίγινα την αξιοπρέπεια του εφήβου, δεν μας έμαθε πώς να του μάθουμε να σέβεται τη σωματική του ακεραιότητα και των άλλων. Δεκάδες εκθέσεις εικαστικών, ζωγραφικής, δεκάδες καλλιτεχνικά δρώμενα δεν μας έχουνε μάθει ακόμα ότι το όχημα είναι ένα απλό εργαλείο. Ο πολιτισμός στο δρόμο βρίσκεται ανάμεσα στις διαφημίσεις που ωθούν την αρρωστημένη φαντασία σε μεταμοντέρνες εκφράσεις απελευθέρωσης και την παράδοση των φυλών της ελληνικής κοινωνίας που διατηρούν ως ένα από τα στάδια ωρίμανσης (πριν την εφηβεία) την οδήγηση με το μηχανάκι.

Ο δρόμος σε απενοχοποιεί – ό,τι και να κάνεις στραβό. Έχεις ένα μέτρο σύγκρισης που σου επιτρέπει να θέσεις σε κίνδυνο όχι μόνο τον εαυτό σου αλλά και τους άλλους. Ο πολιτισμός στο δρόμο σημαίνει ταχύτητα, θόρυβος, εντύπωση. Αν έχεις και τα τρία τότε μπορείς να πεις ότι είσαι ώριμος για τη φυλή που θα σε περάσει τελετουργικά από τους τρεις ναούς του Κλώνου (να αντέχεις στο αλκοόλ και στο τσιγάρο και στο άθλιο beat), του Σαρωνικού (να μπορείς να ξελαρυγγιάζεσαι και να ξέρεις να χυδαιολογείς) και της Παραλίας (να μάθεις να μιμείσαι τον μάγκα που θα τον πάνε τέσσερις ή το τσόκαρο που θα παίρνει ψυχοφάρμακα στα 30 ‘’για να τη βγάλει καθαρή’’ στη δουλεία και στον ύπνο).

Μόνο τα μπλόκα μπορούν να κρατήσουν τα γκέμια υποδεικνύοντας το λουρί της καταστολής και του αυταρχισμού ως τη λύση για το πρόβλημα, ο θάνατος που θα συγκινήσει για μια μέρα και θα κουνήσουμε το κεφάλι μας, κι η θεά Τύχη μ’ ένα μικροατύχημα που ίσως σε κάνει να σκεφτείς δυο πράγματα αν έχεις το κουράγιο να ακούς να σε λεν «κότα» που αποφάσισες να πηγαίνεις αργά. Το χρήμα ακόμα ρέει, η οικοδομή δουλεύει κι όλοι κουτσοβολεύονται, οικόπεδα πωλούνται και το REAL ESTATE – προσδοκία για το χαμένο παράδεισο.

Αυτός είναι ο κυρίαρχος πολιτισμός στην Αίγινα, μέχρι να υπάρξει ως μόρφωμα ένας άλλος πόλος ανθρώπων με σάρκα και οστά που όχι μόνο θα δείχνουν αλλά θα είναι μια άλλη συνολική πρόταση για την εργασία, για την οικονομία, για την παιδεία, για τη γνώση, για την τέχνη, για τη φύση, για το δίκαιο. Μέχρι τότε θα σχολιάζουμε, θα παρακολουθούμε, θα σπρώχνουμε και θα συμμετέχουμε σε μια κοινωνία που πέφτει και «είναι όλα καλά μέχρι την πρόσκρουση».

Ποιον πείθει η αριστερή επετηρίδα http://alfavita.gr/ που διαφημίζει, με τον πιο επιδεικτικό τρόπο, αυτούς που επικρίνουν οι –κυρίως- αρθρογράφοι της;

Φαίνεται οξύμωρο. Στην ιστοσελίδα http://alfavita.gr/ που λέγεται «Εκπαιδευτικό Δίκτυο Ενημέρωσης» και αρθρογραφεί ένα σύνολο ριζοσπαστών συγγραφέων –το οποίο δικαίως ασκεί κριτική στο σχολείο της Αγοράς-  χρηματοδοτείται μέσω ωμής διαφήμισης από τους, παλαιά, όψιμους και ώριμους πια, εργολάβους της εκπαιδευτικής διαδικασίας: εκδοτικοί οίκοι, όπως Λιβάνης, Μεταίχμιο, Γκούτεμπεργκ, Ελληνικά Γράμματα αλλά και Ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Πώς μπορούν να συμπράττουν όμως ταυτόχρονα αξίες ενάντια στην Αγορά και στον Καπιταλισμό, με έναν ηλεκτρονικό χώρο που υπάρχει χάρη σ’ αυτές; Δεν θα μπορούσε να υπάρχει εναλλακτική λύση επικοινωνίας τη στιγμή που και ο τελευταίος πικραμένος φτιάχνει το προσωπικό τους μπλογκ;

Όχι δεν θα μπορούσε διότι η διαφήμιση ως μια υποχρεωτική σύμβαση, είναι ταυτόχρονα και το διαβατήριο που παίρνουν αυτές οι ιδέες από το ίδιο το σύστημα. Από ένα κόσμο, εκπαιδευτικών, δηλαδή (που συντηρεί το σύστημα) ο οποίος χωρίς αυτές τις διαφημίσεις δεν θα μπορούσε να πλησιάσει την εγκυρότητα των ειδήσεων και της αρθρογραφίας που είναι ιδιαιτέρως πλούσια. Οι διαφημίσεις νομιμοποιούν και την κριτική της αρθρογραφίας προς το σύστημα. Αυτή φωνάζει από μακριά: «Μη μας φοβάστε. Δεν μπορούμε ούτε θέλουμε να το γκρεμίσουμε. Σεβόμαστε την ύπαρξή του, χάρη στο οποίο γίνονται πιο γνωστές οι απόψεις που είναι εναντίον του».

Μα δεν είναι όλοι αυτοί, οι εκδοτικοί οίκοι που πήραν την εργολαβία των βιβλίων, των εκδηλώσεων, που αγόρασαν τους ίδιους τους συγγραφείς και ήταν ο βασικός πόλος της μεταρρύθμισης  των προγραμμάτων κλπ;

Ναι αλλά χαρίζουν θέσεις επικριτή στην Κόλαση (Αν ακόμα ο Καπιταλισμός παραμένει Κόλαση κι όχι Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας).

 Η τοπική ομάδα της Αίγινας μετά από τη μεγάλη υποστήριξη των οπαδών της, πολλά χρήματα και μετεγγραφές, χορηγίες εκμεταλλευτών-επιχειρηματιών, αρκετή φανφάρα σε κάποιες τοπικές σαβουροφυλλάδες, ανέβηκε στη Γ΄ Εθνική Κατηγορία Ποδοσφαίρου. Απ’ ότι φαίνεται, όμως, μέχρι τώρα τα πράγματα δεν πάνε και πολύ καλά όσον αφορά τις προσδοκίες των παικτών, των παραγόντων, των οπαδών κι ίσως και των επιχειρηματιών που αποβλέπουν έμμεσα κέρδη για τον δήθεν αγνό πατριωτισμό τους. Η ομάδα χάνει διαρκώς και προφανώς ‘’φταίει’’ ο πρώην «άριστος» προπονητής, ο καιρός, η «κακή» διαιτησία ή η «αδικαιολόγητη» επίδοση παικτών.

Το κλωτσοσκούφι που για την Αίγινα (όπως και για κάθε τοπική -ή μη- κοινωνία)αποτελεί μια από τις τρεις πολιτισμικές της αξίες (Κώνος – Σαρωνικός – Παραλία) είναι πολύ παραπάνω από μια απλή ευχάριστη θέαση ενός ματς που κρατάει μιάμιση ώρα κάθε Κυριακή:

Είναι η πραγματική ανάγκη των ανθρώπων να προσδιοριστούν ως μέλη μιας κοινότητας όσο κι αν αυτή είναι φαντασιακή,

είναι μια από τις εκφράσεις για τη σύσταση της τοπικής ομοιογένειας,

είναι η συνέχεια της διεξαγωγής και της υποστήριξης ενός πολέμου με άλλα μέσα,

είναι η προσδοκία της ανάπτυξης του πιο επιτυχημένου και δημοφιλούς αθλήματος με στόχο την τροφοδότηση της Αγοράς και της Οικονομίας της,

είναι η επιδίωξη του κοινωνικού ελέγχου και του προσανατολισμού της Κοινής Σκέψης σε γεγονότα απολύτως ΑΣΗΜΑΝΤΑ,

είναι η ανάγκες των επιχειρηματιών να επεκτείνουν τις αγορές τους με την επίφαση της προσφοράς κοινωνικού έργου,

είναι οι ανάγκες των παραγόντων -υπό του πλαισίου αυτής της μεγάλης υποστήριξης προς την τοπική ομάδα- να κερδίσουν πολιτική υπεραξία.

Δεν είναι μόνο ένα παιχνίδι.

Πρωτοβουλία Πολιτών Αίγινας

http://sxedia.espivblogs.net/

EKΔΗΛΩΣΗ

«Επιδημίες

και η άμυνα των τοπικών κοινωνιών

Η ”νέα γρίπη”, οι σύγχρονες ”πανδημίες”

και το καθεστώς διαρκούς απειλής»

ΜΕ ΤΗ ΓΙΑΤΡΟ

ΟΛΓΑ ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΥ

Κυριακή 18 του Οκτώβρη

11 το πρωί

Στο γραφείο του Συλλόγου Δασκάλων Ν. Αργοσαρωνικού

(Α΄ Δημοτικό Σχολείο Αίγινας)

Με υπονοούμενα από τσόντες ο σκουπιδότυπος «η άλλη όψη», προσπαθεί να εγχαράξει πολιτική, προσελκύοντας ψηφοφόρους για τον άντρα με τα μουστάκια, άτομα του ιδίου φυράματος και της ίδιας πολιτισμικής καταγωγής. Εμμέσως πλην σαφώς είναι «αδελφές» για τους συντάκτες του εν λόγω εντύπου, όλοι όσοι αντιπολιτεύεται. Μηνύσεις από την άλλη όψη της άλλης όψης και κείμενα αυτοθαυμασμού για την «αλήθεια που δεν φιμώνεται». Το έντυπο της τεστοστερόνης κι ο καθρέφτης του πολιτισμού του συγκρούονται στον αγώνα τους για τη ‘’δημοκρατία’’: χρήμα, πλάτες, θέσεις, εξουσία.

Ο τύπος με το μουστάκι που βρίσκεται και πίσω από την εφημερίδα «η άλλη όψη» (του σκουπιδότυπου της Αίγινας), επιχειρηματίας που νοίκιαζε γουρούνες τις οποίες τις είχε παρκαρισμένες παντού, έγινε πρόεδρος της Επαγγελματικής Ένωσης Παραλίας Αίγινας. Φωνάζει από μακριά ότι αυτοί έχουν ξεχωριστά συμφέροντα. Κάποιοι από αυτούς έχουν καταλάβει πεζοδρόμια, κάποιοι άλλοι έχουν καταλάβει την ίδια την παραλία(IN ON THE BEACH) και οι υπόλοιποι, απλώς, πουλάνε το μύθο της παραλίας ακριβά. Το χειρότερο βέβαια θα είναι να επιβεβαιωθεί αυτό που είπε ο νέος πρόεδρος: «Σήμερα και για τα επόμενα δύο χρόνια τον πρώτο λόγο θα έχουν οι επαγγελματίες της παραλίας». Ίσως στα επόμενα 2 χρόνια βρεθεί ασφαλής τρόπος να χτιστούν τα νέα μαγαζιά της παραλίας στην επιφάνεια της θάλασσας.

Είπαμε ποιο είναι το πολιτιστικό τρίπτυχο του νησιού; Κλώνος – Σαρωνικός – Παραλία.

Μια από τις επιστολές που δέχτηκε η «Σχεδία» αφορά την υπόθεση της ‘’ανάπλασης’’ του λιμανιού της Σουβάλας, ώστε να παίξει σε ρόλο περισσεύματος (;) ελλιμενισμού σκαφών αναψυχής στην Αίγινα. Απ’ ό,τι φαίνεται όπως διατείνεται και ο επιστολογράφος, ένα καλό ‘’πακέτο’’ (εργολαβία, τσιμέντο, προσδοκίες για ανάπτυξη του τουρισμού, υποσχέσεις για εργασία κλπ) έρχεται για να αλλάξει για πάντα τη μορφή της Σουβάλας και χωρίς να εξυπηρετήσει καν σε αυτό για το οποίο προσδοκούν…

Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2009

Καλημέρα,

εχθές βράδυ παρακολούθησα την παρουσίαση του υποτιθέμενου τουριστικού λιμανιού της Σουβάλας στο Βαθύ από τους δημοτικούς άρχοντες.

Θα φτιάξουν ένα λιμανάκι καταστρέφοντας το περιβάλλον της Σουβάλας για χάρη των επαγγελματιών της εδώ παραλίας. Υποτίθεται ότι θα έρχονται εδώ κότερα και θα γεμίσει κόσμο η Σουβάλα.

Από την εξέλιξη της συζήτησης προέκυψε πως ό,τι δεν τους αρέσει στην Αίγινα θα το στέλνουν στη Σουβάλα, δηλαδή θα γεμίσει με κοτεράκια τα οποία έρχονται στην Αίγινα επειδή είναι φτηνά τα λιμανιάτικα και τα αφήνουν όλο το χρόνο και δεν υπάρχει περαιτέρω εξέλιξη.

Τελικά εάν το καλοεξετάσεις δεν θα υπάρχει κίνηση κόσμου στη Σουβάλα άλλα το κομματικό και οικονομικό  συμφέρον πάλι των ανθρώπων της παραλίας δεν τους αφήνει να δουν παραπάνω.

Ο υπεύθυνος για το σχέδιο των περιβαλλοντικών επιπτώσεων είπε χαρακτηριστικά: «αφού η περιοχή δεν είναι χαρακτηρισμένη natoura δεν υπάρχει πρόβλημα να ρίξουμε λίγο τσιμέντο παραπάνω».

Τελικά χάσαμε και την Σουβάλα για χάρη των τύπων της παραλίας…

Στα Νότια της Χερσονήσου των Βαλκανίων, στο νησί Ξαίγινα, υπάλληλος του Υπουργείου Θρησκευμάτων, στο δημοτικό σχολείο του χωριού Σφηκοφωλιά, βάλθηκε να επαναφέρει το «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» της νοσταλγικής επταετίας 1967-1974. Καθιέρωσε ως επίσημο μάθημα τη διαρκή προσευχή και την πατριδογνωσία δημιουργώντας αποδιοπομπαίους τράγους: ένα παιδί με τους γονείς του οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν ζητώντας απλώς να κάνει τη δουλειά του καθώς και τα προβλεπόμενα από το νόμο μαθήματα. Έτσι και κατασκευάζοντας την υποψία της απειλής για εκδίωξή του, δημιούργησε τον απαραίτητο εχθρό και συσπείρωσε ότι πιο συντηρητικό στην τοπική κοινωνία: «Θέλετε να διώξετε το δάσκαλό μας; Να φύγετε εσείς» Υπογραφές, τηλέφωνα, επιστολές και στον ποιμενάρχη (πνευματικό πατέρα) της περιοχής. «Ο δάσκαλος έχει τις καλύτερες προδιαγραφές». Μέχρι και την προσευχή του Πάσχα για ορθογραφία! «Το παιδί σας κυρία μου έχει πρόβλημα. Ε;», προσωπικά δεδομένα στη φόρα και άλλα τέτοια.

Η σχολική κοινότητα έκανε τουμπεκί ψιλοκομμένο. Με κάποιες ακρότητες όμως στην τακτική του δημιούργησε και τον άλλο πόλο, στο Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων που υπερασπίστηκε την αξιοπρέπεια του παιδιού και στοιχειωδώς τα κοινωνικά δικαιώματα μέσα στο σχολείο. Αυτοί πέρασαν από γενεές δεκατέσσαρες: φτυσιές, «θέλετε να φέρετε το ρωμαϊκό δίκαιο», «εμείς τους διώξαμε τους Ιταλούς» (το παιδί είναι από την Ιταλία), «να φύγετε κι εσείς», «τι κάνετε τα λεφτά του Συλλόγου» κι άλλα τέτοια, από ένα συρφετό που ‘’έχει πάντα δουλειές’’ όταν πρόκειται για τις ανοιχτές συγκεντρώσεις γονέων στο Σχολείο.  

Εν πάση περιπτώσει, η νέα Αιγινήτικη ταυτότητα χτίζεται τα τελευταία τρία χρόνια με ένα μεγάλο και διακριτό τμήμα κατοίκων που είναι μέτοικοι και δεν αφήνει περιθώρια για κάτι τέτοιο. Το χτίσιμο της νέας τοπικής ταυτότητας εντάσσει το διαφορετικό -πόσο μάλλον όταν αυτό προέρχεται από την κοινή Ευρωπαϊκή μας πατρίδα- στο βαθμό που αυτό δεν θίγει τα προτάγματα της ανάπτυξης, του τουρισμού και του οικονομικού στάτους. Για αυτό και έχουν προκύψει αλλαγές που πλέον εκφράζονται και πολιτικά και κοινωνικά. Έτσι, τον υπάλληλο τον άδειασαν και οι προϊστάμενοί του αλλά και οι δυο εκπρόσωποι του πνευματικού του πατέρα στο χωριό. Το ζήτημα είναι το ποιος θα μπορέσει να κηδεμονεύσει πλέον αυτήν την φοβική κοινότητα που συγκροτήθηκε απέναντι στον ξένο εχθρό, με τις αξίες του «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» της Χούντας. Ένα πολιτικό κόμμα; Μια τοπική σκουπιδοφυλλάδα; Μια τοπική παράταξη;

Θα δείξει.

Χουντικέ, τραμπούκε, σπιούνε, υπάλληλε του κοινού μας εργοδότη, μαζί με τον εσμό που σταβλίζεσαι, είστε εχθροί μου.

Σας έχω συναντήσει ξανά όταν υπερασπίστηκα την αξιοπρέπεια ξένων μαθητών από τις κραυγές του μίσους σας, όταν εναντιώθηκα στις κάμερες παρακολούθησης κι εξαπολύατε κύματα συκοφαντίας, όταν σας έφτυνα δημόσια για ό,τι λέγατε πίσω από την πλάτη μου κι σεις με απειλούσατε ότι «θα φύγεις κολυμπώντας από την Αίγινα», όταν υπερασπίστηκα την αποασυλοποίηση των ψυχικά ασθενών κι εσείς με προπηλακίσατε και με απειλούσατε για τη σωματική μου ακεραιότητα, όταν βγαίνω και μιλάω ανοιχτά κι εσείς με τοποθετείτε στον άξονα του κακού, όταν ζητάω να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας κι εσείς κάνετε γονυκλισίες στα αφεντικά σας.

Όσα ξόρκια κι αν πείτε, όσες μετάνοιες κι αν κάνετε στο Θεό που δεν πιστεύετε, όσο κι αν δηλητηριάζετε τα παιδιά σας με μίσος και ψέματα, όσο κι αν κάνετε πρόσχημα την ίδια σας τη ζωή, δεν μπορείτε να καταφέρετε τίποτα. Ο κόσμος είναι μικρός και ως μέγεθος και ως χρόνος.

Είστε εχθροί της ελευθερίας, της αλήθειας και της ισότητας. Είστε εχθροί μου.

Γιώργος Κυριακού

Με λεκτικούς τραμπουκισμούς, με ψιλοαπειλές, κάποιοι παράγοντες μαζί με κάτι τελειωμένους, επιχείρησαν να εκφοβίσουν όσους εναντιώνονται ή είπαν ευθαρσώς τη γνώμη τους για την επέκταση του τσιμέντου στο λιμάνι της Σουβάλας. Τα επιχειρήματά τους για το περιβαλλοντικό ζήτημα, για το αναπτυξιακό της υπόθεσης, για το ζήτημα της αισθητικής, αντιμετωπίστηκαν με χυδαίο τρόπο, από αυτούς που επιθυμούν για τα συμφέροντά τους ή για τις προσδοκίες συμφερόντων τους, να γίνει το λιμάνι της Σουβάλας, Αίγινα ή Πασαλιμάνι. Ανεξάρτητα από την ουσία της υπόθεσης, το πρωταρχικό διακύβευμα αποτελεί η πρόσβαση και η ελεύθερη έκφραση στο δημόσιο χώρο καθώς και η υπεράσπιση της Γνώμης.

H έννοια «καταφύγιο» είναι από μόνη της θετική. Κάποιος «καταφεύγει» συνήθως διωκόμενος, βομβαρδιζόμενος κλπ. Ποιος ο λόγος όμως να ονομάζεται «καταφύγιο», το μέρος όπου θα ελλιμενίζονται θαλαμηγοί, κότερα, ιστιοπλοϊκά και άλλα τίμια πλην πτωχά σκάφη;

Ο λόγος είναι ότι η εργολαβία αυτή της επέκτασης του τσιμέντου, οφείλει να κερδίσει ακόμα και στο πεδίο των συμβολισμών και των εννοιών. Κανείς δεν σκέπτεται π.χ. τον Κούγια κυνηγημένο, βομβαρδιζόμενο ή διωκόμενο να έρχεται στο «καταφύγιο» για να σωθεί, αλλάζει όμως το λεξιλόγιο. Από το, απλώς, «Μαρίνα» που παραπέμπει σε γυναίκα, το «καταφύγιο» είναι ένα σημείο της νεογλώσσας για την κυριαρχία του τσιμέντου.

Mε Αριθμό Πρωτοκόλλου 14133/30-09-09, κατατέθηκε ερώτηση προς τις αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου Αίγινας, σχετικά με το ειδικό καθεστώς υπό το οποίο τελεί το κατάστημα IN ON THE BEACH, στην παραλία της Αίγινας, κατάστημα το οποίο είναι χτισμένο επί της παραλίας και επί του πεζοδρομίου της.

Με αριθμό πρωτοκόλλου 14133/16 Οκτωβρίου 2009, ο δήμαρχος της Αίγινας Παναγιώτης Κουκούλης υπογράφει τα παρακάτω: «Σε απάντηση της από 30-9-2009 αίτησής σας, σας γνωρίζουμε ότι το κατάστημα λειτουργεί ως Αναψυκτήριο με την υπ’ αρ. 1020/10167/4-ιγ/30-8-1990 άδεια ίδρυσης και λειτουργίας καταστήματος που έχει εκδοθεί από το Α. Τ. Αίγινας».

Να λοιπόν που υπήρξε μια τυπική (και μάλιστα εντός 15ημέρου) απάντηση. Τα ερωτήματα συνεχίζονται:

-Γιατί δεν τοποθετείται η δημοτική αρχή και ο δήμαρχος για το ζήτημα της καταπάτησης του πεζοδρομίου και της παραλίας;

-Για ποιο λόγο παραπέμπει στην αστυνομική αρχή; Ότι δηλαδή απλά έχουν άλλοι την ευθύνη; Ότι εκτός από μας έχετε να αντιμετωπίσετε και τους άλλους;

Δεν υφίσταται πια ερώτημα. Η ασφυξία την οποία ζούμε καθημερινά ακόμα και με την απαγόρευση της κυκλοφορίας στο πεζοδρόμιο και στην παραλία της πόλης μας, αποτελεί ένα κομμάτι του πολιτισμικού τρίπτυχου στην Αίγινα: Κλώνος-Σαρωνικός-Παραλία.

Δεν υπάρχει περίπτωση να χαριστεί κανένα δικαίωμα, από κανένα διαμεσολαβητή με όσες κελεμπίες διαφάνειας και κουλτούρας κι αν διαθέτει. Τα δικαιώματα είναι κοινωνικές κατακτήσεις

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

(Αναδημοσιεύεται ένα από τα σχετικά κείμενα με ημερομηνία ανάρτησης 23-09-09)

IN ON THE BEACH, σημαίνει καταπάτηση του πεζοδρομίου και του αιγιαλού;

Ξαφνικά, εκεί που περπατάς με κατεύθυνση το Φάρο, μετά την παραλία της παναγίτσας, το πεζοδρόμιο και η παραλία απλώς σταματούν από ένα κτίριο που δεν θυμίζει θερινή καντίνα της παραλίας. Δεν υπάρχει καταπάτηση του πεζοδρομίου; Δεν συμβαίνει καταπάτηση αιγιαλού; Είναι καντίνα με άδεια από τη δημοτική Αρχή; Έχει άδεια από την Πολεοδομία Πειραιά;

Πριν λίγα χρόνια, το IN ON THE BEACH, όπως ακούγεται, πρόσφερε δωρεάν παγωτό σε όλες τις τάξεις του παρακείμενου σχολείου, εξασφαλίζοντας έναντι πενιχρού κόστους μια απαραίτητη συναίνεση. Τα παιδιά μεγαλώνουν και όπως είναι «φυσικό» το IN ON THE BEACH είναι στις προτιμήσεις της νεολαίας, που δεν την νοιάζουν όλα αυτά, αφού βρίσκεται μέσα στο κυρίαρχο μοντέλο της διασκέδασης: παραλία, εικόνα θάλασσας, ποτό, γκομενιλίκι επιτρεπόμενο ακόμα και παρουσία του μπαμπά (πηγαίνουν και οικογένειες), beat επαναλαμβανόμενο, αλλά κυρίως συναίνεση από το ίδιο το Σχολείο. Κανέναν «φυσικά» δεν νοιάζει και η παρουσία των μαυροπουκαμισάδων φουσκωτών (παλιοί μαθητές;) το καλοκαίρι που κάθονται στην πόρτα της «καντίνας» που εξαφάνισε πεζοδρόμιο και παραλία.

Άραγε τα νέα μέτρα για την πεζοδρόμηση της παραλίας από τα εκδοτήρια μέχρι το Φάρο(σχετικό άρθρο στη Σχεδία), προβλέπουν και την κατεδάφισή του;

Ο αρθρογράφος της εφημερίδας «Νέα Εποχή», Μ. Μουτσάτσος, που παριστάνει ότι δεν μπορεί να καταλάβει «το ποιος τράβηξε περισσότερο το σκοινί», στην περίπτωση του χουντικού δασκάλου στην Κυψέλη, και συμπεραίνει πως «για μια άλλη φορά ότι μας λείπει η τέχνη του διαλόγου και της σύνθεσης των αντιθέσεων», θα πρέπει να θυμηθεί το καλοκαίρι του 2004. Όταν αυτός και μια δράκα αντιδραστικών υπέρμαχων του αποκλεισμού των ψυχασθενών, του οικοτροφείου στο Λιβάδι, μαζί με το Δήμο της Αίγινας και σύσσωμο το Δημοτικό Συμβούλιο, είχαν αποκλείσει τους εργαζόμενους του οικοτροφείου με οχήματα του Δήμου Αίγινας, και προπηλάκιζαν όσους συμπαραστέκονταν στο δίκαιο αίτημα των τρελών, να ζήσουν σαν άνθρωποι σε ένα σπίτι. 14 άνθρωποι με βαριά νοητική υστέρηση καθυστερούσαν να ζήσουν σαν άνθρωποι εξ αιτίας του στίγματος που εξέθρεψε και ο Μουτσάτσος. Ας θυμηθεί τις ανακοινώσεις που συνυπέγραφε -αν δεν ήταν ο κύριος συντάκτης τους, που έδιναν επιχειρήματα σε όλη αυτή την εξαχρείωση και αθλιότητα, με τους παρατρεχάμενους στο Λιβάδι και στα Πλακάκια, που έτρωγαν και έψηναν έξω από το μαγαζί του Χαλδαίου, που προπηλάκιζαν και απειλούσαν, που συκοφαντούσαν εδώ κι εκεί όλους όσους αγωνίστηκαν και συνεχίζουν να αγωνίζονται ενάντια στον κοινωνικό αποκλεισμό.

Ας μην κάνει μαθήματα ο -των ίσων αποστάσεων- ‘’δημοσιογράφος’’ Μουτσάτσος. Ο χυδαίος –και δήθεν ουδέτερος- τρόπος με τον οποίο παρουσίασε τα γεγονότα της Κυψέλης έχουν την εξήγησή τους. Το να σπάει κανείς τ’ αυγά του με την τοπική κοινωνία (ή καλύτερα μ’ αυτούς που με ζήλο προσπαθούν να την εκπροσωπούν) για την αλήθεια και για τα ανθρώπινα δικαιώματα όχι μόνο είναι δύσκολο αλλά είναι και αρετή. Αρετή δεν μπορούν να έχουν ούτε οι επίδοξοι παράγοντες ούτε οι επίδοξοι εκφραστές της.

ΥΓ 1: Το ζήτημα που αφορά τη σύγκρουση μεταξύ του εθνικόφρονος/ρατσιστικού/εθνικιστικού χώρου της παλιάς τάξης πραγμάτων μ’ αυτόν του διαπολιτισμικού/ευρωκεντρικού της νέας τάξης πραγμάτων, είναι πολύ μεγάλο. Πρόκειται για ένα δίπολο όπου κοινός παρανομαστής είναι η κυριαρχία του κεφαλαίου και της κρατικής γραφειοκρατίας. Η Σχεδία δεσμεύεται να ασχοληθεί με το ζήτημα, με μια λογική που δεν θα δίνει κανένα έδαφος ούτε στους ευρολάγνους της νέας τάξης, ούτε στους εθνομαστούρηδες της παλιάς τάξης πραγμάτων.

ΥΓ 2: Δεν χρειάζεται να πούμε ποιος κρύβεται πίσω από κάθε συνωμοσία ενάντια στο σχολείο και στη θρησκεία, στην Αίγινα. Δουλεύει στο 1^ο Δημοτικό και δυστυχώς «έχει ασυλία». Είναι ο άξονας του κακού, στην Αίγινα και για οτιδήποτε κακό συμβαίνει, φταίει αυτός. Όποιος βρει το ποιος είναι, κερδίζει το ομοίωμα του κρανίου του σε ντορβά που μετατρέπεται σε ποτήρι για ουίσκι. Θυμάστε τι έκαναν οι ιδεολογικοί μας πρόγονοι στον πόλεμο κατά των αναρχοκομμουνιστοληστοσυμμοριτών;

Διαβάστε το άρθρο στο σκουπιδότυπο: http://www.neaepohi.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1761:2009-11-05-08-06-00&catid=81:news&Itemid=198

Διαβάστε άρθρα για τον κοινωνικό αποκλεισμό των ψυχασθενών και στην Αίγινα, στο 3^ο, 4^ο, 5^ο και 6^ο τεύχος της Σχεδίας (σε PDF)

Ο αρθρογράφος της εφημερίδας «Νέα Εποχή», Μ. Μουτσάτσος, που παριστάνει ότι δεν μπορεί να καταλάβει «το ποιος τράβηξε περισσότερο το σκοινί», στην περίπτωση του χουντικού δασκάλου στην Κυψέλη, και συμπεραίνει πως «για μια άλλη φορά ότι μας λείπει η τέχνη του διαλόγου και της σύνθεσης των αντιθέσεων», θα πρέπει να θυμηθεί το καλοκαίρι του 2004. Όταν αυτός και μια δράκα αντιδραστικών υπέρμαχων του αποκλεισμού των ψυχασθενών, του οικοτροφείου στο Λιβάδι, μαζί με το Δήμο της Αίγινας και σύσσωμο το Δημοτικό Συμβούλιο, είχαν αποκλείσει τους εργαζόμενους του οικοτροφείου με οχήματα του Δήμου Αίγινας, και προπηλάκιζαν όσους συμπαραστέκονταν στο δίκαιο αίτημα των τρελών, να ζήσουν σαν άνθρωποι σε ένα σπίτι. 14 άνθρωποι με βαριά νοητική υστέρηση καθυστερούσαν να ζήσουν σαν άνθρωποι εξ αιτίας του στίγματος που εξέθρεψε και ο Μουτσάτσος. Ας θυμηθεί τις ανακοινώσεις που συνυπέγραφε -αν δεν ήταν ο κύριος συντάκτης τους, που έδιναν επιχειρήματα σε όλη αυτή την εξαχρείωση και αθλιότητα, με τους παρατρεχάμενους στο Λιβάδι και στα Πλακάκια, που έτρωγαν και έψηναν έξω από το μαγαζί του Χαλδαίου, που προπηλάκιζαν και απειλούσαν, που συκοφαντούσαν εδώ κι εκεί όλους όσους αγωνίστηκαν και συνεχίζουν να αγωνίζονται ενάντια στον κοινωνικό αποκλεισμό.

Ας μην κάνει μαθήματα ο -των ίσων αποστάσεων- ‘’δημοσιογράφος’’ Μουτσάτσος. Ο χυδαίος –και δήθεν ουδέτερος- τρόπος με τον οποίο παρουσίασε τα γεγονότα της Κυψέλης έχουν την εξήγησή τους. Το να σπάει κανείς τ’ αυγά του με την τοπική κοινωνία (ή καλύτερα μ’ αυτούς που με ζήλο προσπαθούν να την εκπροσωπούν) για την αλήθεια και για τα ανθρώπινα δικαιώματα όχι μόνο είναι δύσκολο αλλά είναι και αρετή. Αρετή δεν μπορούν να έχουν ούτε οι επίδοξοι παράγοντες ούτε οι επίδοξοι εκφραστές της.

ΥΓ 1: Το ζήτημα που αφορά τη σύγκρουση μεταξύ του εθνικόφρονος/ρατσιστικού/εθνικιστικού χώρου της παλιάς τάξης πραγμάτων μ’ αυτόν του διαπολιτισμικού/ευρωκεντρικού της νέας τάξης πραγμάτων, είναι πολύ μεγάλο. Πρόκειται για ένα δίπολο όπου κοινός παρανομαστής είναι η κυριαρχία του κεφαλαίου και της κρατικής γραφειοκρατίας. Η Σχεδία δεσμεύεται να ασχοληθεί με το ζήτημα, με μια λογική που δεν θα δίνει κανένα έδαφος ούτε στους ευρολάγνους της νέας τάξης, ούτε στους εθνομαστούρηδες της παλιάς τάξης πραγμάτων.

ΥΓ 2: Δεν χρειάζεται να πούμε ποιος κρύβεται πίσω από κάθε συνωμοσία ενάντια στο σχολείο και στη θρησκεία, στην Αίγινα. Δουλεύει στο 1^ο Δημοτικό και δυστυχώς «έχει ασυλία». Είναι ο άξονας του κακού, στην Αίγινα και για οτιδήποτε κακό συμβαίνει, φταίει αυτός. Όποιος βρει το ποιος είναι, κερδίζει το ομοίωμα του κρανίου του σε ντορβά που μετατρέπεται σε ποτήρι για ουίσκι. Θυμάστε τι έκαναν οι ιδεολογικοί μας πρόγονοι στον πόλεμο κατά των αναρχοκομμουνιστοληστοσυμμοριτών;

Διαβάστε το άρθρο στο σκουπιδότυπο: http://www.neaepohi.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1761:2009-11-05-08-06-00&catid=81:news&Itemid=198

Διαβάστε άρθρα για τον κοινωνικό αποκλεισμό των ψυχασθενών και στην Αίγινα, στο 3^ο, 4^ο, 5^ο και 6^ο τεύχος της Σχεδίας (σε PDF)

Τα «χουντικά» και τα Σουβαλικά» της Αίγινας

Φαινομενικά είναι δυο διαφορετικά γεγονότα. Μόνο φαινομενικά όμως. Στην περίπτωση των «χουντικών» στην Κυψέλη, η αντιδράσεις εκ μέρους μερίδας γονέων για την υπεράσπιση του «πατρίς – θρησκεία- οικογένεια» δεν βρήκε το σύνολο του παραγοντισμού της Αίγινας στο πλευρό της. Αντίθετα και διοικητικά, και θρησκευτικά ο δάσκαλος που επιδίωξε να στοχοποιήσει το παιδί βρήκε αντίπαλους. Έχει μείνει μόνος του. Είπαμε: η Αίγινα έχει προχωρήσει σε αυτά τα ζητήματα αρκεί να μην θιγεί το ανάπτυξη, τουρισμός, οικονομικό στάτους.

Αντίθετα, στην περίπτωση του αντίστοιχα μικρού επεισοδίου με τους αντιτιθέμενους στην επένδυση του ‘’καταφυγίου’’ για τους κοτεράδες, το κλασικό σχήμα λειτούργησε. Σαν να μην πραγματοποιήθηκαν απειλές, σαν να μην εκφράστηκαν τραμπουκόλεκτα εκεί διότι θίγονται τα -πραγματικά- ιερά: Η ανάπτυξη, ο τουρισμός και το οικονομικό στάτους αυτών που θα κερδίσουν από αυτήν την επένδυση (αλλά και αυτών που φαντασιακά προσδοκούν κέρδος).

Το μοναδικό κείμενο για το βιβλίο στον τσάμπα σκουπιδότυπο «Νέα Πειραιά & Σαρωνικού» στο τεύχος 116, είναι η παρουσίαση του ακροδεξιού συγγραφέα Κ. Μπαρμπή. Όπως γράφει στην βιβλιοπαρουσίαση ήταν φασίστες πολιτευτές από το ΛΑΟΣ, ο πρώην χρυσαυγίτης Δημήτρης Ζαφειρόπουλος, ο χουντικός «θεατράνθρωπος» (μην ξεράσω!) Πρέκας και λοιπά αποβράσματα του ακροδεξιού χώρου που αγωνίζονται «να σπάσει η ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς στην Ελλάδα». Οι ιδεολογικοί επίγονοι των γερμανοτσολιάδων, των χιτών, των ταγματασφαλιτών και των καταδοτών στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής , οι συνεργάτες της χούντας και οι κρυφοί θαυμαστές του μεγαλείου του Φύρερ αφού έχουν κάνει τις μετάνοιες τους στην οικονομία της αγοράς τώρα επιδιώκουν να αναπτύξουν τον ιδεολογικό κορμό της δεξιάς. Το ζήτημα είναι το ποιοι τους προωθούν και με ποιο κίνητρο.

Στον τσάμπα σκουπιδότυπο «Η φωνή της Αίγινας» στο τεύχος Νοεμβρίου, πάλι ο ίδιος πολιτευτής του ΛΑΟΣ, Χαρίτος διαφημίζεται κι ο καημένος δεν μπορεί να κρύψει τη χαρά του, ευχαριστώντας την εφημερίδα για τις ψήφους που πήρε από την Αίγινα. Ο ίδιος συγγραφέας προωθείται συστηματικά από τη φασιστοφυλλάδα «Εν Πειραιεί». Απ’ ότι φαίνεται οι ακροδεξιοί δεν έχουν άλλα κανάλια επικοινωνίας και διαφήμισης αλλά μέσω αυτών των τσάμπα σκουπιδιών που με την επίφαση της ποικίλης ενημέρωσης ουσιαστικά η αρθρογραφία τους στρέφεται στη στήριξη ακροδεξιών θέσεων με την πρόφαση εκδόσεων ή βιβλιοπαρουσιάσεων ή γενικότερης αρθρογραφίας. Να περιμένουμε και κάτι αντίστοιχο στην Αίγινα;

Μορφή χωρίς περιεχόμενο

Δεν θα μπορούσε να ειπωθεί κάτι διαφορετικό σε μια εκδήλωση οργανωμένη από παράγοντες και καλλιτέχνες στην Αίγινα, όπως αυτή των δυο Μορφωτικών (μεγάλη αμετροέπεια το περί του «μορφωτικού») Συλλόγων με εισηγητή τον ευκατάστατο  ζωγράφο, και μέχρι πρότινος επιχειρηματία (bar ΜΑΣΚΑ), Ν. Κοντοβράκη. Η μορφή (το φαίνεσθαι) καταλαμβάνει απόλυτα τη θέση του περιεχομένου (το είναι). Η αισθητική ως άλλοθι γίνεται η επιφανειακή ανάλυση περί του «κάλλους» ή η παρωχημένη επιχειρηματολογία που θεωρεί ότι οι πόλεις είναι άψυχα κτίρια και δρόμοι που απλώς δίνουν ή όχι την αίσθηση του «ωραίου». Η αισθητική, κλάδος της φιλοσοφίας που ασχολείται με το ωραίο και με την εμπειρία που προσλαμβάνουμε μέσω των αισθήσεων, χρησιμεύει για την επιβεβαίωση του χάσματος ανάμεσα στο ωραίο και στις καταβολές του ανθρώπινου πολιτισμού.

Ο κόσμος για την αντίληψη αυτή δεν είναι παρά ωραίος, όταν γύρω μας είναι ωραία τα κτίρια, τα αντικείμενα, τα ρούχα, τα σώματα, και πάει λέγοντας, ότι αποκτά μορφή (εν μορφή, από κει και το «όμορφο») και μπορεί να περιγραφτεί. Μη μπορώντας και μη θέλοντας να αντιληφθεί τις ταξικές και κοινωνικές ανισότητες στον καπιταλισμό  ως βασικές αιτίες νέων παραστάσεων που αντλούν το περιεχόμενό τους από το «πρακτικό», αυτό δηλαδή που ανυψώνεται στον κόσμο του κέρδους και της ανάπτυξης για τους μεν και στον κόσμο της επιβίωσης για τους δε, η αισθητική φαντάζει σαν μια παρθενογέννηση αναζήτησης του ωραίου. Έτσι, όταν τα ποτάμια, το νερό, η φύση, τα πολύ παλιά κοινωνικά μορφώματα και συσσωματώσεις, οι τρόποι συνεννόησης και αλληλεγγύης, γίνονται παρανάλωμα πυρός στο καμίνι της καπιταλιστικής ανάπτυξης, η αναζήτηση του ωραίου γίνεται μια νέα συνθήκη της society να ετεροπροσδιοριστεί στο υπάρχον και η τέχνη γίνεται ο διάκοσμος της κοινωνίας του χρήματος. Η μορφή, που είναι κατάκτηση του λαϊκού πολιτισμού (από το πώς έχτιζαν τα σπίτια τους μέχρι τα κεντήματα) αποκολλάται από το περιεχόμενο που τη γεννά. Γίνεται άθυρμα που μπορεί να το χειρίζεται επιδέξια όποιος δεν θέλει και δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι η έκπτωση της αισθητικής δεν ήταν απλά η επιβολή ενός γούστου αλλά το αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης που πρώτα και κύρια δολοφόνησε, βασάνισε, έστειλε στον τάφο εκατομμύρια ανθρώπους σε εργοστάσια, σε εργοτάξια, σε πολέμους, στα γκέτο των μητροπόλεων.

Οι αναφορές τους βέβαια –το έχουμε ξαναπεί- είναι η αισθητική της Αίγινας των πτωχών πλην τίμιων ανθρώπων (ή αργότερα, των τιμίων πλην πτωχών). Αυτό που διαλύθηκε όταν το πρώτο χρήμα από τον τουρισμό άρχισε να εισρέει και έκανε τα ταμεία να ψέλνουν και να τραγουδούν.  Αισθητική τους είναι η Αίγινα των ρακένδυτων του 50, ο κοντινός παράδεισος των αστών-καλλιτεχνών και η εξιδανίκευση της φτώχειας για την οποία πολλοί έγραψαν πλην όμως κανείς τους δεν την έζησε. Όχι να αγιοποιήσουμε τον σύγχρονο άρπαγα που μετέτρεψε την παράγκα του ή το αμπέλι του παππού του σε αποικία-χρυσωρυχείο, όχι να δικαιολογήσουμε τον άρπαγα της παραλίας που έχει γίνει τύπος ανθρώπου, αλλά η αισθητική των αστών δεν μπορεί να μπει πιο βαθειά. Γι αυτό και ‘’ψάχνεται’’ και στις αστικές περιοχές της Ευρώπης (όπου η αστικοποίηση ήταν λιγότερο βίαιη απ’ ότι στην Ελλάδα) εκεί που  ο καπιταλισμός δεν είχε την ανάγκη να καταστρέψει τα πάντα. Από την άλλη, όλοι αυτοί δεν ξέρουν ή ξεχνούν ότι το εργατικό κι αργότερα το κοινωνικό κίνημα στην Ευρώπη πάλεψε ιδιαίτερα για τις συνθήκες ζωής του ενώ οι κυρίαρχες τάξεις φρόντιζαν και φροντίζουν για την αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης. Από κει και οι πόλεις με τα διατηρημένα κτίρια, τα τεράστια πάρκα, τις τεράστιες πλατείες, οι τεράστιοι δρόμοι, η τήρηση κάποιων μέτρων που αποδίδουν στις πόλεις έναν ξεχωριστό χαρακτήρα, συνθήκη που η πολεοδομία τίθεται στην υπηρεσία του κοινωνικού ελέγχου, της καταστολής και της αποφυγής έκρυθμων καταστάσεων

Έτσι, μοιραία –αφού έχουν εξιδανικεύσει την αισθητική, την προσέγγιση απλά του ωραίου- το μοντέλο που τείνουν να προτείνουν δεν είναι άλλο από το μοντέλο της σύγχρονης φυλακής* που όμως έχει κτίρια όμορφα και δρόμους καθαρούς, χωρίς αφίσες, χωρίς τσαπατσουλιές. Η αισθητική όμως δεν είναι πολιτισμός, συμπεριφορά, σχέσεις αλληλεγγύης ή όχι, που όλα αυτά εκφράζονται και στο σχήμα των πόλεων που ζούμε. Η αισθητική σε μια κοινωνία άνισων ανθρώπων είναι η όμορφη πλερέζα που κρύβει όλη τη σκατίλα της ταξικής κοινωνίας, της φτώχειας, της περιφρόνησης, της καταστολής**. Όλα αυτά που δεν θέλει να βλέπει η αισθητική των χορτάτων και των χορτασμένων. Ειπώθηκε: δεν μπορεί να μπει πιο βαθειά να βρει τις αιτίες, γιατί εκεί θα βρει τον εαυτό της.

*Όσο κι αν φαίνεται τραβηγμένο το «σύγχρονη φυλακή» εκεί φαίνεται να πηγαίνει. Αν εξαιρέσουμε την ανάδειξη των Καποδιστριακών κτηρίων και την εθελοντική αντικατάσταση των πινακίδων των μαγαζιών, ο Κοντοβράκης μιλά για τη «δημιουργία υπηρεσίας περιβάλλοντος στο Δήμο μας»  (με χρέη αστυνομίας, όπως στις πόλεις-πρότυπά τους;) και για την  «εφαρμογή του τέλους αφισοκόλλησης» (εννοεί το τέλος της αφισοκόλλησης ή τέλος, δηλαδή χρήματα, για την αφισοκόλληση;)

**Το οξύμωρο είναι  ότι οι βασικές παραστάσεις που αντλούν είναι από το, ας πούμε, απώτερο παρελθόν. Όταν  οι κώδικες ήταν συλλογικοί και σε κοινωνίες λιγότερο ταξικές και περισσότερο αυτοαναφορικές. Έτσι, αν μπορούμε σήμερα να μιλήσουμε, όχι για μέτρα αλλά, για ένα νέο κίνημα αισθητικής και προσέγγισης του «ωραίου», αυτό  πρέπει να συμπεριλάβει ως βασική προϋπόθεση την εξάλειψη των ταξικών, πολιτικών και κοινωνικών ανισοτήτων.

Όταν το «διαφορετικό» ‘’απειλεί’’ το «κανονικό», στην Αίγινα

Αρκετοί στην Αίγινα έχουν χάσει τον ύπνο τους από μερικές απρόσμενες, για αυτούς, εξελίξεις. Δυστυχώς, αυτοί δεν είναι παράγοντες, δεν είναι «μούρες», δεν είναι φραγκάτοι. (Και γιατί να τον χάσουν, οι τελευταίοι; Τι τους απειλεί στην Αίγινα; Οι δημοσιεύσεις της Σχεδίας; Χα! Χα!) Είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι  και αισθάνονται απειλούμενοι, όχι από το κοινωνικό σύστημα που τους έχει στρατιωτάκια-«σήκω κάτσε» στη δουλειά ή πεταμένους παρίες των καφενείων ή μέσα σε σπίτια-«εφτά νομά σ’ ένα δωμά» ή στο τηλέφωνο στο «περίμενε», αλλά ‘’απειλούνται’’ από αυτούς που είναι πολύ διαφορετικοί και περπατάν δίπλα τους, χωρίς τίτλους, εξουσίες και φράγκα . Περνάνε πολύ δύσκολα παρ’ όλες τις κατουρημένες ποδιές που φίλησαν, παρ’ όλες τις μετάνοιες που κάνουν, παρ’ όλα τα χειροκροτήματα που χάρισαν-κι από πάνω χάνει ομάδα διαρκώς…  Είναι φτωχοί, απελπισμένοι, λεηλατημένοι, χωρίς πυξίδα…

-Τι έχει απομείνει;

-Οι ‘’αιώνιες’’ αξίες: η πατρίδα, η θρησκεία και η τηλεόραση.

-Ποιος κάνει επίθεση σ’ αυτές;

-Οι «άθεοι», οι «ξένοι», οι «αναρχικοί», οι «κουμουνιστές» κλπ. κλπ.

Μετά το ξεχνάνε όταν τα πράγματα κάπως χαλαρώσουν και τις ξαναθυμούνται όταν σφίξουν.

Φοβούνται να πουν «ένας Παπαδόπουλος τους χρειάζεται!» ή «ρετσινόλαδο!» (οι πολύ παλιοί που ξέρουν για το Μεταξά), ενώ κάποιοι δεν έχουν καν ιστορική μνήμη. Είναι ο εφεδρικός στρατός για πρόβες λιντσαρίσματος, για ρουφιανιές, για επεισόδια, για καταδόσεις, και γενικά για ό,τι ζητήσει από αυτούς, ως ενέχυρο πίστης, η εξουσία, αυτή που ίδιοι μισούν κρυφά κι ερωτεύονται ένα κομμάτι της. Θα τους συναντήσεις να ουρλιάζουν όταν βρουν ένα στόχο εύκολο και σχετικά ευάλωτο. Όταν τελειώσουν μ’ αυτόν θα στραφούν στο σινάφι τους, να βρουν τον επόμενο εχθρό.

Αυτά για το «κανονικό», κι είναι κρίμα. Γιατί είναι δικοί μας άνθρωποι.

Είναι πάγια η τακτική, εκπαιδευτικοί με ενδιαφέροντα, να ωθούν τους μαθητές μέσω επισκέψεων και δραστηριοτήτων να εντρυφούν σε γνωστικά αντικείμενα αλλά και σε τομείς που το σχολικό πρόγραμμα δεν προβλέπει ή δεν καλύπτει. Πολλές από αυτές τις δραστηριότητες και εργασίες βρίσκουν το φως της δημοσιότητας κι άλλες όχι. Αυτό εξαρτάται από την άποψη του εκπαιδευτικού για την παιδαγωγική διάσταση της εργασίας του, από την άποψή του για το θετικό ή αρνητικό ρόλο που παίζουν τα ΜΜΕ, τοπικά ή εθνικά, αλλά και πολλές φορές από μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα μιας υπόρρητης αναγκαιότητας να επιδείξει κάποιο έργο. Τότε οι επιστολές προς το δήμαρχο, οι επιστολές προς το βουλευτή, προς τον υπουργό ή προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι ένα αναγκαίο βήμα και ειδικά όταν συμπίπτουν περιβαλλοντικά, εθνικά ή τοπικά ζητήματα ανοιχτά. Έτσι αποκτάει αίγλη και το παραμικρό που μπορεί να έχει γίνει από τον εκπαιδευτικό και τους μαθητές του, αφού χρησιμοποιούνται για λόγους ανάδειξης του εκπαιδευτικού και του έργου του (και στην καλύτερη των περιπτώσεων, ανάδειξης και του προβλήματος). Σ’ αυτήν την περίπτωση, η καλύτερη πλατφόρμα είναι τα παιδιά, οι μαθητές, που χρησιμοποιούνται σ’ ένα πλαίσιο δημοσίων σχέσεων όπου οι εκπαιδευτικοί, τα τοπικά –συνήθως- ΜΜΕ και οι πολιτικοί ή οικονομικοί παράγοντες, δημιουργούν ένα έδαφος μέσα στο οποίο δεν μπορεί να αναπνεύσει ούτε το πρόβλημα ούτε οι μαθητές.

Για την παιδαγωγική διάσταση του ζητήματος, να σημειωθεί ότι οι μαθητές από μικροί μαθαίνουν να απευθύνονται, με τη γλώσσα των μεγάλων, στη διαμεσολάβηση των θεσμών. Μαθαίνουν την ορθή γλώσσα, των ΜΜΕ και την εξουσίας, προκειμένου ο δήμαρχος «να προβεί στις ενέργειες που χρειάζονται, ώστε να αναπαλαιωθεί και να γίνει ένα πολύτιμο στολίδι για την περιοχή μας και τόπος τουριστικής έλξης» το σπίτι του Ροδάκη, στο Μεσαγρό. Όλος ο παραπάνω συρφετός (ΜΜΕ, παράγοντες) προσφέρεται για μια τέτοια κουλτούρα που το ζήτημα δεν θα γίνει προβληματισμός για όλους αλλά μια κοινωνική κλίμακα με σκαλιά. Σ’ αυτήν όταν θα ανεβαίνεις κοιτάς από πιο ψηλά τους άλλους…

Φίλιππος προς τη διαιτησία: «Δώστε κάτι και σε μας που είμαστε μια μικρή  ομάδα»

Μερικές φορές λείπει μια κάμερα και ο σκηνοθέτης που θα μπορεί να δώσει μια καλλιτεχνική διέξοδο σε μια μικρή τραγωδία. Τραγωδία που αντικατοπτρίζει τις προσδοκίες για τις αθλητικές νίκες στο νησί κι αυτές οι ριμάδες δεν έρχονται. Από ήττα σε ήττα. Έφταιγε ο προπονητής, φταίει η κακοτυχία, φταίει ο διαιτητής. Κάποιος πρέπει να πληρώσει για το κακό.  Ο διαιτητής είναι πάντα η ενδεικνυόμενη λύση, αφού συσφίγγει τις σχέσεις γύρω από έναν εξωγενή κοινό εχθρό και από την άλλη ερμηνεύεται το κακό.

Στη μια πτυχή από το πολιτισμικό τρίπτυχο της Αίγινας, «Κλώνος-Σαρωνικός-Παραλία», η κρίση βαράει κόκκινο. Η χειμερινή ταυτότητα της Αίγινας κλονίζεται και η σκηνοθεσία του ήρωα που παίρνει στα χέρια του την τύχη του τοπικού αθλητισμού, είναι απαραίτητη για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής αλλά και για την ανάδειξη των τοπικών παραγόντων που βρίσκονται πάντα στις επάλξεις. Αυτά βέβαια όταν ο εγκέφαλος, μάς χρησιμεύει για τους λογαριασμούς, για την ανάλυση των αθλητικών γεγονότων ή για τα απαραίτητα εγκεφαλογραφήματα στα διαγνωστικά κέντρα.

Όπως παντού, ξεπάτωμα, τρέξιμο σε επικίνδυνους δρόμους, σε επικίνδυνες ώρες για το βραδινό ψυχαγωγικό γεύμα της μπίρας-πίτσας-σουβλάκι-‘’αγώνας’’. Λίγα τα λεφτά, σε αρκετές περιπτώσεις χωρίς ένσημα και περιμένεις τα πουρμπουάρ να συμπληρώσεις το σχετικό εισόδημα, με κάποια βλέψη να ξεκινήσεις το δικό σου μαγαζί σε μερικά χρονάκια.

Όσο για τα πρωινά οι μεταφορείς αποτελούν το νευρικό σύστημα της τοπικής οικονομίας, συνήθως με το κατιτίς παραπάνω από το βασικό, για 12ωρα. Αν μιλάμε για το καλοκαίρι τότε οι ώρες εκτοξεύονται στις 15.

Μεταφορείς και κούριερ είναι από τους αφανείς της εκμετάλλευσης (ούτε να λουφάρεις δεν μπορείς σε μια κουτσουλιά-τόπο)από μικρά κυρίως αφεντικά τα οποία δυστυχώς αποτελούν και παραδείγματα προς μίμηση. Όσο δεν υπάρχει αγώνας, όσο δεν υπάρχει ταξικό ενδιαφέρον και συμπαράσταση πέρα από το φιλοδώρημα «για το παιδί», όσο δεν ακούγεται τίποτε ωσάν να είναι όλα αυτά αυτονόητα, τόσο θα διευρύνεται το κοινωνικό και οικονομικό χάσμα.

Έτσι, γενικότερα, η αδικία γίνεται κανόνας. Μετά έρχεται η ψήφιση των νόμων…

Πριν από 2-3 δεκαετίες, η κουλτούρα του αθλητισμού και της μικροαστικής νοικοκυροσύνης, εξαφάνισε τους κήπους και το πράσινο από τις σχολικές αυλές αντικαθιστώντας το με μπασκέτες και παρτέρια. Δεν είναι τυχαίο ότι όχι μόνο ως κουλτούρα αλλά και ως μάθημα εξαφανίστηκε ο κήπος. Το χώμα, η λάσπη και η άμμος επικηρύχθηκαν. Η ζωογόνος πηγή της δημιουργίας βρίσκεται κάτω από τρία δάχτυλα άσφαλτο, κι ότι απόμεινε φυλάσσεται από καταστροφή με απειλές, με παρτέρια, με κάγκελα. Η σκιά των δέντρων, είδος προς εξαφάνιση. Αυτά απόμειναν για να θυμίζουν ότι προκαλούν αλλεργία σε ομάδες ευπαθών ή ότι γεμίζουν πευκοβελόνες και φύλλα ή ελιές* το δάπεδο. Ευτυχώς που κάνας πιτσιρικάς ή καμιά πιτσιρίκα ανεβαίνουν επάνω αγνοώντας τους κανονισμούς και έρχεται κάπως η ελπίδα στα ίσα της.

*Πριν μερικά χρόνια, στο 2^ο Δημοτικό σχολείο κούρεψαν τόσο τις ελιές της αυλής που σχεδόν τις κατέστρεψαν. Οι ελιές στο δάπεδο, «γλιστράνε τα παιδιά», κλπ., κλπ. Δεν είναι η ελιά η «τιμημένη» όπως έλεγε ο συντηρητικός στιχουργός των παλιών σχολικών αναγνωστικών, δεν είναι η ελιά που μας θρέφει, δεν είναι η ελιά που μπορούν δυο τάξεις να τις μαζέψουν με τους δασκάλους τους και να τις πάνε στο λιοτρίβι και να χαρούν το ζεστό ψωμί-παπάρα στο φρέσκο λάδι… Είναι η ελιά που μας λερώνει το δάπεδο. Να είχαν άραγε την ίδια τύχη –σήμερα- αν ήταν φιστικιές;

Πίσω από τις βαρύγδουπες και βαρυ(α)σήμαντες διατυπώσεις περί εκσυγχρονισμού της Δημόσιας Διοίκησης κρύβεται η βαθειά ανάγκη του κράτους για ολοένα και μεγαλύτερο κοινωνικό έλεγχο καθώς και την καλύτερη εφαρμογή όσων οικονομικών μεταρρυθμίσεων έχουν επιλεγεί εις βάρος της ζωής μας. Μαζί με την επιδίωξη για ολοένα και περισσότερο αποκοπή του καθημερινού ανθρώπου από μια δυνητική άσκηση ελέγχου στην εξουσία, μια πιο απρόσωπη μορφή και περιεχόμενο διοίκησης, δημιουργεί μεγαλύτερες δυνατότητες και προσδοκίες για μεγάλα έργα-φαγοπότι για όλο και πιο λίγους. Η καθημερινότητα, ήταν -που ήταν άθλια- με την υπερχρεωμένη τοπική αυτοδιοίκηση, τώρα γίνεται χειρότερη. Κάθε απομεινάρι κοινωνικής μέριμνας και φροντίδας πλέον είναι περιττό και δαπανηρό, εκτός κι αν μετατρέπεται σε επιχείρηση. Από την άλλη οι κομματικοί μηχανισμοί (και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα) θα αποτελέσουν τον τρόπο σύνδεσης μιας επιτυχούς εκλογικής έκβασης-στήριξης του ασφαλούς (πλέον) δικομματικού συστήματος.

Δεν είναι βέβαια αυτοί οι λόγοι που έχει πάρει φωτιά ο κώλος πολλών από την Αίγινα (όπως και σε όλη της Ελλάδα). Αντιλαμβάνονται ότι από κει που ήταν πρώτοι στο χωριό τώρα θα είναι δεύτεροι (και το πιο χειρότερο) πάλι στο χωριό. Θέσεις εξουσίας που υποβαθμίζονται, εργολάβοι που γίνονται υπεργολάβοι, δήμαρχοι που γίνονται κλητήρες και κομματάρχες που θα μάθουν να ψήνουν καφέ σε ανώτερους τους.

Από κει και πέρα ο λόγος ανήκει σε μας, το πόπολο, που διαρκώς απονομιμοποιούμε το κοινωνικό σύστημα μη έχοντας, όμως, να προτείνουμε μια άλλη κοινωνία, ένα άλλο τρόπο δίκαιο για τη μοιρασιά των αγαθών, έναν άλλο τρόπο άσκησης της πολιτικής. Σε μας ανήκει ο λόγος και η πράξη να συνδεθούμε οριζόντια στον τόπο μας, να συνδεθούμε οριζόντια με άλλους -σε κάθε τόπο- με τους οποίους ζούμε τα ίδια προβλήματα και έχουμε τις ίδιες ανάγκες.

Ο έλεγχος και η καταστολή σε κάθε αμεσοδημοκρατικό εγχείρημα καθημερινά

εντείνεται και υποστηρίζεται νομικά (με διώξεις και νέα νομοθετήματα) τόσο

στο φυσικό επίπεδο όσο και στο επίπεδο της πληροφορίας. Πρόσφατο

παράδειγμα είναι η δίωξη που έγινε στον πρύτανη του Ε.Μ.Π. για την

περίπτωση του Indymedia και οι αλυσιδωτές αντιδράσεις που αυτή προκάλεσε.

 

Οι πρυτάνεις των άλλων ιδρυμάτων με εξαίρεση έναν (ίσως δύο…) πήραν

ξεκάθαρη στάση υπέρ της κατοχυρωμένης (και νομικά) ελευθερίας του λόγου

και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, πράγμα που υποτίθεται,

προασπίζεται τόσο η δημοκρατία, όσο και το πανεπιστημιακό άσυλο.

 

Στα πλαίσια αυτά, λειτουργούν διακομιστές (servers) μέσω των

πανεπιστημιακών δικτύων, που υποστηρίζονται από φοιτητικούς συλλόγους,

φοιτητικές παρατάξεις, και άλλες ομάδες. Συγκεκριμένοι, βέβαια,

διακομιστές στοχεύονται, παρακολουθούνται και, όπως στην περίπτωση του

indymedia, γίνονται απόπειρες να φιμωθούν. Αυτές οι απόπειρες είτε βγουν

δημόσια, είτε γίνονται υπόγεια, αποτελούν μέρος ενός ολοκληρωμένου σχεδίου

αποκλεισμού κάθε φωνής (ανώνυμης και μη) που με κριτική διάθεση δεν

συμφωνεί με τα καθημερινά τεκταινόμενα. Επιπλέον, όλη αυτή η κατάσταση

αναδεικνύει την αντίφαση μιας δημοκρατίας που θεωρεί καθετί διαφορετικό ως

εχθρικό προς αυτήν, μιας δημοκρατίας που ενώ έχει την υποχρέωση να

υπερασπιστεί τις μειοψηφίες και τις μειονότητες, καταφεύγει σε μια

«εκδικητική» κίνηση πανικού (από τις βιαιότητες των οργάνων καταστολής

μέχρι την αβέβαιη, ευθυνόφοβη στάση των υποτιθέμενων θεματοφυλάκων της

δημοκρατίας)…

 

Ο δημόσιος χαρακτήρας του πανεπιστημίου (στο φυσικό πλαίσιο, αλλά και στο

πλαίσιο των ιδεών) μας ανήκει, όσο και να προσπαθούν κάποιοι (εντός και

εκτός του πανεπιστημίου)να μας φιμώσουν…

 

Η ελευθερία του λόγου είναι αδιαπραγμάτευτη…

 

http://cybrigade.org –  Νοέμβριος 2009

 

_______________________________________________

Espiv mailing list

Espiv@lists.espiv.net

http://lists.espiv.net/cgi-bin/mailman/listinfo/espiv

Σχεδία στ' ανοιχτά της Αίγινας

 

Είναι κοινός τόπος για επαγγελματίες αλλά και κάποιους χρήστες υπηρεσιών του Δήμου ή της Νομαρχίας,  που δεν έχουν ‘’άκρες’’ σε μηχανισμούς και πολιτικά πρόσωπα ότι πρέπει να ‘’λαδώσουν τη μηχανή’’ προκειμένου να γίνει σε αυτονόητο χρόνο η δουλειά τους. Για όσους δεν το κάνουν αυτό, σημαίνει απίστευτη καθυστέρηση έναρξης των εργασιών τους ή κατασκευή παραπτωμάτων προκειμένου να σταλεί μήνυμα για το σχετικό ‘’λάδωμα’’. Κάτι ανθρωπάκια με την εξουσία έγκρισης και αδειών κρατούν σε ομηρία ένα πληθυσμό προκειμένου να πλουτίσουν αναπαράγοντας ένα ισχυρό πλαίσιο εξάρτησης μέσα στην κοινωνία. Οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι το γνωρίζουν και δεν μπορούν (σιγά να μην μπορούν-απλά πρέπει να σπάσουν τα αβγά τους και να ρισκάρουν την επανεκλογή τους) να κάνουν πολλά πράγματα για αυτό. Έτσι, τεχνικές υπηρεσίες, πολεοδομία, διευθύνσεις υγιεινής και άλλες υπηρεσίες κρατούν ένα κομμάτι του κοινωνικού πλούτου για λογαριασμό τους.

Το ουσιαστικό ζήτημα όμως παραμένει το ότι είμαστε, ως κοινωνία διαλυμένη και δεν μπορούμε να τους βάλουμε στη θέση τους ή να τους βγάλουμε από αυτήν.

Ειπώθηκε στη συνέλευση των δασκάλων αλλά και γράφτηκε για να δώσει (μόνο) ένα γεωγραφικό στίγμα, με έναν υπονοούμενο τρόπο, μέσω συνειρμού (Κυψέλη=Σφηκοφωλιά) για τις ανάγκες μιας παρέμβασης κι αργότερα κειμένου, που ενώ ήταν καλά τεκμηριωμένα εν τούτοις δεν μπορούσαν να βγουν πιο συγκεκριμένα, διότι θα εξέθεταν άλλους ανθρώπους που πιθανόν δεν θα το ήθελαν. Δεν υπονοούσε κάτι για το χωριό.

Τώρα που τα γεγονότα είναι γνωστά: όταν εννοούμε σφηκοφωλιά εννοούμε το σύνολο των εκπαιδευτικών που εξέθρεψε το φαινόμενο του χουντοδάσκαλου, όχι φέτος αλλά, χρόνια πριν. Με εκκλησιασμούς ακόμα και πέρα από αυτούς που προβλέπονται, με παρελάσεις πέρα από αυτές που προβλέπονται ή τις ηλικίες που αυτές προβλέπεται να συμμετέχουν, με παρεμβάσεις παραγόντων που αποκτούσαν σημασία μπροστά ακόμα και στο πιο τυπικό καθήκον του εκπαιδευτικού. Σε άλλες περιπτώσεις για «να έχουμε την ησυχία μας», σε άλλες για «να τα έχουμε καλά με όλους», σε άλλες γιατί «έτσι πρέπει», σε άλλες γιατί «λέει ψέματα ο μαθητής» (περίπτωση μαθητή στον οποίο η δασκάλα αρνήθηκε να του δώσει νερό διότι οι γονείς του είχαν αντίρρηση με την οικονομική συμμετοχή τους για το νερό από το ειδικό μηχάνημα στην τάξη), δημιουργείται πάντα ένα «τέρας», το οποίο εκφράζει την πιο σκληρή εκδοχή τους.

Α)Ας μην καμωθούν ότι βρήκαν έναν «κακό», τώρα, που έσπασε το απόστημα. Οι ίδιοι τον έθρεψαν για να τους μοιάζει. Δυστυχώς αυτός τους ξεπέρασε.

Β)Όσο για την προανάκριση που διεξήχθη στο 1^ο Δ. ΣΧ. και για τις πιθανές διαδικασίες που θα ακολουθήσουν (ΕΔΕ, πόρισμα, κλπ):

-Αν τιμωρηθεί θα γίνει ήρωας…

-Αν δεν τιμωρηθεί θα δικαιωθεί…

Αυτά έχει η μοίρα όσων που πιστεύουν στους μηχανισμούς και στη γραφειοκρατία.

ΥΓ: Σε διαφορετικό μήκος κύματος ήταν οι ανακοινώσεις του παραιτηθέντος Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων Δ. Σχ. Κυψέλης και η προσωπική επιστολή γονέα από το Δ. Σχ. Κυψέλης που υπερασπίζονται την ανεξιθρησκία και κάνουν σαφή αναφορά στην αρνητική πρακτική του χουντοδάσκαλου.  Επίσης και η ανακοίνωση του Συλλόγου Δασκάλων που χωρίς να καταγγέλλει το χουντοδάσκαλο, αναφέρεται γενικώς στην υποχρέωση του σχολείου να σέβεται τις θρησκευτικές ή ιδεολογικές πεποιθήσεις των μαθητών καθώς οφείλει να είναι δημιουργός «ανεξάρτητων και κριτικά σκεπτόμενων ανθρώπων που από μόνοι τους και ως ελεύθερες οντότητες θα επιλέξουν το πλαίσιο των αξιών και των απόψεων με τις οποίες θα λειτουργήσουν στη ζωή τους»

Από την αρχή της ποδοσφαιρικής σεζόν είχαμε γράψει ότι, αφού, η ομάδα δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των επαγγελματιών παραγόντων και κυρίως των οπαδών, η αναζήτηση εχθρού θα μπορούσε να ανανεώσει το συμβόλαιο ανάμεσα στο πλήθος και σε ένα σεβαστό κομμάτι της τοπικής τους εξουσίας. Από την αρχή, με την αποπομπή του προπονητή, με τη γρίνια για τον καιρό και για την ατυχία και τέλος, η διαιτησία. Η τελευταία θα μπορούσε να είναι και ένας εξωγενής στόχος- ένας εχθρός που έρχεται από αλλού και διαρκώς προσπαθεί να σαμποτάρει την ‘’καημένη την ομάδα μας’’. Το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον της ΠΑΕ Σαρωνικός.

Έτσι, τα επεισόδια σε ματς με ομάδα από την Κόρινθο, εναντίον του διαιτητή που έλαβαν χώρα από το γήπεδο μέχρι το λιμάνι, ήταν η κορυφή του παγόβουνου, μιας σειράς δημοσιευμάτων, μιας συνέχειας κουλτούρας από την παραλία μέχρι τον Κλώνο. Να μην ξεχνάμε το πολιτισμικό τρίπτυχο της Νήσου: Σαρωνικός-Παραλία-Κλώνος.

Από την άλλη, φαίνεται ότι αυτά τα επεισόδια ξεκινούν ή τουλάχιστον αβαντάρονται από τους ίδιους τους παράγοντες και τη διοίκηση της ποδοσφαιρικής ομάδας, συνεπικουρούμενοι από τα άθλια τοπικά ΜΜΕ-σκουπίδια. Η ανακοίνωση μετά το ποδοσφαιρικό ματς που με δήθεν τρόπο ‘’καταδίκαζε τα επεισόδια’’ μιλούσε για τη διαιτησία και μάλιστα για ένα συγκεκριμένο διαιτητή τον οποίο ζητούν με ύφος 10 καρδιναλίων να εξαιρεθεί από τις συναντήσεις της ομάδας κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος. Αφού καταμαρτυρούν την ‘’αδικία’’ που υφίσταται η ομάδα της Αίγινας γενικά τους διαιτητές του Πρωταθλήματος της Γ΄ Εθνικής κατηγορίας (η καραμέλα που πλάσαραν για την ερμηνεία των συνεχών ηττών), αξιώνουν -σε ανακοίνωση για εσωτερική κατανάλωση και κατηγορώντας την ΚΕΔ (επίσημο όργανο των διαιτητών)- να στέλνει διαιτητές έμπειρους.

Μετά την κατάρρευση ενός μύθου μαζικής κατανάλωσης στην Αίγινα, ξεκίνησε ο πόλεμος εναντίον του εχθρού. Και καλά, οι παράγοντες κάτι ξέρουν έχοντας ένα συμφέρον οι οπαδοί γιατί τσιμπάνε;

Αυτό ήταν και παραμένει το αιώνιο ερώτημα όσων πιστεύουν ότι τα φαινόμενα ερμηνεύονται μόνο με βάση τους νόμους της οικονομίας, παραβλέποντας ότι η πίστη ακόμα και σε μια ομάδα, ειδικά όταν αυτή συμβάλλει στην απόκτηση της τοπικής ταυτότητας κατά την αναζήτηση συλλογικού νοήματος, είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος για όλα αυτά.

Πρόστιμο ύψους 8.000 ευρώ επιβλήθηκε στην εταιρεία Planaco ΑΒΕΕ (ναυπηγική δραστηριότητα) που βρίσκεται στη θέση Καβουρόπετρα Αίγινας, καθώς σε έλεγχο που πραγματοποιήθηκε από τους ελεγκτές της Νομαρχίας Πειραιά διαπιστώθηκε η εκτέλεση λιμενικών έργων χωρίς εγκεκριμένους περιβαλλοντικούς όρους

Σε δηλώσεις του ο Νομάρχης Πειραιά Γιάννης Μίχας επεσήμανε ότι “Η λειτουργία μιας δραστηριότητας χωρίς ή κατά παράβαση των περιβαλλοντικών της όρων ισοδυναμεί στις περισσότερες των περιπτώσεων με σημαντικές συνέπειες στο περιβάλλον, αλλά και στην ποιότητα της ζωής των πολιτών.”

Έτσι γράφουν τα «Αιγινήτικα Νέα» http://www.aiginitika.gr/index_Page473.htm και μας υπενθυμίζουν τις συνήθειες που έχουν οι εταιρίες όπως η PLANACO να έχουν τους νόμους για να τους παραβιάζουν. Όσο για το πρόστιμο, είναι μόνο για τα μάτια του κόσμου, για την μεγάλη χορηγό του αθλητισμού στην Αίγινα. Έχει πάει ποτέ η επιθεώρηση εργασίας για να ελέγξει τις εργασιακές σχέσεις;

Από τη μια η Νομαρχία έκανε το ‘’καθήκον’’ της επιβάλλοντας ένα ισχνό πρόστιμο για την παραβίαση της νομοθεσίας κι από την άλλη οι τοπικοί παράγοντες έκαναν γαργάρα το γεγονός ότι η δημοτική αρχή το περασμένο καλοκαίρι είχε γνωμοδοτήσει θετικά για τις εργασίες επί του αιγιαλού. Ποιος θα το θέσει το ζήτημα; Ποιος θα έρθει σε σύγκρουση με τα αφεντικά του τόπου από αυτούς; Είναι καιρός να αναπτυχθεί μια συζήτηση που δεν θα στέκεται απλά στην περιβαλλοντική καταστροφή αλλά θα μιλήσει για όλη αυτή την αποικιοποίηση του νησιού, θέτοντας το κοινωνικό-ταξικό ζήτημα.

Πρόσφυγες στην Αίγινα του 1821

Αντιγραφή από το βιβλίο του Απ. Βακαλόπουλου«Πρόσφυγες και Προσφυγικό ζήτημα», Εκδόσεις Ηρόδοτος

Το βιβλίο αναφέρεται στην περίοδο της επανάστασης του 1821 και αμέσως μετά, όταν κύματα προσφύγων από τη Μ. Ασία, τα νησιά, την Εύβοια, την Πελοπόννησο και άλλες περιοχές κατεστραμμένες από το στρατό της Αυτοκρατορίας, καταφεύγουν σε απελευθερωμένα εδάφη. Ένας από τους τόπους προορισμού είναι και ηΑίγινα. Στο παρακάτω κείμενο παραθέτονται αυτούσια καιασχολίασταΤα χωρία που αφορούν τηνΑίγιναμαζί με τις παραπομπές του συγγραφέα. Η αρίθμηση των παραπομπών που είναι διαφορετική στην εργασία του Απ. Βακαλόπουλου-υπακούει τις ανάγκες του παρόντος κειμένου.

Σελίδες 15-16:

…Η οικονομική κατάστασις των εν Αιγίνη Κυδωνιέων και Μοσχονησίων και η έναντι αυτών στάσις των εποίκων.

Εις την νήσον Αίγιναν εγκατεστάθησαν αρκετοί πρόσφυγες εκ των Κυδωνιών(1)και των μοσχονησίων, οι οποίοι κατεπιέζοντο και υπέφερον πολύ από την έναντι αυτών δυσμενή στάσιν των εντόπιων και της δημογεροντίας των(2)διότι δεν απετέλουν συμπαγή όγκον, ώστε να δυνηθούν ν ‘αντιταχθούν πως εις τας ενοχλήσεις των Αιγινητών.

Η ανέχεια και η ψυχική εξουθένωσις των εν Αιγίνη Κυδωνιέων καταφαίνεται και εκ της υπ ‘αριθ. 492/8-5-1822 αναφοράς του υπουργείου των εσωτερικών προς τον πρόεδρον του εκτελεστικού, δια της οποίας ζητείται ν ‘απαλλαγούν οι Κυδωνιείς, «οι και αυτού του επιούσιου στερούμενοι», από την κατά ψυχήν συνεισφοράν, την οποία απαιτούν παρ’ αυτών οι εντόπιοι της νήσου, και γενικώς «ν ‘αφεθούν ήσυχοι και ελεύθεροι από κάθε άλλην είσπραξιν»(3). Η καταπίεσις των προσφύγων φαίνεται ότι προήρχετο κυρίως εκ των προκρίτων, οι οποίοι συνήθως ήσαν και οι ενοικιασταί των φόρων.

Κατά το επόμενον έτος το βουλευτικόν, εν τη συνεδρία της 12 Σεπτεμβρίου 1823, εξ αφορμής της υποβολής παραπόνων εκ μέρους των εν Αιγίνη Ευβοέων, ζητεί παρά του εκτελεστικού να διατάξη «τον έπαρχον και τους δημογέροντας Αιγίνηςδια να μην ενοχλούν τόσον τους Ευβοείς, καθώς και τους άλλους δυστυχείς φυγόντας από την πατρίδα των δια δοσίματα, μήτε εις το παραμικρόν μέχρι οβολού, εξαιρουμένων εκείνων οπού προ καιρού κατώκησαν ή εμπορεύονται εις την νήσον των(4).Κατά ταύτα πρέπει να υποθέσοωμεν ότι εζητούντο πλέον τα δοσίματα (= φόροι) από τους Κυδωνιείς και τους άλλους Μικρασιάτας πρόσφυγας, ως προ καιρού εγκατασταθέντας εις την νήσον …

Σελίδα 20:

… Αλλά και από της απόψεως των ηθών και εθίμων θα επέδρασαν οι Κυδωνιείς, πιθανώς δε και οι άλλοι πρόσφυγες, επί τους λοιπούς Έλληνας, ως π.χ. αναφέρεται ότι κατά τας αρχάς έτι του παρόντος αιώνος εψάλλοντο εν Αιγίνη κατά την παραμονήν της πρωτοχρονιάς τα ΑΪβαλιώτικα κάλαντα, τα οποία διεδόθησαν εις την νήσον υπό των Κυδωνιέων των καταφυγόντων εκεί μετά την καταστροφήν της πατρίδας των κατά το 1821(5) …

Σελίδα 50:

… Επίσης Χίους πρόσφυγας συναντώμεν εις τας νήσους Πόρον, Ύδραν(6)και Αίγιναν(7) …

Σελίδα 67:

… Μετά ταύτα η επιτροπή των Ψαριανών παρέμεινεν εργαζομένη εν Μονεμβασία, εν ω οι πλείστοι εκ των προσφύγων ανεχώρησαν εξ αυτής διασκορπισθέντες εις τας νήσους του Αιγαίου και επεδόθησαν εις το ναυτικόν επάγγελμα, το οποίον ήτο και ο μόνος πόρος της ζωής των. Εκ τούτων άλλοι κατεσκεύασαν εμπορικά πλοία, άλλοι δε καταδρομικά τοιαύτα. Κυρίως συνεκεντρώθησαν εις Αίγιναν, όπου η κατάστασις των εκέι συμπατριωτών των εξεικολούθειπαραμένουσα κακή(8)εις την Τήνον, εις την Μύκονον και εις την εν Σύρω νεοσυνοικιζόμενην Ερμούπολιν(9) …

Σελίδες 80-87:

… Η επιτροπή τότε των Ψαριανών μεταφέρει την έδρα της εκ της Μονεμβασίας εις την Αίγιναν δια την ταχυτέρα και όσον δυνατόν εκ του εγγύς επίλυσιν του ζητήματος του εν Πειραιεί συνοικισμού των. Πληρεξούσιοι της επιτροπής έφθασαν εις τον πειραιά, εξήτασν τον τόπον, όπου ήθελον να εγκατασταθούν, και ήλθον εις επαφήν μετά των Αθηναίων, παρά των οποίων εζήτησαν την άδειαν εγκαταστάσεως. Οι Αθηναίοι συνελθόντες εις συνέλευσιν και συζητήσαντες την αίτησιν των Ψαριανών …

… Επειδή δε η κυβέρνησις έκλινε προς τας προτάσεις των Αθηναίων, επέστρεψαν άπρακτοι εις την Αίγιναν και ούτω το σχέδιον του συνοικισμού των Ψαριανών εις τον Πειραιά εματαιώθη(10)

…Πολλοί Ψαριανοί μετέρχονται την πειρατείαν…

Η κυβέρνησις Κουντουριώτου, ενδιαφερόμενη κυρίως δια τα συμφέροντα της Ύδρας, ουδεμίαν σοβαράν πρόνοιαν έλαβε περί των άνευ πόρων ευρεθέντων Ψαριανών ναυτικών(11).Δια τούτο ούτοι, αφ ‘ού εξήντλησαν τας υπό του συμπατριώτου των Βαρβάκη δοθείσας αυτοίς βοηθείας, υπό της ανάγκης πιεζόμενοι απέβησαν φοβεροί πειραταί, ιδίως περί τον Κόλπον της Θεσσαλονίκης παραλίων(12) …

… Τα αυστηρά όμως μέτρα της νηοψίας, τα ληφθέντα υπό των ευρωπαϊκών πολεμικών πλοίων, ηνάγκασαν τους Ψαριανούς να ζητήσουν να εφοδιαστούν και αυτοί δια των «καταδρομικών εγγράφων» της κυβερνήσεως … απετάθησαν δια της 17 Ιουνίου 1825 αναφοράς των απ ‘ευθείας εις το εκτελεστικόν. Τούτο πράγματι παρεχώρησε τα έγγραφα ταύτα εις τους αιτούντας τεσσαράκοντα τρεις Ψαριανούς μέσω της εν Αιγίνη Επιτροπής των, εις την οποίαν έπρεπε εις το εξής να αναφέρονται οι Ψαριανοί, οσάκις ήθελον να λάβουν καταδρομικόν έγγραφον(13) …Η Επιτροπή ήτο εις θέσιν να γνωρίζη κάλλιον ή η κυβέρνησις τα ατοπήματα και τας κινήσεις των συμπατριωτών της και να δίδη πληροφορίας εις αυτήν σχετικώς με το ποιόν του αιτούντος καταδρομικόν δίπλωμα … Οι δε καραβοκυραίοι Ψαριανοί … όπου συννενοηθέντες μετ ‘άλλων ψαριανών απεφάσισαν την αντικατάστασιν της εν Αιγίνη Επιτροπής δι’ άλλης. Η αντικατάστασις αύτη επραγματοποιήθη(14) …

… Οι Ψαριανοί πειραταί έχοντες ως ορμητήριον, εκτός της Τήνου, της Μυκόνου, και αυτήν την Αίγιναν, μετήρχοντο ανενόχλητοι το έργον των, διότι οι αποτελούντες την Επιτροπήν των Ψαριανών εφοβούντο τας εκ μέρους των Πειρατών … Αφ ‘ού η επιτροπή εν τη συνεδριάσει της 8 Μαΐου 1826 έλαβε την συγκατάθεσιν τεσσαράκοντα ενός οικοκυραίων Ψαριανών, εκοινοποίησε προς την κυβέρνησιν και προς τονΧάμιλτον τα ονόματα των αποπλευσάντων καταδρομέων και επυρπόλησε τα εν τω λιμένι της Αιγίνης ευρισκόμενα πειρατικά πλοία … Ούτοι ως και πολλοί άλλοι ψαριανοί πειραταί, μεταξύ των οποίων ο Σταμάτιος Μαρίνος και Νικολής Μπαρμπέρης, διέμενον τότε μετά των οικογενειών των εν Άνδρω και Κορθίω, όπου συνήγοντο τα διαρπαζόμενα εμπορεύματα …

…Συγκέντρωσις των περισσοτέρων Ψαριανών εν τω νήσω Αιγίνη και η εν αυτή θέσις αυτών.

Αι ενέργειαι της Επιτροπής εστράφησαν επίσης και εις την γεφύρωσιν της ενυπαρχούσης, ως είδομεν, υπολανθανούσης διαιρέσεως μεταξύ αυτής και του εν Τήνω σταθμεύοντος στολίσκου των ψαριανών υπό τον ναύαρχον Νικ. Αποστόλην, ο οποίος διαμένων μακράν της Έδρας της Επιτροπής απεποιείτο να εκπλέυση. Η Τήνος είχεν αποβή το κέντρον της σιωπηλής και παθητικής αντιδράσεως … Πράγματι η Επιτροπή επέδειξεν εξαιρετικήν ζωτικότητα και δραστηριότητα τόσον εις τα τοπικά ζητήματα της νήσου Αιγίνης, όσον και εις τα γενικότερα του έθνους. Οι Ψαριανού προσερχόμενοι εις την Αίγιναν μετά την καταστροφήν της πατρίδος των, ως είδομεν, απέβησαν βαθμηδόν οι πραγματικοί κύριοι της νήσου … είχον προβή εις την ειρηνικήν κατάκτησιν της νήσου, η οποία τους προσείλκυσε δια την τότε προνομιούχον θέσιν της εν τη επαναστατημένη Ελλάδι. Χίλιοι Ψαριανοί, οι πλουσιώτεροι, γράφει ο Ραγκαβής, είχον συγκεντρωθεί εις την νήσον ταύτην αριθμούσαν κατ ‘εκείνην την εποχήν περί τους κατοίκους 25-30,000(15), Κατά το πλείστον πρόσφυγας εκ πάσης ελληνικής γης, Κυδωνιείς, Μοσχονησίους, Ευβοείς κ.α. ως είδομεν. Μου φαίνεται όμως ότι ο αριθμός των εις την Αίγιναν καταφυγόντων ψαριανών θα ‘ητο μεγαλύτερος, εάν κρίνομεν εκ της υπ’ αριθ. 809/21-1-1828 αναφοράς της Επιτροπής των Ψαριανών προς τον Καποδίστριαν, εις την οποίαν γράφουν ότι μετά την καταστροφήν των Ψαρών «οπωσούν συνηθροίσθησαν εις εν των ελευθέρων μερών της Ελλάδος»(16)εννούντες την Αίγιναν, και εάν αναλογισθώμεν ότι διεσώθησαν εκ της καταστροφής των Ψαρών 1181 οικογένειαι Ψαριανών, δηλαδή 3,614 άτομα περίπου. Οι Ψαριανοί ίδρυσαν και ιδικόν των σχολείον εις Αίγιναν(17). Τα ήθη και τα έθιμα μεταμφυτεύονται και αυτά εις την νέαν πατρίδα των Ψαριανών(18)και διαφυλάττονται χάρις εις των μεταξύ αυτών στενόν σύνδεσμον και εις την ισχυράν δύναμιν των παραδόσεων. Το κοινοτικόν των σύστημα εξακολουθεί υφιστάμενον μέχρι του 1849, οπότε αντικαθίσταται υπό της δημοτικής αρχής … Οι εις την Αίγιναν καταφυγόντες Ψαριανοί δεν ήσαν και οι πλουσιώτεροι, ως λέγει ο Ραγκαβής, διότι είδομεν(19)ότι η κατά τους τελευταίους μήνας του 1824 κατάστασις των εκεί καταφυγόντων Ψαριανών εν Αιγίνη κατέστησεν αυτούς τοσούτον ισχυρούς, ώστε το 1825 επαύθη υπό της κυβερνήσεως ο έπαρχος της νήσου, την οποίαν διώκη εις το εξής η Επιτροπή των Ψαριανών, μέχρις ότου ο Καποδίστριας διώρισεν εν τη νήσον αντιπρόσωπόν του(20) …

… Ότι τα ηνία της διοικήσεως της νήσου Αιγίνης είχον εν τη πραγματικότητι οι Ψαριανοί και όχι οι εντόπιοι, τούτο καταφαίνεται και εκ του εξής μετά τινά χρόνον συμβάντος: Η κυβέρνησις είχε διατάξει τους Αιγινήτας να καταβάλλουν ορισμένα χρήματα εις την εφορίαν της Ανατολικής Ελλάδος προς επούλωσιν αναγκών τινών αυτής. Επειδή όμως οι Αιγινήται εδυστρόπουν ως προς την καταβολήν των χρημάτων, η κυβέρνησις δια του υπ ‘αριθ. 1769/16-7-1826 εγγράφου της ανέθεσεν εις την Επιτροπήν των ψαριανών να υποχρεώση τη Δημογεροντία της Αιγίνης να πληρώση χίλια γρόσια εις την εφορίαν της Ανατολικής Ελλάδος. Πράγματι δε η Επιτροπή έφερεν εις πέρας την εντολήν ταύτην(21). Αλλά και εις άλλην περίπτωσιν υποχρεώνει τους Αιγινήτας εις αποστολήν μέρους εκ διαταχθείσης ποσότητος σιταριού κριθαριού προς το στρατόπεδον Αττικής(22)εις την διατήρησιν του οποίου συνέβαλε σημαντικώς η Επιτροπή(23).Η επικρατούσα τάξις εις την Αίγιναν χάρις εις την ισχύν και την επιβολής της Επιτροπής των Ψαριανών συνετέλεσαν ώστε πολλοί κάτοικοι της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδος φεύγοντες τα τουρκικά και αιγυπτιακά στρατεύματα, ή τας εμφυλίους ταραχάς, να ζητήσουν άσυλον εις αυτήν, διότι η νήσος παρείχε περισσότερην ασφάλειαν(24).Επίσης εντάυθα κατέφευγον κατά καιρούς δια τους ιδίους λόγους και τα πολιτικά σώματα της Ελλάδος … Αι ενέργειαι της Επιτροπής των ψαριανών συνήντων ενίοτε την αντίδρασιν των εντόπιων Αιγινητών, οι οποίοι εδυσφόρουν βλέποντες τους επήλυδας Ψαριανούς να κυβερνούν τον τόπον των. Η αντίδρασίς των όμως ήτο μάλλον παθητική και εξηρκείτο εις ραδιουργίας και διαφιλονικήσεις εις την Επιτροπήν περί οικονομικών τινών ζητημάτων μη δυναμένας να κλονίσουν το κύριος αυτής(25) …

Σελίδα 93:

… Οι Ψαριανοί δεν εβιάσθησαν να ζητήσουν αμέσως τόπον από την Γ Εθνικήν Συνέλευσιν, όποως οι Σουλιώται και οι άλλοι πρόσφυγες, διότι οι Ψαριανοί ήσαν κατ ‘ουσίαν κύριοι της νήσου Αιγίνης, η οποία απετέλει και την μόνιμον εστία των μετά την καταστροφήν της πατρίδας των, και διότι ενόουν ότι μια τοιαύτη παραχώρησις δεν ήτο δυνατόν ακόμη να πραγματοποιηθεί …

Σελίδα 98:

… Παρ ‘αυτών προσεδόκα η κυβέρνησις και η κοινή γνώμη τας μεγαλυτέρας εισπράξεις. Τούτο καταφαίνεται ιδίως εκ του υπ ‘αριθ. 662/22-9-1827 εγγράφου της δημογεροντίας Σύρου προς τον εν Αιγίνη παρά τω βουλευτικώ αντιπρόσωπόν των Γ. Πετρίιζην, εν τω οποίω αναφέρεται ότι ένεκα των βαρειών επιβολών το εμπόριον δήθεν απονεκρώνεται και απειλείται διαρροή εμπόρων προς άλλας γειτονικάς νήσους, ιδίως Σάμμον, Άνδρον, Σαντορίνην, όπου ο  δασμός ή δεν εισπράττεται καθόλου ή είναι ασήμαντος …

Σελίδες 102-103:

… Ηπειλείτο δε ρήξις μεταξύ στρατιωτών και λαούο οποίος υπεκινείτο υπό των πρωην δημογερόντων της Χίου, ζητούντων να επιρρίψουν εις άλλους τας ευθύνας της κακής εκβάσεως της εκστρατείας(26).  Άλλαι προσφυγικαί οικογένειεαι, ζητούσαι παρά της κυβερνήσεως περίθαλψιν, απεβιβάσθησαν εις την Αίγιναν υπό τηςφρεγάτας«Ελλάδος» υπό του πυρπολικού του Κανάρη και υπό του πάρωνος «Νέλσωνος»(27).Ο ναύαρχος Μιαούλης επίσης ήλθεν αρωγός εις τους κατά το Αιγαίον διασκορπισθέντες Χίους πρόσφυγας(28).Την διατροφήν αυτών είχον αναλάβει οι από πρώτης καταστροφής καταφυγόντες εις την Ελλάδα  Χίοι, οι οποίοι εδαπάνων αναλόγως της περιουσίας των(29) …Ούτως ευθύς ως έφθασεν η είδησις της καταστροφής, οι εν Ελλάδι ευρισκόμενοι απεσταλμένοι των Χίων και μετά τινας ημέρας «ο αρχιερεύς, οι Δημογέροντες αυτών, όλοι τότε ευρισκόμενοι εις Αίγιναν, επαρουσιάσθησαν εις τον Κυβερνήτην και αφ ‘ού του εγχείρισαν την αναφοράν, αφήσαντες κατά μέρος το περί της απολυτρώσεως Χίου, επανέλαβον την περί αποικίας πρότασιν,, παραστήνοντες όλοι ομοφώνς προς την Εξοχότητάν του ότι είναι ανάγκη χωρίς αργοπορίαν να γενή η προς τον λαόν περίθαλψις ». Ο κυβερνήτης επρότεινε τότε εις αυτούς ως τόπον συνοικισμού των την Απάθειαν, αντί της οποίας ούτοι εζήτησαν την θέσιν του Άργους ως υγιεινοτέραν(30) …

Σελίδες 105-106:

… Την 11 Ιανουαρίου 1828 αφικνείται εις Αίγιναν, δια την οποίαν, ήδη προ της καθόδου του εις την Ελλάδα, είχε πληροφορηθή ότι είχε συσσωρευθή πλήθος ελληνικού λαού ανεστίου και απόρου(31).Εκεί οι Ψαριανοί είχον ετοιμάσει δι ‘αυτόν και την συνοδεία του καταλύματα, την δε 21 Ιανουαρίου 1828 η Επιτροπή των δι’ εγκωμιαζούσης τον Κυβερμήτην αναφοράς διεδήλου την προς αυτόν εμπιστοσύνην και αφοσίωσιν των Ψαριανών(32) …«Όθεν κατά το παρόν, γράφει ο Καποδίστριας, δεν παρακινώ ουδένα να έλθη εις Ελλάδα προς τέρψιν, διότι ο μεν ουρανός πάγκαλος αληθώς, η δε γη όμως στενάζει άγονος, αχθοφόρος σμήνους προσφύγων και επαιτών. Και εν Αιγίνη δε και ενταύθα και παντού όπου υπήγα, ηυλίσθην χειρότερα παρά εις στρατόπεδον, μόλις ευρών κλίνην αποσκευής και τράπεζαν εις γραφήν(33).Αι επείγουσαι ανάγκαι της χώρας ανέκυπτον πελώριαι και απειλητικαί …

Σελίδες 109-111:

… Και εις το ζήτημα της περιθάλψεως των προσφύγων και των πτωχών είδομεν, ότι αι προ της αφίξεως του Καποδιστρίου φροντίδες ήσαν εν γένει ασύντακτοι και ασυστηματοποίητοι ούτως έδιδον λαβήν εις καταχρήσεις και υπερβασίας. Χαρακτηριστικόν νυν καλής διαθέσεως του Κυβερνήτου προς επίλυσιν του μεγάλου τούτου ζητήματος είναι, ότι αμέσως σχεδόν μετά την άφιξίν του εις Ελλάδα ζητεί εξ Αιγίνης (19 Ιανουαρίου 1828) παρά των δημογερόντων Ναυπλίου να καταρτίσουν το ταχύτερον καταλόγους των προσφύγων, οι οποίοι κατέφυγον εις το Ναύπλιον ή τα περίχωρά του, και νασταλούν προς αυτόν. Ζητεί επί πλέον να γίνη όλη η εργασία κρυφίως, χωρίς ουδ ‘άλλοι πτωχοί αντιληφθούν τι, επειδή ασφαλώς δεν εγνώριζε καλώς εισέτι ποία μέτρα θα ηδύναντο να ληφθούν εκ μέρους της κυβερνήσεως δια την ανακούφισιν αυτών. Ακριβώς δε παρά των δημογερόντων εζήτει να του υποδειχθούν τα μέτρα δια την περίθαλψιν των προσφύγων και των πτωχών(34).Εις τούτους όμως τους πρόσφυγας πρέπει να συγκαταριθμήσωμεν όχι μόνο αυτούς, οι οποίοι ενδιαφέρουν την μελέτη μου, αλλά και τους άλλους, τους εκ διαφόρων μερών της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδος, όπως άλλως τε καταφαίνεται και διατης από 19 Ιανουαρίου1828 επιστολής του Κυβερνήτου προς τον Κίτσον Τζαβέλλαν, μέρος των στρατιωτών του οποίου ελθόν εκ Κορίνθου εις την επαρχίαν Άργους έβλαπτε τους εις αυτήν προσφυγόντας κατοίκους της Πελοποννήσου(35) …Επειδή και προ παντός άλλου μέτρου απαραίτητος ήτο η θεραπεία των πρακτικών αναγκών των προσφύγων τούτων, δια τούτο από του Ιανουαρίου του 1828 εις τα μέρη, εις τα οποία είχον καταφύγει πρόσφυγες ή υπήρχον πτωχαί οικογένειαι, δηλαδή εις Πόρον, Αίγιναν, Άργος, Ναύπλιον και νήσους Αιγαίου, εμοίραζεν ο Κυβερνήτης, καθ ‘ημέραν ως μισθόν εργασίας 2500 μερίδας. Τας μερίδας ταύτας ήτο ανάγκη βραδύτερον (κατά Μάιον) να διπλασιάση και να τριπλασιάση, ιδίως μετά την εξάπλωσιν της πανώλους, διότι τα ληφθέντα αυστηρότατα μέτρα υγειονομικού αποκλεισμού είχον τον θανάσιμον αντίκτυπόν των εις το εμπόριον και ηύξανον το πλήθος των ενδεών οικογενειών(36) …Επομένως το ζήτημα της αποκαταστάσεως των προσφύγων δεν ήτο το μάλιστα επείγον. Άλλως τε τούτο συνεδέετο κατ ‘ανάγκην προς το ακανθώδες ζήτημα των λεγομένων Εθνικών Γαιών, δηλαδή εκείνων των γαιών, αι οποίαι είχον κηρυχθή ιδιαιοκτησία του Έθνους με τά την εκδίωξιν των Τούρκων Ιδιοκτητών. Η παραχώρησις μέρους αυτών εις πρόσφυγας δι ‘αποκατάστασιν θα διήγειρε την αγανάκτησιν των εντοπίων, οι οποίοι και αυτοί ως πολεμίσαντες θα εζήτουν μέρος των γαιών τούτων. Καιπραγματικώς οι χωρικοί της κυρίως Ελλάδος ενόμιζον, ότι αυτοί λογικώς έπρεπε να εείναι οι φυσικοί κληρονόμοι των εν τη χώρα των ευρισκομένων τουρκικών κτημάτων. Την ιδέαν ταύτην εκαλλιέργουν και εξήπλωνον εις τας μάζας των χωρικών εντέχνως και επιτηδείως οι δημογέροντες και οι άλλοι εκπρόσωποι τηςαγροτικής ολιγαρχίας,μολονότι προσεποιούντο ότι συναινούν δι ‘έναν εποικισμόν των προσφύγων.Η αγροτική ολιγαρχία προέβαιβεν εις ενέργειαν ταύτην ελπίζουσα να υποκαταστήσει τους Τούρκους εις τα κτήματά των (37) …

Σελίδες 114-115:

… Ο Καποδίστριας προβαίνει επίσης εις την αραίωσιν του πληθυσμού της Αιγίνης. Κατά την εποχήν αυτήν όλος ο πληθυσμός της παλαιάς πόλεως είχε συγκεντρωθή εις τον λιμένα της Αιγίνης, όπου ήδη από της εκρήξεως της επαναστάσεως είχον συσσωρευθή ολίγον κατ ‘ολίγον πλήθη προσφύγων εξ όλων των υπό Ελλήνων κατοικούμενων μερών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ούτως η Αίγινα επί τι διάστημα ηρίθμει 25-30,000 ψυχάς(38).Επειδή δε οι πλείστοι ήσαν πολύ πτωχοί και δεν ηδύναντο να κατασκευάσουν ιδίας καλύβας, ήνοιγον τους απειραρίθμους επί των βράχων λαξευμένους αρχαίους τάφους, έρριπτον έξω το χώμα και την τέφραν των προγόνων και μετέβαλον τας κατοικίας των νεκρών εις τοιαύτας των ζωντανών. Αι πρωτότυποι αυταί ανασκαφαί έφερον εις το φως διάφορα ευρήματα, επιτυμβίους στήλας, ειδώλια θεών κλπ. εκ των οποίων άλλα μεν επλούτισαν το Εθνικόν Μουσείον, άλλα δε ηγοράσθησαν υπό των αξιωματικών των στόλων της Αγγλίας, Γαλλιάς και Ρωσίας, οι οποίοι εναυλόχουν συχνάκις επί τη Νήσω(39).Εκ του κέρδους, το οποίο απεκόμιζον οι πρόσφυγες δια της πωλήσεως των ευρυμάτων τούτων, παρεκινήθησαν ασφαλώς και οι πολίται της Αιγίνης εις την επί αρχαιοκαπηλεία ανασκαφή και άλλων τάφων. Ο αρχαιολόγοςRoss υπολογίζει εις 1,000 περίπου τους κατά την διαμονήν της κυβερνήσεως εν Αιγίνη ανασκαφέντας τάφους(40).Αρκετάς λοιπόν οικογενείας της Αιγίνης εγκαθιστά γεωργικώς ο Κυβερνήτης εις την Απάθειαν του Πόρου τη βοηθεία του φιλλέληνος Ιρλανδού Στέβενσον (41)Ο οποίος μετά  τινα χρόνον (τέλη Ιουλίου), δια λόγους υγείας και οικογενειακούς παραιτηθείς, αναχωρεί εις την πατρίδαν του. Εις την θέσιν του προσκαλεί ο Καποδίστριας (25 Ιουλίου) τον Α. κονοφαόν, παρά του οποίου ζητεί έκθεσιν της καταστάσεως των γεωργημάτων εν Απαθεία και Αιγίνη και άλλας πληροφορίας σχετικάς με την εξακολούθησιν των έργων(42). Ορίζει χιλιάδας γυναικών και παιδιών(43)να εργασθούν την γην και τους τρέφει προσωρινώς από τας χρηματικάς ενισχύσεις, τας οπίας λαμβάνει εκ της Δύσεως, είτε παρά τω φιλελληνικών εταιριών είτε παρά των κυβερνήσεων των Δυνάμεων(44)… Ήτο εύλογος λοιπόν η προθυμία και η χαρά με την οποίαν εδέχθη ο Κυβερνήτης την πρότασιν, ήν υπέβαλε προς την ελληνικήν κυβέρνησιν κατά τας αρχάς Μαρτίου 1829 οHowes, Πληρεξούσιος εν Ελλάδι φιλανθρωπικής εταιρίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Κατά την πρότασιν ταύτην ανελάμβανε να εγκαταστήση γεωργικώς μερικάς πτωχάς οικογένειας της Αιγίνης, αι οποίαι έως τότε εκέρδιζον τον επιούσιον απασχολούμεναι εις την οικοδομήν του Ορφανοτροφείου και εις τα έργα της προκυμαίας της νήσου. Προς τούτο εζήτει έκτασιν 5,000 στρεμμάτων, πλησίον της Κορίνθου εις την θέσιν την λεγομένην Επάνω Εξαμίλι, με πενταετή ασυδοσίαν(45)… Φαίνεται όμως ότι ο εποικισμός ούτος προσέκρουσεν εις εμπόδια και έμεινεν ανεκτέλεστος(46) …

Σελίδες 125-128:

… Πράγματι οι εν Αιγίνη παροικούντες Χίοι, βλέποντες αργότερον ότι κατά το τελευταίον πρωτόκολλον του Λονδίνου απεκλείσθη η πατρίς των εκ των ορίων της ελευθέρας Ελλάδος, στρέφουν την προσοχήν των προς την Εύβοιαν. Γράφοντες δε προς τους απανταχού της Ελλάδος συμπολίτας των εκφράζονται ως εξής περί της νήσου «Η νήσος Εύριπος από ολιγάριθμους και ειρηνικούς εγχωρίους κατοικουμένη, ευρύχωρος, εύκαρπος, σύδενδρος, μεταλλίτις, δια την θέσιν της και τα πολλά και πολυειδή προϊόντα της αρμόδια εις γενικόν εμπόριον, αξία της φιλοπονίας των έμπειρων γεωργών μας και επιτηδεία αύξησιν του ναυτικού δια την ξυλικήν της και τους καλούς λιμένας της, μας εφάνη ο καταλληλότερος εις τα ιδιαίτερα των Χίων και Ψαριανών τόπος »Συνεχίζοντες οι Χίοι ρίπτουν και την ιδέαν του κοινού συνοικισμού Χίων και Ψαριανών και η οποία θα επανασύνδεε τους δυο πληθυσμούς δια της προ της Επαναστάσεως υφισταμένης κοινότητος των συμφερόντων(47) …Ομοίως οι Ψαριανοί ανακινούν κατά αυτόν τον μήνα το ζήτημα των πολεμικών των αποζημιώσεων … Η επί των αναφορών Επιτροπή, προς την οποίαν παραπέμπει το ζήτημα η Δ Εθνική Συνέλευσις, κρίνει τούτο την 31 Ιουλίου ως δίκαιον αίτημα και εγκρίνεται να υποβληθή η αίτησίς των προς την κυβέρνησιν «ίνα ενεργήση την αυτήν απόφασιν» …(48)

…Ο Κυβερνήτης αποκλείει την εις την Δ Εθνικήν Συνέλευσιν είσοδον του πληρεξουσίου των Κυδωνιέων. Επιστροφή πολλών Κυδωνιέων εις την ιδιαίτεράν των πατρίδα.Συγχρόνως προς τους άνω  πληρεξουσίους ενεργούν και οι Κυδωνιείς, οι οποίοι συν των χρόνω συνεκεντρώθησαν κυρίως εις δυο πόλεις, την Αίγιναν και την Ερμούπολιν, εις την οποίαν μάλιστα προσήρχοντο ολοέν και περισσότεροι … Η συμπεριφορά αύτη του Καποδιστρίου διαφαίνεται καθαρότερον εις το από 19 Οκτωβρίου 1830 έγγραφόν του προς τον διοικητήν της Αιγίνης. Εν τούτω τονίζει, ότι δεν είναι δυνατόν να αναγνωρίση την Επιτροπήν των Κυδωνιέων και Μοσχονησίων, ήτις άλλοτε έφερε το όνομα Δημογεροντία, διότι αντιπροσωπεύει κοινότητα μη υπάρχουσα εις την Ελλάδαν, αλλ ‘εις την Τουρκίαν …

Σελίδα 134:

… Παρά ταύτα η ευταξία, η οποία εβασίλευεν υπό τον Καποδίστριαν, ήρχισε να δίδη αισθητώς τους πρώτους καρπούς. Εις τούτο συνέβαλον-δεν πρέπει να το αρνηθή κανείς-και οι στόλοι των Συμμαχικών Δυνάμεων, των οποίων τα πληρώματα έδιδον κάποιαν εμπορικήν κίνησιν εις τον τόπον και προ πάντων εις τας παραλίους πόλεις, όπου προσωρμίζοντο, δηλαδή Αίγιναν, Πόρον,  Ναύπλιον. Εις τας πόλεις ταύτας κατεσκευάσθησαν έργα, τα οποία έδωσαν τον επιούσιον εις πολλούς ανέργους(49)…

Σελίδα 150:

Νέος αντιπερισπασμός κατά του Κυβερνήτου προέρχεται την 1 Μαΐου 1831 εκ του εν Στερεά Ελλάδι κινήματος του Μακεδόνος Τσάμη Καρατάσου … Οι Ψαριανοί δια της από 28 Ιουλίου, οι δε Κυδωνιείς και οι Μοσχονήσιοι δια της από 2 Αυγούστου αναφοράς των, άπαντες πάροικοι Αιγίνης, αποδοκιμάζουν το κίνημα(50).Αι αναφοραί των όμως δεν είναι δυνατόν να θεωρηθούν δείγματα φιλοκυβερνητικών αισθημάτων. Οι πάροικοι ούτοι έζων της περιοχής κυβερνητικής και δεν ηδύναντο να πράξουν άλλως. Πράγματι φαίνεται ότι το πλείστον μέρος των Ψαριανών-παρά τα ενάντια υπό του Κυβερνήτου υποστηριζόμενα(51) –και των Κυδωνιέων και των Μοσχονησίων είχον κηρυχθή κατά του Καποδιστρίου ένεκα των αιτιών, περί των οποίων ήδη προγενεστέρως διελάβομεν(52)…

 

 

 

 

 

 

 

(1)Waddington,Ελλάδα, Σελ. 99

(2) Νικοδήμου, Υπόμνημα σελ 2. 280

(3) Αρχ. Ελλην. Παλιγγ. Σελ 1. 386-387

(4) Αρχ. Ελλην. Παλιγγ. Σελ 2. 153.Αι φορολογικαί καταπιέσεις των προσφύγων εκ μέρους των προκρίτων και των κοτζαμπασήδων ιδίως της βορειοδυτικής παραλίας της Πελοποννήσου φαίνεται ότι εκκίνησαν την αγανάκτησιν των ιθυνόντων, διότι το βουλευτικόν την 13 Σεπτεμβρίου 1823 δι ‘εγγράφου του προς το εκτελεστικόν αναθέτει εις αυτό να διατάξη «τουςλιμενάρχας και τους ενοικιαστάς των δημοσίων ενοικιών επαρχίας Κορίνθου, Δερβενοχωρίων, Βιστίτσης, Γαστούνης και άλλων »να αποφεύγουν από του να ζητούν« κεφαλιάτικον δουάνα και δάτσιον »παρά των διαφόρων ομογενών, οι οποίοι μετά την καταστροφήν των ιδιαιτέρων των πατρίδων καταφεύγουν εις τους λιμένας τούτους(Αρχ. Ελλην. Παλιγγ. Σελ. 155, 560) Πρβλ.παρομοίας καταπιέσεις προσφύγων εις τα επόμενα κεφάλαια της μελέτης μου.

(5) Π. Σεφερλή, Τα κάλανδα του Αγίου Βασιλείου, «Λαογραφία» 2 (1910) σελ. 685-687

(6) Βλ. γράμμα προκρίτων Ύδρας από 27 Απριλίου 1822 προς τους προκρίτους Πόρου παρά Λιγνώ, Αρχ. Ύδρ. Σελ 8. 134.Waddington,Ελλάδα σελ. 103.Bent,Κυκλάδες  σελ. 309.

(7)Waddington,Ελλάδα σελ. 99

(8) Νικοδήμου, Υπόμνημα σελ 1. 492-493, 518-521

(9) Νικοδήμου, Υπόμνημα σελ 1. 557-571. Βλ και Ορλάνδου, ναυτικά σελ 2. 61 εν υποσημειώσει.

(10) Νικοδήμου, Υπόμνημα σελ 1. 576-578

11) Νικοδήμου, Υπόμνημα σελ 1. 571, 578-583. Πρβλ.Jurien de la Graviere-Ράδου, Ιστορία σελ. 190-191.

12) Jurien de la Graviere –Ράδου,Ιστορία σελ. 190-191.

(13) Νικοδήμου, Υπόμνημα σελ 1. 622-627

(14) Νικοδήμου, Υπόμνημα σελ 2. 1

(15) Ραγκαβή, Ελληνικά σελ 3. 102, ΠρβλRoss Griechland σελ. 135

(16) Νικοδήμου, Υπόμνημα σελ 2. 371-373.

(17) Γεν. Εφημ. Της Ελλάδος, 24 Αυγούστου 1829, αρ. φ. 58, σελ. 236

(18)Ross Griechland σελ. 281-289 παραμύθι Ψαριανό.

(19) Νικοδήμου, Υπόμνημα σελ 2. 342-346

(20) Νικοδήμου, Υπόμνημα σελ 2. 346

(21) Νικοδήμου, Υπόμνημα σελ 2. 176

(22) Νικοδήμου, Υπόμνημα σελ 2. 177-178

(23) Νικοδήμου, Υπόμνημα σελ 2. 159-224passim245-254, 264-271, 286

(24) Νικοδήμου, Υπόμνημα σελ 2. 12

(25) Νικοδήμου, Υπόμνημα σελ 2. 275-276, 279-281

(26) EXTRAIT DU Jurnal du Capitainede Vau Ladande, προσταγή “La Fleur de lis”, ο κ. pour l ‘Amiral παρά Βλαχογιάννη,Χιακόν Αρχ. 3σελ. 257-270,βλ.Ιδίως σελ. 269, όπου τα ‘ανωτέρω. Ράλλη, Σημειώσεις. Δελτ. Ιστορ. Εθν. Ετ. Σελ 4. 484. Βλ. ομοίως σχέδιον γραφής από 20 Μαρτίου 1828 (ν. η). του ιδίου πλοιάρχου προς τον ίδιον ναύαρχον παρά Βλαχογιάννη Χιακόν Αρχ. Σελ 3. 296.

(27) Jurien de la Graviere –Ράδου,Ιστορία σελ. 296.

(28) Καποδιστρίου, Επιστολαί σελ 3. 156-169 (προς την Δ Εθνικήν Συνέλευσιν).

(29) Βλαχογιάννη, Χιακόν Αρχ. Σελ 3. 404.

(30) Το νοσώδες της Απαθείας ήτο ίσως ο λόγος ο οποίος θα απέτρεπε και τους Σουλιώτας να εγκατασταθούν εις την υπό της Γ Εθνικής Συνελεύσεως εγκριθείσαν δι ‘αυτούς εθνικήν γην από Επιδαύρου μέχρι Απαθείας. Την Απάθειαν ζητούν αργότερον εν τη Ε Εθνική Συνελέυσει (Συνεδρίασις Κ 16 Ιανουαρίου 1832) οι κάτοικοι του Πόρου εις αποζημίωσιν τρόπο τινά των όσων έπαθον κατα τα εν Πόρω συμβάντα το 1831 (Γεν. Εφημερίς της Ελλάδος, 17 Φεβρουαρίου 1832, αρ. Φ. 13 , σελ. 79)

(31) Καποδιστρίου, Επιστολαί σελ 1. 219-220

(32) Νικοδήμου, Υπόμνημα σελ 2. 371-373

(33) Καποδιστρίου, Επιστολαί σελ 1. 362-365. Περί της εν Ελλάδι καταστάσεως και των πρώτων ενεργειών του Καποδιστρίου πρβλ.Jurien de la Graviere-Ράδου, Ιστορία σελ. 288-292.

(34) Καποδιστρίου, Επιστολαί σελ 1. 275

(35) Καποδιστρίου, Επιστολαί σελ 1. 276

(36) Καποδιστρίου, Επιστολαί σελ 2. 58, 60, 62, 78, 152

(37) Καποδιστρίου, Επιστολαί σελ 4. 197. Βλ.Mauer Griech.VölkΣελ 1. 442. Πρβλ. και λόγους του κολοκοτρώνη προς τον υπασπιστήν του Φωτάκον μετά την άλωσιν της Τριπόλεως:«Αν εγελέσθησαν και έκαμαν την επανάστασιν ήλπιζον να κληρονομήσουν τους Τούρκους και να γίνουν αυτοί εις τον τόπων των, αλλ ‘αργά το εσυλλογίσθηκαν»(Φωτάκου, Απομηνμονεύματα σελ 1. 257)

(38) Βλ. ανωτέρω σελ. 86. Κατά τας πρώτας ημέρας της αφίξεως του Καποδιστρίου 300 ή 400 οικογένειαι εκέρδιζον τον επιούσιον εργαζόμεναι εις θαυμάσιον τινα κάμπον προοριζόμενον να μεταβληθή εις φυτείας γεωμήλων (Καποδιστρίου) Επιστολαί σελ 1. 284. Πρβλ. και σελ. 370-371.

(39)Ross,Griechland, Σελ. 135-136

(40)Ross,Griechland, Σελ. 140

(41) Γεν. Εφημ. Της Ελλάδος, 19 Μαΐου 1828, αρ. φ. Σελ 36. 147. Καποδιστρίου Επιστολαί σελ 2. 69-70, 84, 172-173. Μόλις επί της βασιλείας του Όθωνος κατήλθεν ο αριθμός των κατοίκων της Αιγίνης εις 6000-7000 μεταξύ των οποίοων ακόμη αρκούντως ήσαν Αθηναίοι και Ψαριανοί  (Ross,Griechland, Σελ. 136)

(42) Καποδιστρίου, Επιστολαί σελ 2. 172-173

(43)Tας ιδιαιτέρας φροντίδας τουKαποδιστρίου δια τα παιδιά βλ. εν Επιστολαίς του, τομ. 1,2,3passim

(44) Καποδιστρίου, Επιστολαί σελ 2. 128, 130, 132-133, 134

(45) Γεν. Εφημ. Της Ελλάδος, 29 Απριλίου 1829, αρ. φ. Σελ 132. 123

(46) καρολίδου, Σύγχρονος Ιστορία κλπ. τομ. Σελ 1. 208, εν υποσημειώσει. Δ. Ζωγράφου, Περί Νέας Σμύρνης, εφημ. «Ακρόπολις» 2 Μαΐου 1919 (έτος ΛΗ). Πρβλ. και Ζωγράφου, Ελλην. Γεωργία σελ 2. 234.

(47) Βλαχογιάννη, Χιακόν Αρχ. Σελ 4. 172-174. Πρβλ. και σελ. 194-195

(48) Μάμουκα, Τα κατά την αναγέννησιν σελ. 89, 758.Κατά τον Δεκέμβριον 1830, οπότε ανεκινήθησαν πάλιν οι συζητήσεις δια τας αποζημιώσεις των τριών ναυτικών νήσων, ο Καποδίστριας γράφει προς τον Ψαριανόν Γιαννίτσην, διοικητήν της Αιγίνης και φίλα φρονούντα προς τον Κυβερνήτην, ότι η κυβέρνησις είναι πρόθυμος να έλθη εις ιδιαίτερον συμβιβασμόν προς τους συμπατριώτας του ως προς τα ζητήματά των. Υπόσχεται να τους παραχωρήση τόπον προς συνοικισμόν και γαίας μετά την λήξιν του ζητήματος της οροθεσίας της Ελλάδος και ζητεί να χωρισθούν οι λογαριασμοί της κοινότητος από τους λογαριασμούς των πολιτών, διότι ούτω η εκκαθάρισίς των θα εγίνετο καλύτερα.(Καποδιστρίοιυ, Επιστολαί σελ 4. 141-142. Περί του ζητήματος τούτου βλ. Περισσότερα παρά Νικοδήμω, Υπόμνημα 2 σελ. 355-366)

(49) Καποδιστρίου, Επιστολαί σελ 4. 45-47. Βλ. ωσαύτως κατά τον Ιούνιον 1830 ευχαριστήριον έγγραφον του Κυβερνήτου προς τον εξ Ελλάδος αναχωρούντα «Αντιναύαρχον Κόμητα Δε Ειδήν κτλ. Κτλ. (Γεν. Εφημερίς της Ελλάδος, 19 Ιουλίου 1830, αρ. Φ. 56-57) Περί της προόδου του Ναυπλίου βλ. Γεν Εφημ. Της Ελλάδος, 22 Φεβρουαρίου 1830, αρ. φ. 16, σελ. 64

(50) Γεν. Εφημ. Της Ελλάδος, 5 Σεπτεμβρίου 1831, αρ. φ. Σελ 68. 430-431

(51) Καποδιστρίου, Επιστολαί σελ 4. 284 (προς Εϋνάρδον, 24 Αυγούστου 1831)

(52) Βλ. και Βλαχογιάννη, Χιακόν Αρχ. Σελ 4. 207-208, υποσ. Σελ. 211.Οι Ψαραινοί ήσαν δυσαρεστημένοι, διότι το περί αποζημιώσεως ζήτημά των δεν ελύετο κατ ‘ευχήν υπό του Κυβερνήτου, τας περί συμβιβασμού προτάσεις του οποίου απέρριψαν(Νικοδήμου, Υπόμνημα 2 σελ. 355-366) Βλ. και ανωτέρω εν υποσημ. Σελ 4. 126

Με ανακοίνωσή του ο δήμαρχος καταδικάζει το δημοσίευμα περί «αλητείας», δημοσιευμένο στον τσάμπα σκουπιδότυπο «Νέα του Σαρωνικού» ενώ ταυτόχρονα το ΦΕΚ της Δημοτικής Αρχής, ο τσάμπα σκουπιδότυπος «Νέα Εποχή», μιλάει για την «τρελοκοτσιδού», ρυπαρογράφοντας για τον ρυπαρογράφο των «Νέων».

Στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, οι ένθεν κι ένθεν ρυπαρογράφοι, τέμνουν τη πολιτική και οικονομική πίτα προετοιμάζοντας ένα κλίμα σύγκρουσης, στην οποία το μόνο που τους κάνει να διαφέρουν είναι το μερίδιο και οι διαφορετικές ποδιές που θα φιλήσουν.

Αύριο μπορεί να είναι μαζί, μεθαύριο χώρια-δεν έχει σημασία αυτό. Σημασία έχουν τα εμπόδια που έχουμε, οι υπόλοιποι, να πετάξουμε στα σκουπίδια τον πολιτισμό τους, οργανώνοντας τη ζωή μας, τις συλλογικότητές μας και τους αγώνες μας.

Είναι πουλιά

που δεν πετάνε

είναι πουλιά

θαμμένα

σε κουτιά

Είναι δωμάτια

και είναι λέξεις

που σκίζουνε το κεφάλι

σαν καρφιά

Είναι καρφιά

που δεν πονάνε

είναι καρφιά

π’ ανακουφίζουν

Όταν χτυπήσουν

πάλι οι καμπάνες

θα πεταχτούμε

σαν τα πουλιά

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

από τα “ΦΑΣΜΑΤΑ ή Η ΧΑΡΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ” (1958)

 ΑΙΤΙΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΑΙΓΙΝΑΣ

14/11/2009

Ο σύλλογος προστασίας περιβάλλοντος Αίγινας «ΦΕΡΙΑΣ»  είναι θετικός στην βασική αρχή του εκσυγχρονισμού και των επενδύσεων τουριστικής ανάπτυξης στον όρμο της Σουβάλας. Εκφράζει όμως την έντονη δυσαρέσκεια του για τον τρόπο προπαρασκευής και παρουσίασης (δημόσιας διαβούλευσης) της προμελέτης για κατασκευή Μαρίνας υπό τύπου τετελεσμένων γεγονότων. Η παρουσίαση της 23/10/2009 ήταν κάκιστη,  ελλιπής και αντιφατική,  με συνέπεια την σύγχυση και δημιουργία παρεξηγήσεων μεταξύ μιας σημαντικής μερίδας των παρευρισκομένων. Επιπλέον, επισημαίνουμε ότι οι διοργανωτές της παρουσίασης δεν μερίμνησαν για την έγκαιρη ενημέρωση της ημερομηνίας της παρουσίασης με αποτέλεσμα μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό των ιδιοκτητών κατοικίας στην περιοχή να δύναται να παραβρεθούν.

Πιστεύουμε ότι το  περιβάλλον ενός οικισμού, δεν αποφασίζεται από μια μικρή μειοψηφία επαγγελματιών της περιοχής (πιστεύουμε με καλή πρόθεση) με την αρωγή Δημόσιων Λειτουργών, οι οποίοι επί πολλά έτη έχουν την περιοχή στο περιθώριο και δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με τα προβλήματα και τις ανάγκες της.

Το περιβάλλον και η τουριστική ανάπτυξη ενός οικισμού αποφασίζεται από όλα τα μέλη του στα οποία περιλαμβάνονται όχι μόνο μερικοί επαγγελματίες, αλλά αντιπροσωπείες όλων των κατοίκων του οικισμού (των επαγγελματιών, μονίμων κατοίκων, και  εχόντων δευτερεύουσα - εξοχική κατοικία η άλλο περιουσιακό στοιχείο). Η ανάπτυξη του οικισμού πρέπει να είναι επωφελής για όλους και όχι μόνο για τους ολίγους.

Ο σύλλογος προστασίας περιβάλλοντος Αίγινας «ΦΕΡΙΑΣ» είναι κατηγορηματικά αντίθετος στη φιλοσοφία και την σχεδίαση της ΜΑΡΙΝΑΣ στην Σουβάλα, όπως αυτή παρουσιάστηκε στην δημόσια διαβούλευση της 23/10/2009. Πιστεύουμε όμως, σαν εναλλακτική και βέλτιστη λύση, την ύπαρξη ενός Αγκυροβολίου.

Η αντίθεση στην πρόταση της Μαρίνας στηρίζεται μεταξύ των άλλων :

• Στο πολύ μεγάλο μέγεθος της Μαρίνας, σε σχέση με τον φυσικό χώρο το οποίο μετατρέπει την Σουβάλα σε αστικό Λιμάνι όμοιο με τα παράλια της Αττικής. Περαιτέρω τίποτε δεν αποκλείει τον σοβαρό κίνδυνο μεγάλης επέκτασης στο μέλλον αυτής της Μαρίνας, με αποτέλεσμα να καταστεί ένα ακόμα μεγαλύτερο Parking σκαφών. (Αυτό δεν είναι τουριστική ανάπτυξη). Συνέπεια των ανωτέρω είναι η ολοκληρωτική καταστροφή του περιβάλλοντος, και η εν γένει υποβάθμιση της περιοχής με τραγικές συνέπειες στον φυσικό, περιβαλλοντικό και οικονομικό τομέα.

• Το τερατώδες μέγεθος του έργου θα επιφέρει σημαντικές αλλαγές στις παρακείμενες περιοχές, με αναπόφευκτη καταστροφή και της μοναδικής παραλίας των Λουτρών την οποία επισκέπτονται εκατοντάδες κάτοικοι και τουρίστες.

• Η Μαρίνα έχει βασικό σκοπό όπως φαίνεται και από τις εισαγωγικές σημειώσεις των μελετητών (και κατά δήλωση δημάρχου) την αποσυμφόρηση του Κεντρικού Λιμανιού της Αίγινας και την μεταφορά προβληματικών δραστηριοτήτων στον όρμο της Σουβάλας, όπως :
  • Μεταφορά του ΝΟΑ
  • Λιμενικό Σώμα
  • Απορρυπαντικές δραστηριότητες και περισυλλογές λυμάτων.
  • Και τι άλλο κρύβουν ;

Αποτέλεσμα των επιπτώσεων αυτών, (οι οποίες δεν γίνονται αποδεκτές από τον  «ΦΕΡΙΑ») θα είναι η μεταφορά όλων των ρυπογόνων  και προβληματικών δραστηριοτήτων στο Βορεινό Τμήμα του νησιού.

Ενώ ο φορέας του έργου είχε την δυνατότητα να επιλέξει την λύση ενός  Αγκυροβολίου (το οποίο έχει δυνατότητα επιδότησης όπως και η Μαρίνα),  επέλεξε την  Μαρίνα, γιατί προφανώς στο Αγκυροβόλιο δεν δύναται να μεταφερθούν οι προβληματικές δραστηριότητες.

• Παρακάμπτουμε την αιτιολογία για την κατασκευή Parking στην θάλασσα ως «Απαράδεκτη».

• Το έργο είναι οικονομικά αδύνατον να εκτελεστεί, αφού ακόμα και αν ο προϋπολογισμός του, των 12 εκ. είναι ορθός (χωρίς προσαυξήσεις στο μέλλον) και η επιδότηση των 4-5 εκ. τότε υπολείπονται 7-8 εκ. ποσό ιλιγγιώδες για τα δεδομένα του Λιμενικού Ταμείου.

Το Λιμενικό Ταμείο δεν παρουσίασε κανένα ολοκληρωμένο χρηματοοικονομικό  σχέδιο, με το οποίο θα χρηματοδοτήσει το έργο και θα εξασφαλίσει την βιωσιμότητα του. Συμπεραίνουμε ότι, αν το Λιμενικό Ταμείο αδυνατεί να χρηματοδοτήσει το έργο (το οποίο είναι πολύ πιθανόν) έστω και με την βοήθεια επιδότησης, το έργο θα μείνει ημιτελές ή θα εμφανιστεί ιδιώτης  επενδυτής   ( αν δεν υπάρχει ήδη) ο οποίος θα αναλάβει το έργο, δημιουργώντας μια περίκλειστη ζώνη με αδιαφανείς σκοπούς. Επισημαίνουμε όμως ότι ο φορέας κατά ρητή δεσμευτική του δήλωση, απέκλεισε συμμετοχή ιδιώτη  - με την οποία  συμφωνούμε απόλυτα.

Πικρά εμπειρία έχει η περιοχή από την διαχείριση της Χερσαίας Ζώνης του Λεοντίου από το Λιμενικό Ταμείο.

• Η κατασπατάληση «δυνάμεων» για την ένταξη αυτού του πολύ μεγάλου έργου, σε κάποια μορφή χρηματοδότησης θα αδυνατήσει την ικανότητα της Αίγινας να διεκδικήσει τα κονδύλια για την κατασκευή του Λιμένα του Λεοντίου. ( Εκτός και αν, αυτό είναι το ζητούμενο)

• Στην χερσαία ζώνη επιτρέπεται η κατασκευή καταστημάτων εμπορικών χρήσεων (ιδε ΤΡΟΚΑΝΤΕΡΟ) με συνέπεια την απαξίωση των ήδη υπαρχόντων επιχειρήσεων.

• Σε καμία Μαρίνα δεν προβλέπονται θέσεις για τους Ψαράδες πχ OLYMPIC MARINE. Αυτοί θα μεταφερθούν σε άλλο μέρος, αλλοιώνοντας την εικόνα της Σουβάλας σαν Ψαροχώρι.

• Σας επισυνάπτουμε απόκομμα από συνέντευξη του κ. Κυριακούλη (3η εταιρεία στην Μεσόγειο με σκάφη τουρισμού) όπου αποτυπώνεται σαφώς η αναγκαιότητα κατασκευής μικρών αγκυροβολίων για την Ελλάδα, και ειδικότερα για τα νησιά μας.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ

Ο σύλλογος προστασίας περιβάλλοντος Αίγινας «ΦΕΡΙΑΣ» πιστεύει στην αναγκαιότητα ύπαρξης στην Σουβάλα ενός Αγκυροβολίου, το οποίο παρουσιάζει τα εξής πλεονεκτήματα :

• Είναι εναρμονισμένο και φιλικό με το φυσικό περιβάλλον, μη αλλοιώνοντας την εικόνα της Σουβάλας και της ευρύτερης περιοχής.

• Προστατεύει τον όρμο από τους βόρειους και δυτικούς ανέμους, άρα όλα τα σκάφη και οι επαγγελματίες ψαράδες είναι ασφαλείς.

• Επιτρέπει την πρόσδεση επιβατηγού πλοίου για τις ανάγκες μετακίνησης των κατοίκων και την πρόσδεση σκαφών αναψυχής (επισκέπτες) με συνέπεια την αναβάθμιση των επαγγελματικών υπαρχόντων επιχειρήσεων και της περιοχής.

• Το μέγεθος του είναι συμβατό με τον φυσικό χώρο έτσι ώστε να μην επέρχεται αλλοίωση του περιβάλλοντος.

• Εχει κόστος ικανό να εκτελεστεί από το Λιμενικό Ταμείο και όχι από ιδιώτη.

• Η διάρκεια εκτέλεσης του έργου θα είναι σύντομη έτσι ώστε να διασφαλίζεται η ολοκλήρωση του χωρίς να διαταράξει την ζωή της περιοχής και των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή.

• Εάν το έργο συνδυαστεί και με άλλες εργασίες (όπως πχ. η πλακόστρωση και πεζοδρόμηση της πλατείας Γιαννούλη, και η αγορά χώρου για Parking), θα επέλθει ουσιαστική και ποιοτική αναβάθμιση της περιοχής προς το καλύτερο και οφέλη για όλους.

Εμείς ως Σύλλογος δηλώνουμε ότι θα αγωνιστούμε με κάθε τρόπο,

• για την μη καταστροφή του περιβάλλοντος,
• την αποτροπή κάθε αλλοίωσης του φυσικού κάλλους της περιοχής,
• την μη είσοδο ιδιώτη στον όρμο της Σουβάλας,
• την μη μεταφορά από την πόλη (Λιμάνι) της Αίγινας προβληματικών δραστηριοτήτων (ΝΟΑ-Λιμενικό Σώμα-Απορρυπαντικές δραστηριότητες και περισυλλογές λυμάτων και ότι άλλο κρύβουν) και

ταυτόχρονα θα αγωνιστούμε για την ανάγκη κατασκευής του όρμου της Σουβάλας (Αγκυροβόλιο σκαφών αναψυχής) με την απαίτηση προγραμματισμού και υλοποίησης των όσων περιγράψαμε.

Οι Δημόσιοι Λειτουργοί πρέπει επιτέλους να αναλάβουν τις ευθύνες τους, και  έχουν σοβαρή ευθύνη για την εγκατάλειψη της περιοχής Η διαφορετική άποψη να μην χρησιμοποιηθεί ως δικαιολογία εγκατάλειψης του έργου.

Ζητούμε την αρωγή των Δημοσίων Λειτουργών στην πρόταση μας, να πραγματοποιηθεί απαραιτήτως το αγκυροβόλιο που αναβαθμίζει ποιοτικά την περιοχή και καλύπτει τις ανάγκες  που έχει αυτός ο τόπος, και το δικαιούται επιτέλους και το απαιτεί.

Ο  Πρόεδρος         Δ.Σ.

Γρυπαίος Νίκος

Είναι γνώμη κάποιων στην Αίγινα ότι η αναγγελία για την κατασκευή Μαρίνας στη Σουβάλα δεν είναι παρά ένας τοπικός μύθος που προωθούν, οργανωμένα σχετικά, οι φορείς προκειμένου να πουλήσουν ελπίδες στην τιμή ψήφων που θα τους δώσει πολιτικό οξυγόνο με όλα τα οικονομικά και κοινωνικά συμπαρομαρτούντα. Δεν πρέπει να έχουν άδικο αφού οι διαδικασίες είναι χρονοβόρες, γεγονός που θα τις κάνουν ακόμα περισσότερο οι επικείμενες προσφυγές από την πλευρά ανθρώπων που κατοικούν στη Σουβάλα, στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Η εμφάνιση κάποιων αντιρρησιών στο μεγάλο αυτό έργο, με κύριο εκφραστή το Σύλλογο «Ο Φερίας», θα λειτουργήσει για το επιτελείο που διαχειρίζεται αυτή τη νέα ελπίδα, ως ο στόχος, ως ο «εχθρός του λαού». Το χρειάζεται ιδιαιτέρως, αυτός ο εσμός παραγόντων που κοροϊδεύουν πίσω από τις πλάτες τους, τους ντόπιους άνεργους κατοίκους, τους επαγγελματίες που εργάζονται σε μια σεζόν και τους ψαράδες της Σουβάλας. Πρόκειται για ένα έργο που είναι δύσκολο να γίνει πράξη για πάρα πολλούς λόγους που αναφέρει το κείμενο του Συλλόγου. Το ίδιο λειτουργεί ως αναγγελία για εσωτερική κατανάλωση και ένας «εχθρός» σ’ αυτή τη φάση βολεύει. Ίσως ακόμα περισσότερο, μελλοντικά.

ΥΓ: Ο «Φερίας» από την άλλη αποδεχόμενος όλη την παραμυθολογία της υπόσχεσης για ευημερία που δίνει η καπιταλιστική ανάπτυξη και η τουριστική εκμετάλλευση (σαφώς με όρια) δεν μπορεί και δεν θέλει να ξεφύγει από το βασικό ιδεολογικό άξονα που όμως βασικά ευθύνεται για την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος. Η υπόρρητη πρόταση για μια οικολογική ή πράσινη ανάπτυξη, και η προσδοκία μιας καλύτερη ζωής, με υγεία και εργασία δημιουργική μέσα στον καπιταλισμό, αποτελεί μια νέα αυταπάτη που βέβαια θέλει χρόνο για να δείξει, όπως κι άλλες παγίδες, τα όριά της. Σε μια συζήτηση, όμως που ξεκινάει από τα ‘’σφαχτά που χρειάζεται για να γίνει ο γάμος’’, ο «Φερίας» είναι αυτός που χαλάει τους γάμους ντόπιων παραγόντων με ντόπιους επιχειρηματίες στις πλάτες όσων αδύναμων ψωνίζουν ελπίδες.

(Στη φωτογραφία, φαίνονται τα τσιμεντόπνοα σχέδια του Λιμενικού Ταμείου, για τη Σουβάλα)

Μια κοινωνική σφαίρα πληροφόρησης αναδύεται μέσα κι έξω από κάθε σχολική μονάδα. Από ανώδυνες και χωρίς νόημα πληροφορίες μέχρι εκείνες που προκαλούν κυρίως τη μήνιν των «έξω» αλλά και των «μέσα». Πληροφορίες στις οποίες δεν μπορούν, παρά να δίνουν μέλη του τοπικού κορμού της εκπαίδευσης που αισθάνονται αδύναμοι έως εκτιθέμενοι, δημιουργώντας συμμαχίες, κανάλια και παραποτάμους παραπληροφόρησης και αλληλοπληροφόρησης. Τις περισσότερες φορές όταν τα πράγματα σοβαρεύουν, συνήθως πρόκειται για τη στοχοποίηση παιδιών (που είναι και το πιο εύκολο), γονέων και εκπαιδευτικών.

Ας σταθούμε στην πρώτη ομάδα: το «κακό» παιδί λειτουργεί ανακουφιστικά ως εχθρός, αφού συσπειρώνεται εναντίον του, μια φαντασιακή κοινότητα, ιδιαίτερα αν δεν ανήκει σε κάποια ομάδα ισχυρή, εκεί που ο κωλοπαιδισμός δικαιολογείται ως «μα παιδί είναι». Στο «κακό» παιδί συναντιέται η αδυναμία κατανόησης με την ανάγκη να υπάρχει ένας αποδιοπομπαίος τράγος ο οποίος θα μεταφέρει όλο το κακό. Είναι η αφορμή για τις αιτίες που ελλοχεύουν μέσα στο σπίτι, μέσα στη γειτονιά, μέσα στην κοινωνία, και οι οποίες απειλούν να ανατρέψουν τις ισορροπίες, το status. Μια μειοψηφία είναι πολύ χρήσιμη για τις οργανωμένες πλειοψηφίες, να γίνει η αιτία που θα μπορέσουν αυτές να διεκδικήσουν χώρο μέχρι την εσωτερική τους αλληλοεξόντωση.

Έτσι, τα προσωπικά δεδομένα, γίνονται αντικείμενο μαζικής κατανάλωσης και ιδιαίτερα στις μικρές κοινωνίες όπως αυτή της Αίγινας. Αυτός ο χυλός, το καρκατσουλιό στην εκπαίδευση, έχει εκπαιδευτικούς και γονείς θιασώτες του. Το πιο χειρότερο είναι ότι μέσα σ’ αυτό εισχωρούν, σχεδόν με το ζόρι, και παιδιά. Παιδιά, που αργότερα ως οι αμέσως επόμενοι δακτυλοδεικτούμενοι στόχοι, θα βρεθούν στη θέση των «κακών» παιδιών.

Μέσα σ’ αυτήν την κατάσταση που ο πολιτισμός του ανταγωνισμού τείνει να αφήνει ανεξίτηλο το στίγμα του στις επόμενες γενιές, οφείλουμε να αναδείξουμε κοινότητες πραγματικές (μέσα κι έξω απ’ τα σχολεία) που θα διεκδικούν την ανθρωπιά, την κατανόηση, και θα κάνουν πράξη την αλληλεγγύη.

Η ανύπαρκτη εκπαιδευτική κοινότητα στην Αίγινα δημιουργεί το κενό που καταλαμβάνεται από τα αέρια. Δεν υπάρχουν ΕΛΜΕ, δεν υπάρχουν σύλλογοι εκπαιδευτικών σ’ αυτόν τον τόπο, δεν υπάρχουν τέλος πάντων συλλογικότητες που να διεκδικούν κι αλωνίζουν οι παράγοντες. Στο έλεος του γνωστού portal και του βουλευτή Καρύδη (ύστερα από μήνυμα μαθήτριας στο τοπικό ραδιόφωνο… πολύ συγκινητικό!) η υπόθεση της αναπλήρωσης κενής θέσης καθηγητή Φυσικής στο Γενικό Λύκειο Αίγινας. Δεν υπήρξαν βέβαια στο παρελθόν αγώνες (πέρα από αποσπασματικές δράσεις) για να δούμε το κατά ‘’πόσο πήγε πίσω το κίνημα’’. Έτσι ήταν πάντοτε στο νησί, αν εξαιρέσουμε την επίσημη χαρτούρα του συλλόγου δασκάλων και της ΕΛΜΕ, αν εξαιρέσουμε το είθισται των «πάγιων αιτημάτων του κλάδου». Πέρα από ελάχιστες περιπτώσεις (ευκαιριακές, σπασμωδικές κινήσεις χωρίς αρχές και στόχους) ποτέ οι εκπαιδευτικοί στην Αίγινα δεν έθεσαν αυτά τα ζητήματα στον κόσμο. Η βασική λογική πάντοτε που υπερίσχυε, ήταν τα «τηλέφωνα» του «γνωστού» σε «γνωστό», που θα έδιναν τη λύση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι έτσι πρέπει να συνεχίσει να γίνεται. Από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς αλλά και κόσμο με ενδιαφέρον για τα κοινά, πρέπει να επισημανθούν οι ελλείψεις στα σχολεία και να ξεκινήσει η πάλη για τη διεκδίκηση του αυτονόητου.

Μου λένε μερικές φορές

πως πουλάω μεταχειρισμένα οράματα

πως δεν έχω γνωρίσει

τον πυρετό των μικρών ζουζουνιών

που κουρνιάζουν ήσυχα στην κολοκύθα τους

και πεταρίζουν ολόγυρα

από τ’ ασήμαντα όνειρά τους

κι αγνοώ το ψωμί και το μηλόκρασο.

Τα οράματά μου,

που κρατώ παραμάσχαλα είναι ατίμητα.

Κι ας είναι σκέτα χαλίκια

που οι κότες σκαλίζουν

ψάχνοντας τα δικαιώματά τους

μέσα στο χώμα, στο μεγαλείο της άμμου.

Τα οράματά μου δεν είναι για πούλημα

Γουέντι Ρόουζ

Από τη συλλογή ποιημάτων «Αυτοί που φέρνουν τον τροχό των ονείρων»

13 ινδιάνοι ποιητές

Ο Δεκέμβρης συνεχίζει να τρομάζει τους ηγεμόνες, τους αυλοκόλακες και τους έμπιστους υπηρέτες τους

«…Τι είναι ένας επαναστατημένος άνθρωπος; Ένας άνθρωπος που λέει όχι. Αρνείται αλλά δεν παραιτείται: είναι ακόμα κι αυτός που λέει ναι από την πρώτη του κίνηση. Ένας σκλάβος που σ’ όλη του τη ζωή δεχόταν διαταγές, ξαφνικά κρίνει μια νέα εντολή  απαράδεκτη. Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτού του «όχι»;

Σημαίνει λόγου χάρη, «η υπόθεση τραβάει μακριά», «μέχρι εκεί και μη παρ’ εκεί» κι ακόμα «υπάρχει ένα όριο που δε θα περάσετε». Με λίγα λόγια αυτό το όχι επιβεβαιώνει την παρουσία ενός ορίου. Ξαναβρίσκουμε την ίδια ιδέα του ορίου στο αίσθημα του επαναστατημένου ότι ο άλλος υπερβάλλει, ότι απλώνει τα δικαιώματά του πέρα από κάποια σύνορα, όπου βρίσκουν αντιμέτωπο ένα άλλο δικαίωμα και περιορίζονται σ’ αυτό…»

«…Από το κίνημα εξέγερσης γεννιέται, έστω και συγκεχυμένα η συνειδητοποίηση: η αντίληψη που ξεπροβάλλει ξαφνικά πως μέσα στον άνθρωπο υπάρχει κάτι με το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να ταυτιστεί έστω και προσωρινά. Μέχρι τώρα αυτός ο συνταυτισμός δεν είχε γίνει αντιληπτός.  Ο δούλος άντεχε όλες τις υπερβολικά άδικες πράξεις πριν την εξέγερση. Συχνά μάλιστα είχε δεχτεί χωρίς να αντιδράσει διαταγές πιο καταπιεστικές από κείνη που προκάλεσε την άρνησή του. Έκανε υπομονή απωθώντας ίσως μέσα του αλλά μια και σώπαινε συνέχισε να δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον για τα άμεσα συμφέροντά του παρά για τη συνειδητοποίηση των δικαιωμάτων του. Χάνοντας την υπομονή του, με την ανυπομονησία αρχίζει ένα κίνημα που μπορεί να επεκταθεί σε κάθε τι που αποδεχόταν μέχρι τότε. Αυτή η ορμή δρα σχεδόν πάντα αναδρομικά. Ο σκλάβος τη στιγμή που απορρίπτει την ταπεινωτική διαταγή του αφέντη του απορρίπτει και την ίδια την ιδιότητα του σκλάβου. Το κίνημα εξέγερσης τον οδηγεί πιο πέρα από την απλή άρνηση. Ξεπερνά ακόμα και το όριο που έθετε στον αντίπαλό του ζητώντας τώρα να τον μεταχειρίζονται σαν ίσο…»

«…Η ανάλυση της εξέγερσης οδηγεί τουλάχιστον στην υπόνοια ότι υπάρχει μια ανθρώπινη φύση όπως τη φαντάζονταν οι Έλληνες  και σ’ αντίθεση με τα αξιώματα της σύγχρονης σκέψης. Γιατί να επαναστατήσει κανείς αν δεν έχει μέσα του κάτι σταθερό  να προασπίσει; Ο σκλάβος δεν ξεσηκώνεται μόνο για τον εαυτό του, αλλά για όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις, όταν κρίνει πως με την υπάρχουσα τάξη κάτι μηδενίζεται μέσα του που δεν ανήκει μόνο σ’ αυτόν αλλά είναι κοινός τόπος όπου όλοι οι άνθρωποι ακόμα κι εκείνος που τον προσβάλλει και τον καταπιέζει μπορούν να βρουν μια κοινότητα…»

ΑΛΜΠΕΡ  ΚΑΜΙ  «Ο επαναστατημένος άνθρωπος»

 ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ: «Η κοινότητα των θυμάτων είναι ίδια μ’ εκείνη που ενώνει το θύμα και το δήμιο. Αλλά ο δήμιος δεν το ξέρει»

Το περσινό ξέσπασμα του Δεκέμβρη μετά τη δολοφονία του παιδιού από τον ειδικό φρουρό στο κέντρο της Αθήνας είναι και παραμένει μια σταθερή αναφορά ξεσηκωμού για όσους αγωνίζονται, αναφορά φόβου για όσους κυβερνούν ή επιθυμούν να κυβερνούν.

Ήταν εξέγερση; Ήταν διαμαρτυρία; Ήταν ξεσηκωμός; Ήταν ξέσπασμα; Τι σημασία έχουν οι λέξεις;

Ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Και τι να θυμηθεί κανείς από πρόσφατες αφορμές; Τους 80 νεκρούς πνιγμένους από το ΣΑΜΙΝΑ; Τις δεκάδες θυμάτων στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη; Τους δεκάδες νεκρούς σε οικοδομές, εργοτάξια και καράβια; Τους καταπλακωμένους της ΡΙΚΟΜΕΞ; Τους εκατοντάδες βασανισμένους και νεκρούς μετανάστες και πρόσφυγες;

Τι ήταν αυτό που έφερε το ξέσπασμα; Η δολοφονία ενός παιδιού από τα Βόρεια Προάστια, στο κέντρο της Αθήνας. Ενός παιδιού που έπαιζε με ένστολα ανθρωποειδή σε ένα πεζόδρομο του Αθηναϊκού κέντρου με μικρές, λεκτικές μάχες μέχρι και με μικρές καθημερινές συγκρούσεις.

Δεν είναι οι νέοι με τα πρησμένα πόδια του 40 που τους έλεγαν αλήτες, δεν είναι οι νέοι με τα στενά πουκάμισα και τα παντελόνια με τις καμπάνες του 70 που τους πρωτόπαν προβοκάτορες, είναι νέοι στο σήμερα. Μια ομάδα που αποκτά τα δικά της παροδικά χαρακτηριστικά, επικίνδυνα για όσα θέλει να στήσει σήμερα διεθνώς η ηγεμονία. Μια ομάδα που είναι επίφοβη να ενοποιεί το διαχωρισμένο και να συνολικοποιεί τον κατακερματισμό.

Εντατικοποίηση, ανταγωνισμός, επικύψεις, μετάνοιες στην αγορά. Υποκριτική αποδοχή της νεολαίας, δήθεν κοσμοπολιτισμός, ψεύτικη πολυπολιτισμικότητα. Ελεεινές σχέσεις μέσα στο σπίτι, αδιαφορία για τα προβλήματα, χαρτζιλίκι για το άλλοθι της κατανόησης, επιφανειακή κοινωνικότητα και λεξιλόγιο των σήριαλ. Ετοιματζίδικες και κατασκευασμένες λύσεις διασκέδασης, προετοιμασία για την αγορά, έτοιμοι ψυχαναλυτές για να δώσουν λύσεις για όλα, προϊόντα εναλλακτικά στην αγορά…

Ο Περσινός Δεκέμβρης δεν γνωρίζει τι θέλει. Σίγουρα όμως γνωρίζει τι αρνείται…

Με μια θεατρική επίδειξη δύναμης, η Αστυνομία εισέβαλλε στα γραφεία και χώρο των αναρχικών Κερατσινίου (http://www.anarxiko-resalto.blogspot.com ), μιας πολιτικής συλλογικότητας με πλούσια τοπική κοινωνική δράση τόσο στις Δυτικές Συνοικίες όσο και στο Κέντρο της Αθήνας. Το μήνυμα του υπουργού με την Οργουελιανή νεογλώσσα (Υπουργείο Προστασίας Πολίτη) ότι οι αντιεξουσιαστές είναι αυτοί που με τη δράση τους προκάλεσαν την περσινή δολοφονία, συμπληρώθηκε με τη στοχοποίηση του εχθρού. Με ελεεινά ψέματα η επίσημη αστυνομία (http://www.astynomia.gr/index.php?option=ozo_content&lang=’..’&perform=view&id=2596&Itemid=488&lang=) διώκει  21 αγωνιστές. Η συνέχεια ήταν εξόχως αποκαλυπτική: Η, μετά από λίγο, κατάληψη του Δημαρχείου Κερατσινίου από συντοπίτες νεαρούς και αλληλέγγυους έφερε και την εκκένωση (http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1201552) από την ίδια υπηρεσία «Προστασίας Πολίτη». 41 νεαροί διώκονται με κατηγορίες που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα.

Η νεογλώσσα του Υπουργού που έχει φίλους «αντιεξουσιαστές», που «τιμά» τη μνήμη του Αλέξη, που υπόσχεται κάθαρση στο σώμα από τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, που «προστατεύει» τη διακίνηση των ιδεών, που προσάπτει τη δολοφονία του παιδιού σε εξεγερτικά στοιχεία, φαίνεται να αιτιολογεί το νέο τύπο ιδιωνύμου που επιβάλλεται με την συνδρομή του οργανωμένου ψέματος της τηλεόρασης.

Όμως εκτός από το Δεκέμβρη υπάρχουν κι άλλοι μήνες το χρόνο κι ενδεχομένως πιο απρόβλεπτοι…

Μάθαμε τι εθνικότητας ήταν η γυναίκα, ότι κρατούσε και μικρό μαχαίρι, πως σύμφωνα «με μαρτυρίες επαγγελματιών της Αίγινας, χθες το απόγευμα είχε πάει και είχε ψωνίσει από κατάστημα με ρούχα, ενώ την αναγνώρισε και μία περιπτεριούχος από την παραλία της Αίγινας». Ο λόγος να γίνεται και λόγος να υπάρχει. Το πλήθος περίμενε στην αγορά συναθροισμένο να δει τι θα συμβεί, όπως μας πληροφορεί ο ηλεκτρονικός σκουπιδότοπος: «Καθ’ όλη τη διάρκεια του περιστατικού, πολλοί κάτοικοι και περαστικοί από κεντρικό σημείο της Αίγινας, στέκονταν για να παρακολουθήσουν τις πιθανές εξελίξεις που όμως δεν έρχονταν». Ευτυχώς ήταν και ο κύριος αντιδήμαρχος μαζί, που «παρακολουθούσε την εξέλιξη του περιστατικού».

Τι κρίμα όμως! η γυναίκα αποφάσισε να ζήσει και αυτό, το μάθαμε από τον ηλεκτρονικό σκουπιδότοπο που έχει όλες τις πληροφορίες: ο ψυχίατρος της γυναίκας «είχε εκτιμήσει ότι η γυναίκα δεν θα πηδούσε από τη στέγη». Τηλεφωνικά έκανε δηλαδή τη διάγνωση και την εκτίμηση, κατά πώς μας λένε.

Μικρά γεγονότα, που σαν μικρά αποστήματα σπάνε και δείχνουν μέρος από την κρυμμένη και υπόκωφη βαρβαρότητα της καθημερινότητας που εξαντλείται σε μια επιφανειακή οικειότητα και τσάμπα (τρόπος του λέγειν), τουριστική θαλπωρή.

Χειμωνιάζει. Αυτό λένε οι γάτοι που κοιτιούνται επίμονα ουρλιάζοντας μέχρι να αρπαχτούν. Η γάτα περιμένει στη γωνιά. Συνήθως περιμένει. Δεν χαμπαριάζουν από τους περαστικούς, ούτε από τα αυτοκίνητα, ούτε από τους θορύβους.

Ο κοκκινομούρης γάτος γυρνάει με λιγότερο τρίχωμα στο αυτί, ο πιτσιλωτός με μια εκδορά στα πλευρά κι ο μαύρος με γρατζουνιές στη μούρη. Κι αυτή με τα μαύρα κι άσπρα μπαλώματα γυρνάει ευχαριστημένη, κουρασμένη, πεινασμένη και με θαυματουργές δαγκωματιές στον τράχηλο… Κι όλα αυτά διότι έρχεται χειμώνας.

Καβαλάει ‘’παπί’’, βέσπα, μοτοσυκλέτα, ποδήλατο με δυο, με τρεις ρόδες και καρότσα. Είναι σχεδόν 70 ή και πάνω από 70 χρονών. Χαμογελάει, σταματάει στη μέση του δρόμου για να πει δυο λόγια στη στιγμή και συνήθως κουβαλάει πάνω από 2 σακούλες του σούπερ μάρκετ στο τιμόνι κι ίσως μπροστά να έχει μπιτόνι με πετρέλαιο, για να μην υπολογίσουμε τι έχει στην μπροστινή ή πισινή σχάρα δεμένο με το ‘’χταπόδι’’. Είναι γιαγιά και ζει στην Αίγινα. Δεν είναι μια, δεν είναι δυο, είναι αρκετές.

Γιαγιά θα μου πεις ένα παραμύθι, on the road;

Το πώς, σε χρόνο μικρό (ντε τε το λέγαμε) διαδίδεται μια φήμη και πώς με το χαλασμένο τηλέφωνο μετατρέπεται σε τερατολογία, για ένα παιδί, για τους γονείς του για τους δασκάλους, είναι φαινόμενο που μόνο μια συστηματική επιστημονική έρευνα θα μπορούσε να προσεγγίσει με ακρίβεια. Ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ότι συζητιούνται με τη μεγαλύτερη άνεση, με λεπτομέρειες, προσωπικά δεδομένα παιδιών, οικογενειών και εκπαιδευτικών. Εικασίες και υποθέσεις που γίνονται γεγονότα, αποκτούν με τις παραμικρές ενδείξεις, τεκμηρίωση.

Μπορεί να διαπομπεύει ανθρώπους χωρίς πλάτες, για κοινά και εντελώς ασήμαντα ζητήματα όμως, το καρκατσουλιό στην εκπαίδευση φοβάται το δημόσιο χώρο. Εκείνη την κρυστάλλινη στιγμή, δηλαδή, που το ίδιο θα εκτεθεί και θα αντιμετωπίσει την πραγματικότητα που αρνείται να δεχθεί πως βρίσκεται.

Το πιο τραγικό σ’ αυτήν την υπόθεση, είναι ο αλληλοσπαραγμός (σύμφωνα με μια άλλη φαντασίωση): των ανθρώπων που θα έπρεπε σαν ένα σώμα να διεκδικούν, να συνδιαμορφώνουν, να απαιτούν, να υπερασπίζονται την παιδική ηλικία, να αναζητούν σφαίρες ελευθερίας και δικαιωμάτων…

Πλησιάζουν, βέβαια, οι άγιες μέρες και το πνεύμα των Χριστουγέννων με κείνο το γιορτινό χαρτί τυλίγει σε συσκευασίες δώρου τη χολή, το δηλητήριο, τη συκοφαντία και όλες μας τις αδυναμίες. Το παχουλό θείο βρέφος, οι ανύποπτοι βοσκοί, η παρθένα Μαρία, ο Ιωσήφ κι ο Αϊ Βασίλης είτε πλαστικός, είτε κοκάλινος, είτε σοκολατένιος, είτε χάρτινος,  θα μας φέρουν λίγη γαλήνη ρεψίματος, ευφορίας και πολιτογράφησης στη δημοκρατία της χαλαρότητας.

Ανακωχή μέχρι το επόμενο σκατόφτυαρο…

Σύμφωνα με τον ηλεκτρονικό σκουπιδότοπο, η συνεργασία των δυο αντρών [του καλλιτέχνη (Κοντοβράκη) και του πολιτικού (Τζίτζη), μη γελάτε…] με στόχο την αισθητική ανάδειξη του νησιού, είχε ως αποτέλεσμα το κατέβασμα της ταμπέλας των τοπικών γραφείων του δεξιού κόμματος στο νησί. Αυτό που λέγαμε σε παλιότερο δημοσίευμα (http://sxedia.espivblogs.net/2009/11/page/2 )για το περιεχόμενο και τη μορφή έχει επαληθευθεί. Η πολιτική της κάλυψης των φασιστών και των ρατσιστών εν Ελλάδι, η πολιτική της υπεράσπισης των εργοδοτών και των αφεντικών, η πολιτική της εμπορευματοποίησης των πάντων, η πολιτική της ανάπτυξης, της εργολαβίας, της ρεμούλας, η πολιτική του Βατοπεδίου, των ομολόγων, των κουμπάρων, των γαλάζιων κωλόπαιδων, καλύπτεται. Από τι; Από τη νέα μορφή που θα πάρουν τα γραφεία της τοπικής Ν.Δ. μέσω της ανάρτησης μιας καλαίσθητης ταμπέλας. Ιδού λοιπόν η προσφορά της τέχνης στο νησί μας. Από κανίς περιωπής στα σαλόνια των φραγκάτων, σχεδιαστής του προφίλ των πολιτικών στάβλων.

ΥΓ: «27 Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οίτινες έξωθεν μέν φαίνονται ωραίοι, έσωθεν δε γέμουσιν οστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας. 28 ούτω και υμείς έξωθεν μέν φαίνεσθε τοίς ανθρώποις δίκαιοι, έσωθεν δε μεστοί εστε υποκρίσεως και ανομίας». (Ματθ. κγ΄)

Όταν οι οδηγίες των υπουργείων, μιλούν για αποφυγή του συνωστισμού σε κλειστούς χώρους, με αποτέλεσμα να μην πραγματοποιούνται σχολικές γιορτές, επισκέψεις σε πολιτιστικούς χώρους, εκδηλώσεις στο ίδιο το σχολείο, τότε με ποια λογική (;)γίνονται οι εκκλησιασμοί; Τι προστατεύει τους μαθητές και τις μαθήτριες (όσους κι όσες πηγαίνουν) και τους/τις  εκπαιδευτικούς (όσους κι όσες πηγαίνουν)στο σχολικό εκκλησιασμό από τον ιό της γρίπης; Με την ιερά λαβίδα τι γίνεται και με την από κοινού (από στόματος) χρήση της; Υπάρχουν εξαιρέσεις για κλειστούς χώρους, στους οποίους ο ιός δεν μεταδίδεται; Αν όχι, τι είναι αυτό που κάνει κάποιους κλειστούς χώρους (όπως τους ναούς) ακίνδυνους, για τη διάδοση του ιού; Ποιος από τους δυο φορείς εξαπατά; Το Υπουργείο Παιδείας ή το Υπουργείο Θρησκευμάτων; Η γη συνεχίζει να κινείται;

Η Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας προκηρύσσοντας απεργία, για σήμερα, 16 Δεκεμβρίου, προχώρησε σε έναν συντεχνιακό διαχωρισμό, ενταγμένο στη λογική της στήριξης της κυβέρνησης. Από την άλλη, όλες οι άλλες διαχωρισμένες αλλά επικαλούμενες την «ενότητα του κλάδου» κινήσεις, όπως αυτή του κομματικού ΠΑΜΕ και του (συμμαχίας παρατάξεων;) «οριζόντιου συντονισμού», δεν μπορούν να πείσουν ότι οι αρχές, οι θέσεις και οι στόχοι τους υπερβαίνουν τα εσκαμμένα του συνδικαλιστικού συστήματος. Ο επίσημος εταίρος του κοινωνικού / πολιτικού συστήματος, συνδικαλισμός, πορεύεται μαζί τους.

Σε μια εποχή που η κρίση ή η επίκλησή της θα φορτώσει με επιπλέον βάρη και ευθύνες τον απλό καθημερινό άνθρωπο, τον μεροκαματιάρη, τον μισθωτό, τον αυτοαπασχολούμενο, τον φοιτητή, τον άνεργο, τον μαθητή,

σε μια εποχή που η καταστολή και περιστολή δικαιωμάτων συμβαδίζει με την οικονομική αφαίμαξη, αυτών που πάντα τους στερούν τη ζωή στα εργοστάσια, στις οικοδομές, στις επιχειρήσεις ή που τους κλέβουν οργανωμένα στην αγορά,

o συνδικαλισμός οφείλει να είναι δημοκρατικός,  ριζοσπαστικός και να γίνεται όλο και πιο κοινωνικός.

Να μπορούν αφ’ ενός, οι ίσοι μεταξύ τους εργαζόμενοι να παίρνουν αποφάσεις κι όχι να περιμένουν το καπέλο των τριτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων και αφ’ ετέρου, να ανοίγουν όλο και περισσότερο σε άλλους κλάδους εργαζομένων τη δυνατότητα για από τον, τα κάτω, συντονισμό των αγώνων κι όχι μέσω των Διοικητικών Συμβουλίων.

Η αυτονόητη συμμετοχή σε μια τέτοια στημένη απεργία εκτός από το να διαφοροποιείται  από μια στάση παθητική, απεργοσπαστική και γκρινιάρικη, οφείλει να καταγγέλλει κάθε φορά τις ηγεσίες, μικρές και μεγάλες και να υπενθυμίζει ότι η απελευθέρωση των εργαζομένων είναι ευθύνη των ίδιων των εργαζομένων.

………………………………………………..

Απεργία εκπαιδευτικών (πρέπει να) σημαίνει ότι:

Διαμαρτυρόμαστε για τα κοτέτσια

που ονομάζουν «σχολικά κτίρια και αίθουσες»

Διαμαρτυρόμαστε για το άθλιο περιεχόμενο εκπαίδευσης

που μετατρέπει το μαθητή σε βαθμοθήρα

και σε μηχανή αποθήκευσης πληροφοριών

Διαμαρτυρόμαστε για τον αυταρχισμό κάθε διοίκησης

που επιδιώκει «να κινεί» τον εκπαιδευτικό ως ένα πιόνι

Διαμαρτυρόμαστε για το άθλιο ψέμα

περί δημόσιας και δωρεάν παιδείας

Απεργία εκπαιδευτικών (πρέπει να) σημαίνει ότι:

Αντιστεκόμαστε στη φτώχεια και στον κοινωνικό μαρασμό που οδηγεί χιλιάδες νέους και νέες στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα της αγοράς και στην κοινωνική παρακμή

Αντιστεκόμαστε στους «πατέρες» του συνδικάτου «μας»

και στις κομματικές και παραταξιακές τους καμαρίλες

που επιδιώκουν να ελέγχουν τους αγώνες

Απεργία εκπαιδευτικών (πρέπει να) σημαίνει ότι:

Διεκδικούμε βελτίωση των συνθηκών της ζωής

για όλους και όλες που μοχθούν για να ζήσουν

Διεκδικούμε τη δημοκρατία και την ισότητα

Διεκδικούμε το αγαθό της γνώσης για τους καταπιεσμένους

Κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, η φιλανθρωπία δίνει και παίρνει. Και τα δυο να τα εκλάβετε στην κυριολεξία: δίνει και παίρνει. Δίνει το περίσσευμά της ή το αζήτητο, ή το απούλητο και παίρνει καταξίωση, πολιτική υπεραξία ή διαφήμιση. Δεν είναι, άμεσα, υλικά αγαθά τα παραπάνω αλλά μετατρέπονται σε υλικά αγαθά από τη διαδικασία νομιμοποίησης της επιχειρηματικότητας και της πολιτικής ή κοινωνικής ανέλιξης.

Πώς γίνεται; Κοινωνικοί, πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες επωφελούνται πολλαπλά από αυτά που δίνουν, αφού η κοινωνική, πολιτική και οικονομική διαφήμιση κοστίζει όσο κοστίζουν τα περισσεύματα που δίνουν σε απόρους. Ο κύριος δήμαρχος, οι κύριοι τάδε επιχειρηματίες, η κυρία τάδε καλών προθέσεων κλπ… Ένας «Ανθρώπινος Κύκλος Προσφοράς» που διαχρονικά επιβεβαιώνει με τον πιο ελαφρύ τρόπο, το πιο σκληρό κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό σύστημα που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα. Η φιλανθρωπία που είναι δομικό στοιχείο του συστήματος κυριαρχίας και εκμετάλλευσης υποκαθιστά στοιχεία αλληλεγγύης από παλιότερες κοινωνίες που είχαν λιγότερα να μοιράσουν. Το ερώτημα είναι, το γιατί δεν τους τα πετούν στα μούτρα αλλά λένε κι «ευχαριστώ». Αυτό είναι το δυσκολότερο να απαντηθεί.

Τρίβεις τα μάτια σου και αναρωτιέσαι: «Πώς είναι δυνατόν να τα λένε όλα αυτά; Πώς είναι δυνατόν να μεταφέρουν το σκουπιδιαριό των media σε ένα νησί»; Ο λόγος για τη συνέντευξη με τον ιδιοκτήτη του σκυλάδικου «ΚΛΩΝΟΣ» σε έναν από τους «παραγωγούς» (τι παράγει;) του διαδικτυακού ραδιο−φόνου. Ατμοσφαιρικό δήθεν περιβάλλον, γιορτινή παιχνιδιάρικη σκηνοθεσία στη φωτογράφηση, με έναν από τους βασικούς πυλώνες του πολιτισμού στην Αίγινα (Κλώνος /Σαρωνικός /Παραλία), ύφος πολύ για το τίποτα.

Αλλά για να μη λέτε πολλά, η μεταμοντέρνα μας αντίληψη για τα πράγματα (το γνωστό τουρλουμπούκι − όλα μέσα) περιλαμβάνει και τη συνέντευξη με το Βαρώτσο «το γνωστό γλύπτη» με τις ανησυχίες του για την τέχνη, την κοινωνία κλπ. και που προτείνει την τέχνη όπως και το φιστίκι, να γίνει βασικό εξαγώγιμο είδος στην Αίγινα. Είπαμε, η τέχνη –τέχνη, αλλά δεν πρέπει να θιγεί το κυρίαρχο ιδεολογικό στάτους για το κέρδος και το οικονομικό σύστημα. Ειδικά όταν διαφαίνονται νέοι τομείς στην τοπική οικονομία…

Η γρίπη των χοίρων (νέα γρίπη) και το εμβόλιό της : προκλήσεις για το Σύστημα Υγείας αλλά και για την κοινή λογική

Ενώ προτείνεται ο εμβολιασμός των υγειονομικών και των ευπαθών ομάδων για την νέα γρίπη των χοίρων, και ενώ επίκειται ο μαζικός εμβολιασμός μεγάλης μερίδας του πληθυσμού της χώρας, πολλοί αμφιβάλλουν  για το μέγεθος του προβλήματος αλλά και για την ανάγκη και την ασφάλεια αυτών των εμβολιασμών. 

Η αμφιβολία είναι δικαιολογημένη, αφού η αλήθεια για την νέα γρίπη των χοίρων Η1Ν1 και το εμβόλιό της έχει επιμελώς και διεθνώς αποσιωπηθεί από όλους τους εμπλεκόμενους οι οποίοι κερδίζουν από την συγκάλυψη, δηλαδή τις Φαρμακοβιομηχανίες (εμπόριο της αρρώστιας), τα ΜΜΕ (εμπόριο του φόβου), το Ιατρικό ιερατείο και τους παρατρεχάμενους (ευκαιρία για καριέρα και υλικά  οφέλη), και τις κυβερνήσεις, που πουλάνε προστασία.

Παράδοξο παραμένει ότι, ιδιαίτερα στη χώρα μας, η έμφαση δίνεται κυρίως στον «μαγικό» εμβολιασμό που θα αποτελέσει «ασπίδα προστασίας» για την δημόσια υγεία, ενώ αιδημόνως αποσιωπώνται τα τραγικά κενά του ΕΣΥ (ελλείψεις σε νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό, κλίνες ΜΕΘ, υποδομές, ανύπαρκτο σύστημα Δημόσιας Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας). Αλήθεια, επικειμένης μιας «σοβαρής πανδημίας» δεν θα έπρεπε αυτά ακριβώς τα ζητήματα να αποτελούν προτεραιότητα και να έχει δρομολογηθεί η επίλυσή τους από τις αρχές του καλοκαιριού; Μήπως υπάρχει εδώ ένα σοβαρό κενό λογικής όσον αφορά την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων; Τι ακριβώς συμβαίνει και πώς οδηγηθήκαμε στην πρωτοφανή απόφαση να συστηθεί γενικευμένος εμβολιασμός , με απρόβλεπτες συνέπειες, έναντι μιας ήπιας νόσου;

Με το κείμενο αυτό προσπαθούμε, παρακολουθώντας τα γεγονότα, να αποκαταστήσουμε την αλήθεια και να ενημερώσουμε τους πολίτες.

Ποιος είναι  νέος ιός της γρίπης των χοίρων;

Τον Αύγουστο του 1998, σε μια βιομηχανική φάρμα εκτροφής γουρουνιών στην Βόρεια Καρολίνα ανακαλύφθηκε ένας νέος ιός γρίπης,  υβρίδιο ιού γρίπης των χοίρων με τρία γονίδια ιού ανθρώπινης γρίπης. Σύντομα απέκτησε και δύο τμήματα γονιδίων ιού γρίπης των πτηνών, και έτσι δημιουργήθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία ένας τριπλά επανασυνδυασμένος ιός,  υβρίδιο ιών γρίπης του ανθρώπου, των χοίρων και των πτηνών. Ο νέος ιός προκάλεσε επιδημίες σε φάρμες χοίρων σε πολλές Πολιτείες, και σε λίγους μήνες είχε εξαπλωθεί σε όλες τις φάρμες των ΗΠΑ(1) . 

Ο τωρινός ιός Η1Ν1 της γρίπης των χοίρων που μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο εντοπίσθηκε αρχικά στο Μεξικό και έχει τουλάχιστον δύο προγόνους. Ο ένας πρόγονός του είναι ο ιός που αναπτύχθηκε στην Αμερική το 1998, και ο άλλος πρόγονός του, από τον οποίο πήρε άλλα δύο τμήματα γονιδίων, είναι ένα άλλο στέλεχος ιού επίσης της γρίπης των χοίρων που κυκλοφορεί σε Ευρώπη και Ασία.

Το 1998 ο πληθυσμός χοίρων στην Β. Καρολίνα, από 2 εκατομμύρια το 1992, έφθασε τα 10 εκατομμύρια, και οι φάρμες χοίρων από 15.000 το 1986 έγιναν 3.600 το 2000. Πώς μπορείς όμως να μεγαλώσεις πενταπλάσια ζώα σε πέντε φορές λιγότερες φάρμες; Στριμώχνοντας 25 φορές περισσότερα ζώα σε κάθε επιχείρηση.  Την δεκαετία του ‘80,  το 85% από τις φάρμες χοίρων στην Β. Καρολίνα είχαν λιγότερα από 100 ζώα. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘90, οι φάρμες με πάνω από 1000 ζώα περιλάμβαναν το 99% του συνολικού πληθυσμού χοίρων της Πολιτείας.

Ανάλογη ήταν και η βιομηχανοποίηση της εκτροφής πουλερικών. Συχνά στην ίδια περιοχή στις ΗΠΑ συνωστίζονται πολλές βιομηχανικές μονάδες χοίρων και πουλερικών μαζί, με εργάτες υποαμειβόμενους μετανάστες χωρίς χαρτιά, με ιδιαίτερα ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας.

Η μετάδοση της γρίπης στους χοίρους, όπως και στον άνθρωπο, γίνεται με μολυσμένες ρινικές εκκρίσεις, και οι ειδικοί κατηγορούν τον υπερ-συνωστισμό των χοίρων ως αιτία για την ανάδυση νέων μεταλλαγμένων στελεχών ιού της γρίπης, όπως ο τριπλά ανασυνδυασμένος τωρινός ιός της γρίπης των χοίρων. Διότι έχει αποδειχθεί ότι(2)  «όταν δύο ιοί γρίπης προσβάλουν μαζί το ίδιο κύτταρο, μπορεί να παραχθούν καινούργιοι ιοί που να περιέχουν τμήματα και από τους δύο γονικούς ιούς».

Για την ταχεία διασπορά του στις ΗΠΑ ενοχοποιείται η διακίνηση ζώντων ζώων(3)  σε μακρινές αποστάσεις σε άθλιες συνθήκες, από την ανατολική στην δυτική ακτή. Ανάλογη είναι και η εντατικοποίηση της βιομηχανικής εκτροφής χοίρων στην Ευρώπη, και περιγράφεται στο Science ως «συνταγή καταστροφής». Το εμπόριο ζώντων χοίρων, με άθλιες συνθήκες μεταφοράς μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ, έκανε δυνατή την ανάμειξη στον τωρινό ιό επιπλέον γενετικού υλικού από ιό γρίπης των χοίρων που ενδημούσε σε ΕΕ και Ασία. Η επόμενη πανδημία μπορεί να προέλθει από το συνωστισμό στους στάβλους χοίρων στην Ευρώπη.

Η σημερινή γρίπη των χοίρων Η1Ν1 είναι το ήπιο προανάκρουσμα της απειλής που εκτρέφεται από το βιασμό της φύσης, είναι η καμπάνα που χτυπά, προς το παρόν προειδοποιητικά. Η μετατροπή της χοιροτροφίας σε απειλή για την ανθρωπότητα είναι συνέπεια της οικονομίας της αγοράς. Και τις δύο δεν τις πληρώνουν αυτοί που τις δημιουργούν, για τους οποίους οι ίδιες οι κρίσεις γίνονται νέες ευκαιρίες κερδοσκοπίας και πλουτισμού. Τις πληρώνουν οι μη έχοντες και κατέχοντες, οι πιο φτωχοί και οι πιο ευάλωτοι παντού στον κόσμο. Άλλοι παίρνουν τα κέρδη και άλλοι παίρνουν τα ρίσκα, και αυτό δεν μπορεί να συνεχίζεται. Ως πότε τα κέρδη θα παραμένουν ιδιωτικά, ενώ οι ζημιές θα γίνονται δημόσιες και θα πληρώνονται από τους εργαζόμενους ;

Γιατί σήμερα δεν αναφέρεται πλέον ως ιός, και αντίστοιχα  ως γρίπη των χοίρων ;

Αυτό είναι αποτέλεσμα των πιέσεων που ασκεί η βιομηχανοποιημένη χοιροτροφία στον WHO, για την απόκρυψη των ευθυνών της και για την διαφύλαξη της κερδοφορίας της. Εμείς θα συνεχίσουμε να μιλάμε για γρίπη των χοίρων και να την συνδέουμε με την βιομηχανική χοιροτροφία που ευθύνεται για την πρόκλησή της, και να απαιτούμε την άμεση διακοπή της.

 Έχουμε πράγματι πανδημία;;

Επί πολλά χρόνια και σε ετήσια βάση ο WHO - Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας - μιλούσε για επερχόμενη πανδημία γρίπης, αλλά, τελικά, πανδημία δεν συνέβαινε. Μετά την εμφάνιση τον Απρίλιο των πρώτων κρουσμάτων της νέας γρίπης στις αρχές Μαΐου 2009, ο WHO άλλαξε τον ορισμό της πανδημίας. Μέχρι τότε για να κηρυχθεί  πανδημία έπρεπε να έχουμε έναν νέο ιό, που να μεταδίδεται γρήγορα, για τον οποίο να μην υπάρχει ανοσία, και ο οποίος να έχει μεγάλη νοσηρότητα, και μεγάλη θνητότητα. Ο νέος ορισμός διαγράφει την μεγάλη νοσηρότητα και την μεγάλη θνητότητα, και αρκούν οι τρεις πρώτες προϋποθέσεις.

Μόνον έτσι μπόρεσαν να  αποκαλέσουν πανδημία την νέα γρίπη των χοίρων, και το έκαναν ένα μήνα μετά την αλλαγή του ορισμού, τον Ιούνιο του 2009, όταν ανακοίνωσαν ότι «έχουμε πανδημία». Ήταν έτοιμοι από καιρό και περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία, που ήλθε όταν παρουσιάστηκε ένα νέο στέλεχος ιού γρίπης πού, όπως είναι αναμενόμενο λόγω της ευκολίας φυσικής και ηλεκτρονικής επικοινωνίας μεταξύ πόλεων και χωρών που δεν υπήρχε σε προηγούμενες εποχές, μεταδόθηκε σε αρκετές χώρες σε σύντομο χρονικό διάστημα. Πλέον θα ανακηρύσσουν (δήθεν) πανδημία πολύ συχνότερα από ότι στο παρελθόν.

Τι συνέπειες έχει η ανακήρυξη πανδημίας  από τον WHO ;

Η (πραγματική) πανδημία είναι μια εξαιρετική και επείγουσα κατάσταση κινδύνου της δημόσιας υγείας. Ακριβώς γι’ αυτό, σε πανδημία επιτρέπεται στην φαρμακοβιομηχανία να εφοδιάσει επειγόντως την αγορά με εμβόλια, και οι Κυβερνήσεις μπορούν να κάνουν τα εμβόλια στον πληθυσμό, χωρίς να έχουν γίνει προηγουμένως οι απαραίτητοι σε κάθε άλλη περίπτωση έλεγχοι και επιστημονικές μελέτες για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των εμβολίων.

Αν υπάρξουν παρενέργειες του εμβολίου, η Φαρμακοβιομηχανία και οι Κυβερνήσεις θα ισχυρισθούν, και σωστά,  ότι δεν τις γνώριζαν, επομένως δεν είχαν πρόθεση βλάβης των εμβολιαζόμενων, άρα δεν θα έχουν καμία ευθύνη. Η Φαρμακοβιομηχανία και οι Κυβερνήσεις έχουν ήδη εκ των προτέρων απαλλαγεί από κάθε ευθύνη, και συγκεκριμένα από τυχόν αγωγές αποζημίωσης…

Μήπως αυτό εξηγεί την εσπευσμένη αλλαγή του ορισμού της πανδημίας, την βιαστική ανακήρυξη της δήθεν πανδημίας και τον βιαστικό και στα τυφλά εμβολιασμό των πληθυσμών, πριν υπάρξουν σαφείς αποδείξεις  (μη) αποτελεσματικότητας και (αν)ασφάλειας του εμβολίου ;

Με την κήρυξη πανδημίας από τον WHO και με τις οδηγίες του, οι αξιωματούχοι των υπηρεσιών υγείας των περισσότερων κρατών και η συντριπτική πλειοψηφία των λοιμωξιολόγων παγκόσμια άρχισαν να μιλάνε για πιθανότητα εκατομμυρίων θανάτων, και, καλλιεργώντας τον φόβο και διογκώνοντας στο πολλαπλάσιο τον πραγματικό κίνδυνο, έφτιαξαν την φούσκα της γρίπης, ετοιμάζοντας το έδαφος για το εμβόλιο ως αντίδοτο του φόβου. Μόνο με αυτό τον τρόπο θα μπορούσε να περάσει ο μαζικός εμβολιασμός εκατομμυρίων υγιών ανθρώπων με ένα πειραματικό εμβόλιο, χωρίς δηλαδή αυτό να έχει περάσει τις κλινικές δοκιμές ασφάλειας και αποτελεσματικότητας.

Τα συμφέροντα της φαρμακοβιομηχανίας πίσω από το εμβόλιο της γρίπης των χοίρων είναι τεράστια. Το Ιατρικό Ιερατείο, οι αξιωματούχοι των υπηρεσιών δημόσιας υγείας και οι λοιμωξιολόγοι διεθνώς και στην χώρα μας  μπορεί να ”νίπτουν τας χείρας τους”, αλλά αυτοί έφτιαξαν τη φούσκα της γρίπης, και αυτοί συμβουλεύουν τις Κυβερνήσεις να κάνουν ένα πειραματικό εμβόλιο μαζικά σε εκατομμύρια υγιείς ανθρώπους.

Είναι φανερό : Οι λόγοι του μαζικού βιαστικού εμβολιασμού δεν είναι ιατρικοί.

Κάποιοι θα αναρωτηθούν : Μήπως όλα αυτά είναι θεωρίες συνομωσίας ;

α. Υπάρχει προηγούμενο, το φιάσκο του 1976, όταν τα ιατροφαρμακευτικά συμφέροντα έπεισαν τον Πρόεδρο Φορντ (τότε μιλούσαν για πιθανότητες μέχρι 2 εκατομμύρια θανάτων από την γρίπη των χοίρων Η1Ν1, αλλά έπεσαν έξω 1.999.999 φορές!.), και κατάφεραν να εμβολιάσουν, πάλι για ιό Η1Ν1 της γρίπης των χοίρων, 40 εκατομ Αμερικανούς, αλλά αναγκάσθηκαν να σταματήσουν, αφού από το εμβόλιο έμειναν παράλυτοι 500 άνθρωποι και 30 πέθαναν, - από την γρίπη πέθανε 1 μόνο άνθρωπος.. Τότε οι εταιρείες αρνήθηκαν να καταβάλλουν αποζημιώσεις, δεν είχαν δόλο αφού δεν γνώριζαν ότι το εμβόλιο μπορούσε να προκαλέσει παράλυση και θάνατο. Οι αγωγές όμως κατά του Αμερικανικού δημοσίου για 1,3 δις δολάρια κόστισαν τελικά στο Αμερικανικό κράτος πάνω από 500 εκατομ δολάρια του 1976 για αποζημιώσεις.

β. Η κήρυξη από τον Πρόεδρο Ομπάμα επείγουσας κατάστασης δημόσιας υγείας στα τέλη Οκτωβρίου, ακριβώς πριν αρχίσει τους μαζικούς εμβολιασμούς, ενεργοποίησε την Νομοθετική Πράξη PREP Act για να προσφέρει ασυλία στις φαρμακευτικές εταιρείες, το Αμερικανικό Δημόσιο αλλά και σε κάθε έναν που με οποιοδήποτε τρόπο εμπλέκεται στα μέτρα κατά της γρίπης, από αγωγές για αποζημίωση πολιτών που μπορεί να υποστούν βλάβη από τα εμβόλια και τα φάρμακα για την γρίπη. Η Νομοθετική Πράξη Δημόσιας Ετοιμότητας και Προετοιμασίας για Επείγουσα κατάσταση, The Public Readiness and Emergency Preparedness (PREP) Act, λέει :        

«Η νομοθετική πράξη PREP Act(4) εξουσιοδοτεί τον Υπουργό Υγείας να εκδώσει μια διακήρυξη, η οποία παρέχει ασυλία από ενοχή για αστικό αδίκημα το οποίο συνεπάγεται ενδεχόμενη διεκδίκηση αποζημίωσης (εκτός από σκόπιμη απιστία - παρεκτροπή) για  ισχυρισμούς απώλειας, που προκλήθηκαν από, ή σχετίζονται με, ή οφείλονταν στην χορήγηση ή χρήση αντιμέτρων για ασθένειες, απειλές και καταστάσεις, οι οποίες καθορίστηκε από τον υπουργό ότι αποτελούν παρούσα, ή εύλογο κίνδυνο για μελλοντική, επείγουσα κατάσταση δημόσιας υγείας,  σε οντότητες, και άτομα που εμπλέκονται στην ανάπτυξη, την κατασκευή, τον έλεγχο, την διανομή, την χορήγηση, και τη χρήση τέτοιων αντιμέτρων.»

Η PREP Act επιτρέπει αγωγή για αποζημίωση μόνο εάν ο ενάγων αποδείξει ότι ο εναγόμενος, δηλ η φαρμακοβιομηχανία ή το Αμερικανικό Δημόσιο, γνώριζε ότι το εμβόλιο μπορεί να προκαλέσει την βλάβη που ο ίδιος υπέστη.

Έτσι οι εταιρείες και οι Κυβερνήσεις α) δεν έχουν κίνητρο (το φόβο των αποζημιώσεων) για να φτιάξουν ασφαλές εμβόλιο, και β) έχουν αρνητικό κίνητρο για να γίνουν μελέτες, έχουν δηλαδή κίνητρο να μην γίνουν μελέτες, γιατί οι μελέτες μπορεί να αποδείξουν ότι το εμβόλιο έχει κινδύνους, και τότε θα υποχρεωθούν να δώσουν αποζημιώσεις, γ) έχουν κίνητρο να κάνουν το εμβόλιο όσο γίνεται γρηγορότερα, πριν διαπιστωθεί επίσημα η τυχόν ανασφάλειά του.

Είναι λοιπόν φανερό ότι στις ΗΠΑ η προεδρία Ομπάμα, το Ιατρικό Ιερατείο και η Φαρμακοβιομηχανία προχωρούν στους εμβολιασμούς καλύπτοντας τα νώτα τους με την κήρυξη πανδημίας, και επιπλέον και με την PREP Act, παρέχοντας ασυλία στους εαυτούς τους, αλλά αφήνοντας ακάλυπτους τους πολίτες που θα τους πιστέψουν και θα δεχθούν να κάνουν το εμβόλιό τους.

Δεν θα έπαιρναν βέβαια όλα αυτά τα πρωτοφανή μέτρα, αν γνώριζαν ότι το εμβόλιό τους είναι ασφαλές και αποτελεσματικό, αλλά προφανώς φοβούνται βάσιμα για το αντίθετο.

Κυρίως όμως προσπαθούν να καλυφθούν από τις ευθύνες τους για την εφαρμογή ενός πειραματικού σκευάσματος σε εκατομμύρια υγιείς ανθρώπους.

Και όλα αυτά δεν είναι θεωρίες  συνομωσίας, αλλά γεγονότα.

Τελικά πόσο μεγάλος είναι πραγματικά ο κίνδυνος από την γρίπη των χοίρων ; Μήπως δικαιολογεί ο κίνδυνος αυτός την ανακήρυξη πανδημίας και την εφαρμογή των εμβολίων χωρίς προηγούμενο έλεγχο ;

Από την άνοιξη, με τα πρώτα κρούσματα της γρίπης των χοίρων ακούμε ότι έχουμε μια επικίνδυνη πανδημία, η οποία μπορεί να σκοτώσει πολλά εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, και πάντως πολύ περισσότερους από 250.000 -500.000 που σκοτώνει κάθε χρόνο παγκόσμια η συνηθισμένη εποχική γρίπη.

Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Η γρίπη των χοίρων έχει σκοτώσει 6.500 ανθρώπους, αντί για 250.000 -500.000 που υπολογίζουν ότι πέθαιναν κάθε χρόνο. Η Αυστραλία, χωρίς να κάνει εμβόλιο, αφού δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμη, πέρασε τον χειμώνα της με 162 θανάτους (211 με την Ωκεανία), αντί για μερικές χιλιάδες θανάτους που περίμενε. Στις ΗΠΑ υπολογίζουν σε πάνω από 30.000 τους θανάτους κάθε χρόνο, αλλά μέχρι τώρα μόλις ξεπέρασαν τους 1000.

Πράγματι και η γρίπη των χοίρων  σκοτώνει, ιδίως ανθρώπους με άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας, αλλά σκοτώνει πολύ σπανιότερα, πολλές δεκάδες φορές λιγότερο από την πολύ σοβαρότερη εποχική γρίπη, για την οποία δεν είχαν κηρύξει πανδημία και δεν είχαν επιβάλει μαζικούς εμβολιασμούς εκατομμυρίων υγιών ανθρώπων τα προηγούμενα χρόνια.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η εξωφρενική διόγκωση του πραγματικού αλλά μικρού κινδύνου από την γρίπη των χοίρων, πολύ μικρότερου κινδύνου από την κοινή εποχική γρίπη, είχε σκοπό την κατατρομοκράτηση των ανθρώπων, ώστε να δεχθούν να υποβληθούν σε όποια μέτρα προστασίας τους προτείνουν, με τελικό στόχο να αποδεχτούν την λογική του μαζικού και κατ’ έτος εμβολιασμού τους. Οι άνθρωποι παραμένουν ανυπεράσπιστοι όχι μόνον απέναντι στις  πιθανές ανεπιθύμητες ενέργειες του εμβολίου, αλλά και απέναντι στην ίδια τη γρίπη, εποχική η «νέα», απέναντι σε οτιδήποτε απειλεί τη δημόσια υγεία, πολύ ή λίγο. Διότι τα μέτρα που όφειλαν να έχουν ληφθεί (οργάνωση και στελέχωση των υπηρεσιών υγείας) ουδέποτε προβλήθηκαν ως αναγκαία…

Ποιά η θέση του εμβολίου που προβάλλεται ως πανάκεια;

Δεν έχει αποδειχτεί ούτε η κλινική αποτελεσματικότητα (αποφυγή νόσησης ή επιπλοκών) ούτε η ασφάλεια του εμβολίου για τη γρίπη των χοίρων από καμία μελέτη. Οι μελέτες που έχουν σχεδιασθεί θα ολοκληρωθούν τον Δεκέμβριο του 2010. Τότε θα γνωρίζουμε εάν το εμβόλιο, που θα έχουμε ήδη κάνει, ήταν ασφαλές και αποτελεσματικό. Θυμίζουμε εδώ ότι η αποτελεσματικότητα ενός εμβολίου δεν εκτιμάται κυρίως από την δυνατότητά του να οδηγεί σε παραγωγή αντισωμάτων, αλλά από την δυνατότητά του να προλαμβάνει τη νόσο ή, έστω, την βαριά επιπλεγμένη νόσο.

Μας λένε όμως ότι αφού το νέο εμβόλιο φτιάχνεται με τον ίδιο, δοκιμασμένο τρόπο που φτιάχνεται και το εμβόλιο της κοινής εποχικής γρίπης, άρα θα είναι το ίδιο ασφαλές και αποτελεσματικό. Οι γιατροί κάθε χρόνο συνιστούν στους άνω των 65 και σε όσους πάσχουν από χρόνια νοσήματα να κάνουν το εμβόλιο της κοινής εποχικής γρίπης. Φέτος που επικρατεί η νέα γρίπη, πρέπει να κάνουν μαζί και το, παρόμοιο, νέο εμβόλιο.

Πρώτον, το να εφαρμόζεις σε μια νέα αρρώστια ό,τι κάνεις σε μιαν άλλη αρρώστια, και απλώς τηρουμένων των …. αναλογιών να πιστεύεις ότι αυτό θα έχει τα ίδια αποτελέσματα, χωρίς αποδείξεις από σοβαρές κλινικές μελέτες, αυτό δεν είναι ούτε στοιχειωδώς επιστημονική στάση, στερείται σοβαρότητας. Είναι επιστημονικά μη αποδεκτό.  Κανείς δεν έχει το ελαφρυντικό της …αφέλειας. Είναι επικίνδυνη ανευθυνότητα σε ατομικό επίπεδο, πολύ περισσότερο σε επίπεδο δημόσιας υγείας.

Δεύτερον, είναι άραγε το εμβόλιο της κοινής γρίπης ασφαλές και αποτελεσματικό, όπως ισχυρίζονται, τόσο ώστε να θεωρούν αναγκαιότητα την μελλοντική παραγωγή  5 δις εμβολίων ετησίως για όλο τον πλανήτη ;

Υπάρχει πληθώρα επιστημονικών μελετών και μετα-αναλύσεων πάνω στο θέμα, απ’όπου το καθαρό συμπέρασμα φαίνεται να είναι ότι δεν ξέρουμε ακόμη…Πάντως, σύμφωνα με τις μετα-αναλύσεις που δημοσιεύονται στην έγκυρη και, κυρίως, μεγαλύτερη από τις άλλες, βάση δεδομένων Cochrane Library:

Το εμβόλιο για την κοινή εποχική γρίπη που έχουμε κάθε χρόνο.. δεν έχει αποδειχτεί ότι μειώνει τους θανάτους από γρίπη στους ηλικιωμένους άνω των 65 ετών(5) . Μάλιστα οι περισσότερες μελέτες σε ηλικιωμένους είναι εξαιρετικά πρόχειρες και, τελικά, δεν δικαιολογείται η παγιωμένη πεποίθηση ότι το εμβόλιο για την εποχική γρίπη είναι εκ των ων ουκ άνευ στους ηλικιωμένους. Σε παιδιά μέχρι 2 ετών έχει δράση placebo(6) . Σε μεγαλύτερα παιδιά τα αποτελέσματα στις λίγες αξιοπρεπείς μελέτες είναι αντιφατικά. Βοηθάει τους υγιείς ενηλίκους; Δεν υπάρχουν αρκετά δεδομένα για να στηρίξουν αποτέλεσμα όσον αφορά την πρόληψη  των επιπλοκών ή την μείωση εμφάνισης βαρυτέρων καταστάσεων που χρειάζονται νοσηλεία! Ο εμβολιασμός φαίνεται να έχει μέτριο αποτέλεσμα όσον αφορά την μείωση της απουσίας από την εργασία τους λόγω αναρρωτικών αδειών! (Demicheli V, Di Pietrantonj C, Jefferson T, Rivetti A, Rivetti D: Vaccines for preventing influenza in healthy adults. Cochrane Database Syst Rev. 2007 Apr 18;(2):CD001269. Μικρό αλλά μετρήσιμο όφελος φαίνεται να υπάρχει από τον εμβολιασμό άλλων ευπαθών ομάδων (όπως καρδιοπαθείς και πνευμονοπαθείς).

Άρα, είναι εντελώς αντιεπιστημονικό και παράλογο να χρησιμοποιείται η μη αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα του εμβολίου της κοινής γρίπης σαν … απόδειξη για την δήθεν αποτελεσματικότητα ενός νέου άγνωστου εμβολίου για μια νέα μορφή γρίπης. Το να βγάζεις θετικά συμπεράσματα από αρνητικά δεδομένα, το να αποδεικνύεις το άγνωστο δια του … αγνώστου, είναι μια καινοτόμος αποδεικτική μέθοδος, μπροστά στην οποία θα είχαν μείνει άφωνοι οι θεμελιωτές της επιστήμης της λογικής. Στις μεθόδους απόδειξης a priori και a posteriori προστίθεται τώρα και μια νέα μέθοδος : ab absurdum!

Μιας όμως και θίγεται θέμα προφύλαξης της δημόσιας υγείας, δηλαδή του συνόλου, έχει αναρωτηθεί κανείς τι αποτελέσματα θα έχει στην συλλογική ανοσία ενός πληθυσμού ο εμβολιασμός σε τόσο μεγάλη έκταση; Όταν μάλιστα υπάρχουν δεδομένα (L. Simonsen, T.A. Reichert, C. Vibont,W.C. Blackwelder, R.J. Taylor, M.A. Miller: Impact of Influenza Vaccination on Seasonal Mortality in the US Elderly Population. Arch. Intern. Med. 2005;165: 265-272) που δείχνουν ότι η έκθεση στο πανδημικό στέλεχος του 1968 και η συνακόλουθη απόκτηση φυσικής ανοσίας μείωσε κατά την επόμενη δεκαετία την θνησιμότητα των ηλικιωμένων που είχαν εκτεθεί από λοιμώξεις του αναπνευστικού, ενώ η παγίωση των εμβολιασμών τα επόμενα χρόνια δεν κατάφερε να έχει παρόμοια θετικά αποτελέσματα;

Αυτά είναι τα γεγονότα. Η εμμονή του Ιατρικού Ιερατείου ότι το εμβόλιο για την γρίπη των χοίρων, αυτό ειδικά…θα  αποδειχθεί  αποτελεσματικό, είναι μόνο η συνέχεια της παραπλάνησης γιατρών και πολιτών.

Άρα, ως προς την αποτελεσματικότητά του, δεν υπάρχει κανένας ιατρικός λόγος για να το κάνει κανείς.

Ως προς την ασφάλειά του ; Συνοπτικά πρέπει να λεχθούν τα ακόλουθα:

α. Ο περιεχόμενος ως συντηρητικό οργανικός υδράργυρος (Hg) είναι ένα βαρύ μέταλλο, που είναι νευροτοξικό, ιδιαίτερα επικίνδυνο για τα παιδιά, και έχει ενοχοποιηθεί για διάφορες παθήσεις του νευρικού συστήματος. Είναι τόσο ασφαλής ώστε στις ΗΠΑ δεν επιτρέπεται  η χρήση του στα εμβόλια!

β. Τα περιεχόμενα πρόσθετα, ανοσοενισχυτικά έχουν ενοχοποιηθεί για πρόκληση αυτοανοσίας, πχ υπάρχουν σοβαρά δεδομένα που δείχνουν ισχυρή συσχέτιση με το σύνδρομο του πολέμου του κόλπου από ανάλογα πρόσθετα που περιείχε το εμβόλιο που έκαναν για τον άνθρακα. Τα πρόσθετα επιτρέπουν να μοιραστεί το εμβόλιο σε περισσότερες δόσεις, αυξάνοντας τα κέρδη της εταιρείας που το κατασκευάζει.

 Είναι τόσο ασφαλή αυτά τα πρόσθετα, ώστε στις ΗΠΑ τα εμβόλια που περιέχουν πρόσθετα αποσύρθηκαν, βλ πρωτοσέλιδο New York Times, 3-11-09, και θα σταλούν στις υπανάπτυκτες χώρες. Η ΕΕ και εμείς θα κάνουμε εμβόλια που περιέχουν και οργανικό  Hg και πρόσθετα!!

Συμπερασματικά, εγείρονται σοβαρότατα ερωτηματικά για την αποτελεσματικότητα και την αμφιλεγόμενη ασφάλεια του συγκεκριμένου εμβολίου ,πολύ δε περισσότερο που προορίζεται για μαζικό εμβολιασμό!

Υπάρχει όμως και ένας πολύ σοβαρότερος λόγος : όπως όλοι οι γιατροί γνωρίζουμε, πριν γίνουν κλινικές δοκιμές αποτελεσματικότητας και ασφάλειας, ένα φάρμακο είναι πειραματικό. Πειραματικό φάρμακο μπορεί να σκεφτεί κανείς να κάνει σε ένα ασθενή τελικού σταδίου, που είναι καταδικασμένος να πεθάνει, μετά την ενημερωμένη συγκατάθεσή του, και μόνο αφού έχουν εξαντληθεί όλα τα άλλα θεραπευτικά μέσα, αλλιώς είναι επιστημονικά ανήθικο. Το να κάνεις ένα πειραματικό φάρμακο ακόμη και σε ένα μόνο υγιές άτομο απαγορεύεται αυστηρά, επιστημονικά είναι εξαιρετικά ανήθικο, και όλοι γνωρίζουμε σε ποια καθεστώτα εφαρμοζόταν μυστικά - και διαψευδόταν επίσημα - η πρακτική αυτή.

Και όμως, φτάσαμε σήμερα να εξωθούμε σε εμβολιασμό και να εμβολιάζουμε επίσημα εκατομμύρια υγιείς ανθρώπους με ένα πειραματικό εμβόλιο, αυτό είναι εκατομμύρια φορές πιο ανήθικο, απαγορεύεται εκατομμύρια φορές. Και όμως κανείς δεν διαμαρτύρεται. Πως φτάσαμε ως εδώ ;

Αν αντιμετωπίζαμε ένα σημαντικό κίνδυνο δημόσιας υγείας, δηλαδή αν είχαμε μία πραγματική - και όχι μαϊμού - πανδημία, με σημαντική θνητότητα, δηλαδή σαφώς μεγαλύτερη από της εποχικής γρίπης - δεν μιλάμε για την κατά δεκάδες φορές μικρότερη, ευτυχώς, θνητότητα της γρίπης των χοίρων -, τότε θα έπρεπε να σκεφτούμε σοβαρά τον δοκιμαστικό εμβολιασμό με ένα πειραματικό εμβόλιο, ακόμη και εάν υπήρχαν ενδείξεις κάποιων όχι επικίνδυνων παρενεργειών, αφού οι επιπτώσεις  μιας πραγματικής πανδημίας θα ήταν πολύ μεγαλύτερες.

Επιστημονικά είναι εξαιρετικά ανήθικο να εκθέτεις εκατομμύρια υγιείς ανθρώπους σε ένα πειραματικό εμβόλιο, για να προστατευθεί δήθεν ο πληθυσμός από μία ήπια ίωση, από την οποία δεν απειλείται,  αναγορεύοντας μια ίωση τόσο ήπια σαν τη γρίπη των χοίρων σε δήθεν πανδημία.

Από αυτά είναι φανερό ότι : Οι λόγοι του βιαστικού μαζικού εμβολιασμού Δεν είναι ιατρικοί.

Τι θέση έχουν τα αντι -ιικά φάρμακα.

Δεν έχει αποδειχθεί με επιστημονική βεβαιότητα η δράση τους(7) , αλλά συνιστάται να δίνονται με την εισαγωγή στο Νοσ/μείο ασθενών με λοίμωξη από την γρίπη των χοίρων, αρχίζοντας από το πρώτο 48ωρο. Μπορεί να μειώσουν την διάρκεια νόσησης κατά 1  - 1,5 ημέρα.

Έχουν σοβαρές παρενέργειες, πχ ψυχωσικές εκδηλώσεις και τάσεις αυτοκτονίας, (αναφέρονται και περιπτώσεις)  και δεν πρέπει να δίνονται ως προφύλαξη, ιδιαίτερα στα παιδιά, παρά τα όσα συνιστά η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία στην αναθεώρηση των οδηγιών της στις 15 Σεπτεμβρίου 2009(8). (Φαίνεται ότι έχουν μείνει αξόδευτα μεγάλα αποθέματα παλιότερων παραγγελιών, που λήγουν σύντομα, και αν δεν χρησιμοποιηθούν εγκαίρως, θα πεταχτούν, πιθανόν με συνέπειες γι’ αυτούς που τα παρήγγειλαν!).

Έχουμε άλλα μέτρα προφύλαξης, εκτός από το εμβόλιο, τα οποία να είναι αποτελεσματικά, ασφαλή και φθηνά ; 

Και βέβαια έχουμε αποτελεσματικά μέτρα για να προστατευθούμε από όλες τις ΄(περίπου 200) ιογενείς λοιμώξεις του αναπνευστικού που απειλούν την υγεία μας κάθε χρόνο! Και αυτά είναι τα απλά μέτρα υγιεινής, και κυρίως το τακτικό πλύσιμο των χεριών, το οποίο έχει αποδειχτεί στον τρίτο κόσμο ότι σώζει ζωές παιδιών, και αυτό είναι τόσο εντυπωσιακό, που «κάποιος πρέπει να πάρει Nobel γι’ αυτό »(9). Πρέπει να μένουμε σπίτι εάν αρρωστήσουμε, και να ρωτήσουμε τον γιατρό μας αν δεν νοιώθουμε καλά, πχ αν έχουμε δύσπνοια. Να προσέχουμε να μην διασπείρουμε γύρω μας σταγονίδια με τον βήχα και το φτάρνισμα. Να τρώμε λιτά και υγιεινά, να περπατάμε, να κοιμόμαστε και να ξεκουραζόμαστε αρκετά, γενικά να ζούμε καλά και υγιεινά.

Αυτά τα μέτρα βέβαια λίγη αξία έχουν αφού δεν μπορούν να εφαρμοσθούν από αυτούς που ζουν στις φτωχές χώρες, ούτε από όσους στις αναπτυγμένες χώρες βρίσκονται χαμηλά στην κοινωνικο - οικονομική κλίμακα, αφού η φτώχεια και η ανισότητα έχει αποδειχτεί ότι είναι η κύρια αιτία αυξημένης νοσηρότητας και θνητότητας από τις διάφορες ασθένειες (εδώ πιστεύω πρέπει να μπουν οι παραπομπές).

Όμως, αυτά τα μέτρα προστασίας είναι πολύ αποτελεσματικά, και μάλιστα είναι τα ΜΟΝΑ αποτελεσματικά.

Αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε γιατί ο Παγκόσμιος Οργανισμός υγείας, αλλά και οι Καθηγητές της Ιατρικής και όλοι οι γνωστοί Επιστήμονες της χώρας μας, και το ίδιο και στις άλλες χώρες, λένε ότι κινδυνεύουμε, και ότι για να προφυλαχτούμε, πρέπει να κάνουμε το εμβόλιο το ταχύτερο δυνατόν, μόλις θα είναι έτοιμο ; Όλοι αυτοί δεν ξέρουν;

Σε παρόμοια ερώτηση του Der Spiegel στον διευθυντή της Cochrane Database Collaboration Tom Jefferson, ο οποίος επί κεφαλής διεθνούς ομάδας ειδικών είναι υπεύθυνος για την αξιολόγηση των εμβολίων για την γρίπη, ο Tom Jefferson απάντησε(10):

‘Μερικές φορές έχεις την αίσθηση ότι μια ολόκληρη βιομηχανία αναμένει μια πανδημία. Και συμπληρώνει ότι ‘εννοεί τον  WHO και τους αξιωματούχους των Δημόσιων Υπηρεσιών Υγείας, τους Ιολόγους και τις Φαρμακευτικές Εταιρείες.  Έχουν φτιάξει μια μηχανή γύρω από την επερχόμενη πανδημία. Και εμπλέκονται ένα σωρό χρήματα, και επιρροή, και καριέρες, και ολόκληροι Οργανισμοί! Και χρειάστηκε μόνο να μεταλλαχτεί αυτός ο ιός της γρίπης για να ξεκινήσει να αλέθει η μηχανή!’ 

Οι Κυβερνήσεις γιατί υιοθετούν αυτές τις πρακτικές ;

Οι αστικές κυβερνήσεις έχουν τεράστια ευθύνη για την εξέλιξη της μεγαλύτερης σε 80 χρόνια οικονομικής κρίσης. Η κρίση που ξέσπασε άφησε στις ΗΠΑ εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς σπίτι, δουλειά, ασφάλιση, περίθαλψη, σύνταξη, με την ανεργία στο 17,5% - (στοιχεία από New York Times). Το ίδιο και για πολλές δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους παντού στον κόσμο. Στην Ελλάδα η πραγματική ανεργία είναι στο 17 %, πρόσφατη ανακοίνωση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ.

Στη συνέχεια, αντί να στηρίξουν το εισόδημα και την εργασία, για να κινηθεί η αγορά, μέσα σε μια νύχτα χρέωσαν με το κόστος της ανάκαμψης όχι αυτούς που φταίνε, αλλά αυτούς που αφού πλήρωσαν την κρίση, καλούνται τώρα να πληρώσουν και το κόστος της ανάκαμψης, το οποίο ανέρχεται σε δεκάδες τρις δολάρια, ξεπερνώντας το παγκόσμιο ΑΕΠ. Σε μια νύχτα η κυβέρνηση βρήκε 28 δις Ευρώ για να σώσει τα κέρδη των Τραπεζών, και σε 6 χρόνια αύξησε το χρέος όλων μας πάνω από 100 δις Ευρώ, αλλά δεν βρήκε χρήματα για να σώσει τα Ταμεία, αντίθετα έχει ευθύνη για την καταλήστευσή τους. Όπως έλεγε ο Νόαμ Τσόμσκι : ‘Παίρνουν από αυτούς που δεν έχουν, και τα δίνουν σε εκείνους που τους περισσεύουν!’

Μπροστά λοιπόν στην διογκούμενη, στην Ελλάδα και παγκόσμια, δυσαρέσκεια και απαξίωση των Πολιτικών, οι Κυβερνήσεις άρπαξαν την νέα γρίπη και τα εμβόλιά της σαν σανίδα σωτηρίας. Μετά την οικονομική φούσκα που οι ίδιοι δημιούργησαν, υιοθέτησαν γρήγορα και την νέα φούσκα της γρίπης, τρομοκρατούν και εκφοβίζουν τους πολίτες για να αποσπάσουν τον κόσμο από τα πραγματικά προβλήματα και τις δικές τους ευθύνες για την πιο μεγάλη από το 1929 οικονομική κρίση. Κάτω από την στυγνή επικυριαρχία των μεγάλων επιχειρήσεων και σε εποχή οικονομικού κραχ, οι Κυβερνήσεις παρέχουν στην μαφία της φαρμακοβιομηχανίας κέρδη δις Ευρώ που τα χρεώνουν ξανά στους πολίτες. Αφού συνήργησαν στην καλλιέργεια του φόβου, πλασάρουν τώρα και το αντίδοτο του φόβου για να περάσουν σαν προστάτες του λαού.

Μπροστά στον κίνδυνο πολλών νέων Δεκέμβρηδων παντού στον κόσμο, επιχειρείται κατ’ αρχήν και μεθοδικά η τεχνητή διόγκωση ή ακόμη και η κατασκευή, και κατόπιν η επίκληση βιολογικών απειλών, πραγματικών ή επινοημένων, φυσικών ή κατασκευασμένων, και η χρήση της απειλής αυτής ως δικαιολογίας και μέσου για την εν συνεχεία μεθοδική και εκτεταμένη ιατροποίηση της ζωής των ανθρώπων - βιοεξουσία, με αποτέλεσμα :

α) αποπροσανατολισμό των πολιτών από τα πραγματικά προβλήματα, την κρίση και τις συνέπειές τους, και τις ευθύνες των κυβερνώντων για την εξαθλίωση των ανθρώπων,

β) κέρδη χωρίς όρια για τη μαφία της Φαρμακοβιομηχανίας, και χωρίς κινδύνους οικονομικών κρίσεων, αντίθετα εν μέσω της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης από το 1929, αλλά κυρίως την

γ) αποτελεσματική χειραγώγηση, πειθάρχηση και έλεγχο των ατόμων και των λαών,

και τελικά αυτοπειθάρχηση και αυτοέλεγχο τόσο στην εξευτελισμένη απασχόληση/ανεργία όσο και στις ματαιωμένες ατομικές ελευθερίες, με επιδιωκόμενη κατάληξη την ατομική περιχαράκωση και την αποσυλλογικοποίηση, και τελικά ως μοναδική καταφυγή την ιδιώτευση στην εικονική πραγματικότητα του διαδικτύου και της TV, εκεί όπου δεν ελλοχεύουν οι κίνδυνοι και οι απειλές της πραγματικής ζωής.

Πρόκειται για μία μεθοδευμένη πραγματική ‘Βιοτρομοκρατία της Αγοράς’(11), με σκοπό να παραμείνει υποταγμένος ο εχθρός - λαός.

Τελειώνοντας, τα ακόλουθα μέτρα είναι αναγκαία:

1.Επαναπροσδιορισμός από την κυβέρνηση και το Υπουργείο Υγείας στόχων και αλλαγή πολιτικής. Στον βαθμό που αγωνιούν για την υγεία και την ευημερία του ελληνικού λαού, να αποφασίσουν την διοχέτευση κονδυλίων όχι σε αγορές ελάχιστα αποτελεσματικών αντι-ιϊκών φαρμάκων σε τερατώδεις ποσότητες, όχι σε αγορές αμφιβόλου αποτελεσματικότητας και ασφαλείας εμβολίων, αλλά στην πραγματική οικοδόμηση ενός συστήματος υγείας με σύγχρονες υλικοτεχνικές υποδομές πλήρη στελέχωση σε ανθρώπινο δυναμικό. Ενός συστήματος φιλικού προς τον πολίτη, δημόσιου και δωρεάν την ώρα της ανάγκης του. Επείγουσα στελέχωση των ΜΕΘ με ιατρικό και, κυρίως, νοσηλευτικό προσωπικό. Πρόσφατα στον τύπο αναφέρθηκε ότι στα Νοσ/μεία των ΗΠΑ χάνονται κάθε χρόνο περίπου 20.000 ασθενείς από έλλειψη νοσηλευτικής φροντίδας. Στα Ελληνικά Νοσοκομεία που έχουν πολύ μεγαλύτερες ελλείψεις υπολογίζεται (κατ’ αναλογία) ότι χάνονται κάθε χρόνο από έλλειψη νοσηλευτικής φροντίδας πολλές εκατοντάδες ασθενείς, ενώ από εποχική γρίπη υπολογίζεται ότι μπορεί να χάνονται λίγες εκατοντάδες ασθενείς κάθε χρόνο στην χώρα μας, και η τωρινή γρίπη των χοίρων Η1Ν1 σκοτώνει (διεθνώς) πολύ λιγότερους από την εποχική γρίπη. Για την γρίπη των χοίρων τα εμβόλια δεν έχουν αποδειχθεί ούτε αποτελεσματικά ούτε ασφαλή, δεν έχει αποδειχθεί ότι θα σώσουν αρρώστους, και επομένως τα εμβόλια αυτά δεν χρειάζονται. Για την περίθαλψη όμως των ασθενών χρειάζεται επειγόντως νοσηλευτικό προσωπικό.

2. Δημιουργία Δημόσιου Συστήματος Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης που, μαζί με τα παραπάνω θα είναι η πραγματική ασπίδα προστασίας του πολίτη απέναντι σε κάθε επιδημία και σε κάθε κίνδυνο.

3. Να σταματήσει επειγόντως η παραπληροφόρηση για την βαρύτητα της νέας γρίπης που στέλνει καθημερινά εκατοντάδες πανικόβλητους πολίτες με συνάχι στα νοσοκομεία όλης της χώρας, καθώς επίσης η (κυβερνητική τουλάχιστον) προπαγάνδα υπέρ του εμβολίου. Αντίθετα, να οργανωθεί εκστρατεία ενημέρωσης για τα κρίσιμα συμπτώματα, όπως η δύσπνοια ή ο παρατεταμένος πυρετός που οι πολίτες δεν πρέπει να παραβλέπουν. Ας μην ξεχνάμε ότι, στην πλειοψηφία τους, τα άτομα που νοσηλεύθηκαν ή νοσηλεύονται με σοβαρές επιπλοκές γρίπης στη χώρα μας, είχαν συμπαρομαρτούντα νοσήματα αλλά και σημαντική καθυστέρηση στην προσέλευσή τους σε νοσοκομείο.

4. Να γίνει το ταχύτερο έλεγχος σε όλες τις (μεγάλες και μικρότερες) μονάδες εκτροφής χοίρων και πουλερικών της χώρας μας, και παράλληλα το ταχύτερο να νομοθετηθούν υποχρεωτικές και άμεσα εκτελεστές προδιαγραφές για όλες τις μονάδες (και για τις υπάρχουσες, και για όσες δημιουργηθούν στο μέλλον). Οι προδιαγραφές αυτές πρέπει να διασφαλίζουν ότι οι χοιροτροφικές και πτηνοτροφικές μονάδες της χώρας δεν θα είναι εκτροφεία νέων μεταλλαγμένων ιών. Όσες μονάδες δεν συμμορφώνονται σε βραχύ και τακτό διάστημα, να διακόπτεται αμέσως η λειτουργία τους, όπως απαιτούν οι συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

 5. Παρέμβαση της Ελλάδας στην ΕΕ για άμεσους ανάλογους ελέγχους σε όλες τις χώρες της ΕΕ.

Έκδοση Κοινοτικής Οδηγίας, και Κοινοτική Νομοθεσία χωρίς ύποπτες καθυστερήσεις.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ-ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

 (1)Michael Greger, M.D. CDC Confirms Ties to Virus First Discovered in U.S. Pig Factories.  August 26, 2009.     http://www.hsus.org/farm/news/ournews/swine_flu_virus_origin_1998_042909.htmlΗ ανασκόπηση αυτή παραπέμπει σε όλη την σχετική βιβλιογραφία

Ο Dr. Michael Greger είναι ο διευθυντής δημόσιας υγείας και ζωοκομίας στην The Humane Society of the United States. Την ανασκόπηση συνοδεύει εκτεταμένη βιβλιογραφία.

(2)Trifonov V, et al. 2009. The origin of the recent swine influenza A(H1N1) virus infecting humans.  Eurosurveillance 14(17). http://www.eurosurveillance.org/ViewArticle.aspx?ArticleId=19193.

 Αναφέρεται σε ευρήματα μέχρι του Απριλίου 2009.  Τα νεώτερα στοιχεία αναφέρονται από τον Greger.6

(3)Michael Greger. The Long Haul: Risks Associated with Livestock Transport.

Biosecurity and Bioterrorism: Biodefense Strategy, Practice, and Science (2007) 5(4):301-311, 03/23/09.

(4)Public Readiness and Emergency Preparedness (PREP) Act.

The PREP Act authorizes the Secretary of the Department of Health and Human Services (”Secretary”) to issue a declaration (”PREP Act declaration”) that provides immunity from tort liability (except for willful misconduct) for claims of loss caused, arising out of, relating to, or resulting from administration or use of countermeasures to diseases, threats and conditions determined by the Secretary to constitute a present, or credible risk of a future public health emergency to entities and individuals involved in the development, manufacture, testing, distribution, administration, and use of such countermeasures. 

A PREP Act declaration is specifically for the purpose of providing immunity from tort liability, and is different from, and not dependent on, other emergency declarations.

http://www.hhs.gov/disasters/discussion/planners/prepact/index.html

(5)Rivetti D, Jefferson T, Thomas RE, Rudin M, Rivetti A, Di Pietrantonj C, Demicheli V. Vaccines for preventing influenza in the elderly. Cochrane Database of Systematic Reviews 2006, Issue 3.

(6)Cochrane Database Syst Rev. 2008 Apr 16;(2):CD004879.Vaccines for preventing influenza in healthy children. Jefferson T, Rivetti A, Harnden A, Di Pietrantonj C, Demicheli V. Vaccines Field, Cochrane Collaboration, Via Adige 28a, Anguillara Sabazia, Roma, Italy, 00061 Update of:  Cochrane Database Syst Rev. 2006;(1):CD004879.

(7)Seema Jain, M.D. et al. Hospitalized Patients with 2009 H1N1 Influenza in the United States, April-June 2009. N Engl J Med 2009;361. October 8, 2009.

“Despite the absence of definitive data regarding clinical effectiveness, treatment with antiviral drugs should be  initiated in hospitalized patients with suspected 2009 H1N1 infection.”

(8)American Academy of Pediatrics Updates Flu Recommendations.  09/15/2009.

(9)Der SPIEGEL, 07/21/2009. Interview with Epidemiologist Tom Jefferson.  ‘A Whole Industry Is Waiting For A Pandemic’ .

 http://www.spiegel.de/international/world/0,1518,637119,00.html

 (10)Ως ανωτέρω, (2) 

(11)Ο  όρος ‘Βιοτρομοκρατία της αγοράς’ ή ‘market bioterrorism’ δεν υπήρχε μέχρι τώρα στην επίσημη ορολογία.  φτιάχνεται για να ορίσει το παραπάνω περιεχόμενο.

Υπήρχε ο όρος βιοτρομοκρατία ‘bioterrorism’ που σημαίνει την χρησιμοποίηση βιολογικών όπλων (συνήθως μαζικής καταστροφής, αλλά όχι μόνο) από τρομοκρατικές οργανώσεις ή από ‘κράτη - τρομοκράτες’, κατά τον ορισμό της Κυβέρνησης Bush Jr. 

 ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΑΡΑΜΠΕΛΗΣ, ΠΑΘΟΛΟΓΟΣ

ΟΛΓΑ ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΘΟΛΟΓΟΣ- ΛΟΙΜΩΞΙΟΛΟΓΟΣ

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΙΑΤΡΩΝ (ΑΡΣΙ)

Ψωμί-τυρί δεν είχαμε…

Όταν στο κεντρικό λιμάνι της Αίγινας, με δυτικό ή νοτιοδυτικό άνεμο δημιουργείται μια τέτοια αναστάτωση σε όσους ταξιδεύουν, είτε διότι τα απόνερα σκεπάζουν μέχρι το γόνατο πολλές φορές τους ταξιδιώτες, είτε διότι το πλοίο δεν μπορεί να «δέσει»…

Όταν στο κεντρικό λιμάνι της Αίγινας δεν υπάρχει ένα στοιχειώδες στέγαστρο, όπως και οι στοιχειώδεις διαχωρισμοί επιβατών και οχημάτων…

Κάποιοι παράγοντες ζητούν την επέκταση τσιμέντου του λιμένα της Σουβάλας, με δήθεν ευεργετικά αποτελέσματα για τον ντόπιο πληθυσμό και τους αλιείες. Και φαίνεται να επιμένουν. Η απάντηση (http://www.aeginaportal.gr/content/view/2942/1/lang,el/ )του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου, στο Φερία (http://www.aeginaportal.gr/content/view/2840/2/lang,el/) , που ‘’χαλάει το γάμο που χωρίς σφαχτά δεν γίνεται’’, δείχνει μια επιμονή κατ’ αρχήν που στοχεύει σε πολιτικό επίπεδο να λιανίσει και να απειλήσει εμμέσως όσους διαφωνούν και σε οικονομικό/κοινωνικό επίπεδο, να δημιουργήσει τις απαραίτητες συμμαχίες. Θα τους αφήσουμε να τα καταφέρουν έχοντας, επιπλέον, ζητήματα σοβαρότερα και άλυτα;

Στη χριστουγεννιάτικη γιορτή του σχολείου, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Δ. Σχ. Μεσαγρού πωλούσε φιλανθρωπικά αστεράκια ευχών που ικανοποιούν όπως διατείνεται η υπεύθυνη ιστοσελίδα (http://www.makeawish.gr/) ευχές παιδιών με σοβαρές ασθένειες. Τράπεζες, εθνικά τηλεοπτικά κανάλια, εφοπληστές και άλλοι επιχειρηματίες-χορηγοί διαφημίζονται πάλι για το πόσο καλοί είναι χρησιμοποιώντας τα αποφάγια των τραπεζιών τους για τα πτωχά παιδάκια. Αυτών βέβαια, είναι γνωστός ο ρόλος τους. Με τις φιλανθρωπίες, καθαγιάζουν την εκμετάλλευση και των αφαίμαξη των εργαζομένων τους και του κοινού, που είναι ο αγοραστής των προϊόντων τους, απενοχοποιώντας και μια πολιτική που επιβεβαιώνεται με τις ανισότητες που αναπαράγει. Το χειρότερο, όμως είναι η μακρόθεν αλληλεγγύη· αυτή που σε κάνει να ρεύεσαι πιο απολαυστικά στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι αποτινάσσοντας τις ενοχές που πρωταρχικά σου δημιούργησαν αυτοί που είναι πραγματικά ένοχοι. Κάνε μια ευχή Ελλάδος (…και πατριώτες οι χορηγοί!) λοιπόν.

Η υπόθεση της εγκατάστασης του έργου του γλύπτη Βαρώτσου εγγίζει τα όρια του γελοίου. Με ύφος πολλών εστέτ, ομιλούν ως αντιπολίτευση για την αδυναμία συνύπαρξης του παλιού με το νέο, ή του μοντέρνου με το «γραφικό»-παραδοσιακό». Πράγμα που καταρρίπτεται από την επιτυχή συμβίωση αυτών σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, όπου η διατήρηση-συντήρηση ενός μεγάλου τμήματος της παλιάς πόλης και των ιστορικών μνημείων συμβαδίζει με την εγκατάσταση μοντέρνων εικαστικών σε δημόσια θέαση αλλά και την οικοδόμηση μοντέρνων κτιρίων. Έτσι, όπως κανείς αρμόδιος και υπεύθυνος δεν ρωτάει ποτέ, ούτε και για ζητήματα της δημόσιας αισθητικής, κανείς δεν ρώτησε και αυτή τη φορά κανέναν. Έχουν περάσει προ πολλού οι κοινωνίες με τους συλλογικούς κώδικες που αποτυπώνονταν πότε στο τραγούδι, πότε στην αισθητική, πότε στη μορφή των δημοσίων έργων. Σήμερα αρκεί να μην θιγούν οι θρησκευτικές πεποιθήσεις (στην περίπτωση της ‘’Πύλης’’, τείνουν να χρησιμοποιηθούν -με υπονοούμενο τρόπο- με την υπόμνηση του «παραδοσιακού» για το εκκλησάκι του Αϊ-Νικόλα) και το παπαδαριό να μη δώσει το σύνθημα για την ύπαρξη του «εχθρού».

Από την άλλη το δώρο έχει κι αυτό τον ορισμό του. Και μάλλον ο Βαρώτσος δεν έκανε δώρο το ίδιο το έργο αλλά την ιδέα του έργου. Το σίδερο και το γυαλί λοιπόν της «Πύλης της Αίγινας», όπως γράφουν (http://www.aiginitika.gr/index_Page468.htm ) δεν θα υπερβεί τις 10.000 ευρώ. Πέρα από τα διαπύλια που πληρώνουμε, νέες πολιτισμικές συνθήκες αναδύονται και αποκτούν την έκφρασή τους. Το χτίσιμο της νέας τοπικής ταυτότητας συνεχίζεται, με την ενεργή συμμετοχή του μέτοικου στοιχείου (και εν πολλοίς καλλιτεχνικού), που συνθηκολογεί με μια κοινά αποδεκτή, τοπική λογική: «μπορεί να πουλάει όπως και το φιστίκι»

Με τα 85 χρόνια του αφημένα στην κορμοστασιά του και λίγα από αυτά ακουμπισμένα στο μπαστούνι του. Στα μπαστούνια του, δηλαδή, κάτι μοναδικά ξύλινα κοσμήματα που φτιάχνει με τα χέρια του. Καλλιτέχνης που ποτέ του δεν φάνηκε. Περπατάει και μιλάει με τα κοζανίτικα χτυπώντας κατά κούτελο κάθε άποψη που αναζητάει άλλοθι. «Μόνοι μας φτιάχνουμε τη ζωή μας», τον ακούς; «Ο κόσμος δεν συμμετέχει, δεν αγωνίζεται» και γουρλώνει τα μάτια του κάθε φορά που το λέει. Ο Γ. Β. που έφαγε τη δουλειά με το κουτάλι, έχει πολλά να πει. Όχι σε μπλογκ. Στο δρόμο, στην παραλία, στο τοπικό λεωφορείο. Να τον ακούς.

Τη Πέμπτη 24/12 τα ξημερώματα, η αστυνομία έβαλε σε αεροπλάνο με προορισμό την Αθήνα, τον Τούρκο πολιτικό πρόσφυγα Ridvan Celik/Rido,ο οποίος ζήτα από το 1991 πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα.

Ο Rido ο οποίος είναι ανυπότακτος από τον Τουρκικό στρατό (αρνήθηκε να καταταγεί για να μη πολεμήσει τους Κούρδους αντάρτες) διέφυγε το 1991 στην Ελλάδα και από τότε ενώ έχει κάνει αίτηση δυο φόρες για να του δοθεί πολιτικό άσυλο μέχρι στιγμής δε του έχει δοθεί.

Ο Rido συλληφθείς από στις 6/12/2009 όταν τα ΜΑΤ επιτεθήκαν σε ομάδα 20 συντρόφων που πήγαιναν στο σημείο συγκέντρωσης της πορείας για τον ένα χρόνο από τη δολοφονία Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και την εξέγερση που ακολούθησε.

Κρατούνταν από τις 6/12 μέχρι σήμερα στην ΓΑΔ Ηρακλείου, ενώ όσες κινήσεις έγιναν για προσωρινή απελευθέρωση του και εξέταση του αιτήματος του για πολιτικό άσυλο δεν καρποφόρησαν με αποτέλεσμα ο Rido να κινδυνεύει με άμεση απέλαση στο φασιστικό Τουρκικό κράτος.

Προφανώς η εν κρύπτω μεταφορά του στην Αθήνα και η μέρα που διάλεξε το ελληνικό κράτος να τον μεταφέρει (24/12),δείχνει ότι θα τον απελάσουν.

Ο Ριντο βρίσκεται στο Αλλοδαπών στη Πέτρου Ράλλη.

Ακολουθεί κείμενο αλληλεγγύης που μοιράζεται στο Ηράκλειο:

ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ

“Ονομάζομαι Ridvan Celik. Το Σεπτέμβριο του 1991 κλήθηκα από τις τουρκικές αρχές να παρουσιαστώ στο στρατό, προκειμένου να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία στην περιοχή του Ντιαρμπακίρ( Νοτιοανατολική Τουρκία – Βόρειο Κουρδιστάν), στην οποία την εποχή εκείνη μαίνονταν οι μάχες μεταξύ των Κούρδων ανταρτών και των τουρκικών δυνάμεων. Δεδομένου ότι δεν επιθυμούσα να εμπλακώ ως στρατιώτης στις μάχες αυτές, οι οποίες είχαν πάρει διαστάσεις

εμφυλίου πολέμου, εγκατέλειψα τη χώρα μου τρεις μέρες αφότου έλαβα την πρόσκληση για την εκπλήρωση της στρατιωτικής μου θητείας.”

Απόσπασμα από την αίτηση του Ridvan Celik προς το ελληνικό Υπουργείο

Δημόσιας Τάξης για χορήγηση πολιτικού ασύλου, Σεπτέμβριος 1991

Ο Ridvan Celik (Rido) ήρθε στην Ελλάδα ως πολίτικός πρόσφυγας το 1991,σε ηλικία 22 ετών.Επέλεξε να αυτοεξοριστεί όταν αναγκάστηκε από το φασιστικό τουρκικό καθεστώς να καταταγεί και να πολεμήσει ενάντια στα ταξικά του αδέρφια ,τους Κούρδους αντάρτες του PKK. Το 2002 το τουρκικό κράτος τον διέγραψε από πολίτη του, αφού για 11 χρόνια ήταν “ανυπότακτος”. Φθάνοντας στην Ελλάδα συνέχισε να αγωνίζεται και να συμμετέχει στα κινήματα. Η συνεχής άρνηση του ελληνικού κράτους, από το 1991, να του χορηγήσει πολιτικό άσυλο ανάγκασε τον Rido να ζει σε ημιπαράνομο καθεστώς, μετατρέποντάς τον παράλληλα σε πεδίο εκμετάλλευσης του κάθε εργοδότη.

Η πολιτική που έχει ακολουθήσει το ελληνικό κράτος τα τελευταία χρόνια για τους μετανάστες, στερεί από τον Rido όλα τα αυτονόητα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, καθιστώντας τον νομικά ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ. Αδυνατεί να φύγει νόμιμα από την χώρα, καθώς δε δικαιούται ούτε ταυτότητα ούτε διαβατήριο, με αποτέλεσμα να τον κρατάει όμηρο και να τον οδηγεί συνεχώς στην παρανομία. Η σύλληψη του μπορεί να επιφέρει την απέλασή του στην Τουρκία, όπου το ελάχιστο που θα του

επιβληθεί είναι η φυλάκιση και ο εξαναγκασμός του να σκοτώσει ή να σκοτωθεί, συμμετέχοντας στον πόλεμο ενάντια στο δίκαιο κουρδικό αγώνα.

Καλούμε τους φορείς ,τους φοιτητικούς συλλόγους, τους μαθητές, τις πολιτικές

οργανώσεις, τους μετανάστες και κάθε κομμάτι αυτής της κοινωνίας, το οποίο

ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, να διαθέσει κάθε δυνατό πολιτικό

μέσο για να χορηγηθεί πολιτικό άσυλο στον Rido.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ RIDVAN CELIK (RIDO)

αλληλέγγυοι/ες

Καλή χρονιά για το αφεντικό / καλή χρονιά για τον υπάλληλο;

Καλή χρονιά για το διευθυντή / καλή χρονιά για τον υφιστάμενο;

Καλή χρονιά για το δήμαρχο / καλή χρονιά και για το σκουπιδιάρη;

Καλή χρονιά για τον εργολάβο / καλή χρονιά για τον οικοδόμο;

Καλή χρονιά για τον ‘’γλεντζέ’’ που λούζεται στο ουίσκι / καλή χρονιά για τον κατάκοιτο παππού στην τρώγλη;

Καλή χρονιά για τον ιδιοκτήτη κατοικιών / καλή χρονιά για τον νοικάρη;

Καλή χρονιά για την κυρία / καλή χρονιά για τη σιδερώτρια, την καθαρίστρια και την υπηρέτρια;

Καλή χρονιά για τον εφοπληστή / καλή χρονιά για το πλήρωμα που θαλασσοδέρνεται;

Καλή χρονιά για τον εργοδότη / καλή χρονιά για το μετανάστη σκλάβο του;

Καλή χρονιά για τον πλούσιο / καλή χρονιά για τη φτωχιά με τα δυο της παιδιά και τον άνεργο άντρα;

Καλή χρονιά στο στέλεχος της τράπεζας / καλή χρονιά σ’ αυτόν που χρωστά τα μαλλιοκέφαλά του;

Καλή χρονιά στο μαγαζάτορα / καλή χρονιά στο ζητιάνο και τον μικροπωλητή που χαλάει τη μόστρα του νησιού;

Καλή χρονιά στα σκυλιά, τους μπράβους, τους υμνητές του κοινωνικού συστήματος (δημοσιογράφους, αστυνόμους, παπάδες κλπ.) / καλή χρονιά και σε όσους υποφέρουν από αυτούς;

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας άνεργος οικοδόμος. Ζούσε σ’ ένα νησί που είχε χτιστεί απ’ άκρη σ’ άκρη και δεν είχε πλέον δουλειά για να ζήσει. Με τους άλλους οικοδόμους βολόδερνε και το κωλοβάραγε. Τις νύχτες βόλταρε με το παπί του έξω από τις βίλες των πλουσίων, των μορφωμένων, των καλλιτεχνών που κάποτε έχτιζε με τα χεράκια του, κι άκουγε τις μουσικές, μύριζε τις μυρωδιές κι αναστέναζε από πίκρα. Περνούσε και από τις γειτονιές των φτωχών κι εκεί του δίνανε καμιά φορά οι γνωστοί  κάνα τηγανιτό μεζέ κι έτσι κάπως συνέφερνε την πείνα του. Ήρθαν παραμονές Χριστούγεννα κι η μάνα του απηυδισμένη που ο κανακάρης της δεν είχε δουλειά, του είπε πρωί-πρωί: «Σήκω βρε αχαΐρευτε να πεις τα κάλαντα να φέρεις λεφτά στο σπίτι. Χρωστάμε παντού και η γνωστή αλυσίδα σούπερ-μάρκετ σταμάτησε να μας δίνει βερεσέ». Όμως ο καημένος ο οικοδόμος δεν ήξερε να τραγουδάει καλά και αποφάσισε να πουλήσει αναπτήρες. Όλη τη μέρα έτεινε με το χέρι του, τους αναπτήρες αλλά κανείς δεν έπαιρνε.  

-Αναπτήρες! φώναζε με όλη του την ψυχή. Αναπτήρες με ημίγυμνες καλλονές, αναπτήρες με σήματα ομάδων, αναπτήρες με σήματα κομμάτων, αναπτήρες με μοντέρνα σχέδια, αναπτήρες με μεταμοντέρνα σχέδια! Τίποτα! κανείς δεν έπαιρνε αναπτήρες. Ποιος να πάρει από ένα νταγλαρά μέχρι απάνω που πουλούσε αναπτήρες;

Μέχρι το βράδυ δεν πούλησε κανέναν αναπτήρα. Δεν τολμούσε να πάει σπίτι του, τι θα έλεγε στη μάνα του; Έτσι κάθισε έξω από το κλαμπ στην παραλία του νησιού, μήπως και τον λυπηθούν και του αγοράσουν αναπτήρες. Ούτε κι εκεί όμως αγόραζαν αναπτήρες. Κρύωνε. Ήθελε να κοιμηθεί. Άναψε τον πρώτο αναπτήρα και ζεστάθηκε λιγάκι. Τον πήρε ο ύπνος. Είδε όνειρο, ότι βρισκόταν, λέει, σ’ ένα οδόφραγμα μαζί με τους υπόλοιπους άνεργους και πετούσαν πέτρες σε μπάτσους. Τους είχαν πάρει φαλάγγι, γιατί τους είχαν τελειώσει οι σφαίρες και τα δακρυγόνα και προσπαθούσαν να φυλαχτούν. Πάνω στην τελευταία έφοδο που έκανε με τους συντρόφους του, τους πήραν στο κατόπι κι αυτοί να τρέχουν σαν φοβισμένα σκυλιά, κι εκεί που πρόβαλαν τα δημόσια κτίρια και οι επιχειρήσεις εγκαταλειμμένες, ξύπνησε απ’ το κρύο. Ο αναπτήρας που είχε βάλει στον αυτόματο έμεινε από καύσιμο…

-Γαμώτο μου, πάνω στο καλύτερο… Γρήγορα άναψε τον επόμενο μπας και δει τη συνέχεια απ’ το όνειρο. Πολύ άχτι το είχε να χέσει πάνω στο προεδρείο της Βουλής. Άρχισε να ζεσταίνεται και ήρθε το όνειρο. Ήταν μαζί με τη μάνα του, τους φίλους του, το συχωρεμένο τον πατέρα του κι ακόμα τη γιαγιά του που τον μεγάλωσε με οικολογικά παραμύθια και τρώγανε και πίνανε και καμιανού δε δίνανε. Έπαιζαν οι ορχήστρες τραγούδια λαϊκά και πότε-πότε χόρευαν. Μαζί τους σε λίγο ήρθε η συμμαθήτριά του από το φροντιστήριο Αγγλικών που αγαπούσε από μικρός και δεν μπορούσε να την ξεχάσει. Τον πήρε αγκαλιά κι άρχισαν να χορεύουν. Ήταν τόσο όμορφα, μέχρι που ένα σύγκρυο τον ξύπνησε. Ο δεύτερος αναπτήρας είχε τελειώσει. Μέσα στην κούραση και την πείνα είδε κάποιες σκιές απ’ έξω από το μαγαζί να τον δείχνουν. Φορούσαν μαύρες καμπαρτίνες και ήταν πολύ εύσωμοι. Αναρωτήθηκε, αλλά κρύωνε κιόλας. Άναψε τον τρίτο αναπτήρα και ζεστάθηκε κάπως. Το τρίτο όνειρο τον βρήκε να βρίσκεται στη γη και να έρχονται αγγελούδια να τον παίρνουν ψηλά και να τον πηγαίνουν πού αλλού; Στον παράδεισο. «Υπέροχα, λέει. Κοντά στο Θεό θα είμαι βρέξει-χιονίσει, μακριά από τις γρίνιες της μάνας μου, μακριά από την ανεργία, δεν θα πεινάω , δεν θα κρυώνω. Θεός είναι, καλά θα περνάω». Ένιωσε να σηκώνουν το βαρύ του σώμα κι ύστερα έναν πόνο στα πλευρά.

-Τι στο διάολο… Ξύπνησε. Οι πορτιέρηδες με τις μαύρες καμπαρτίνες τον σήκωσαν και τον πέταξαν πιο δίπλα. Ένας απ’ αυτούς μιλούσε στο κινητό του: όλο «κύριε διοικητά» και «κύριε διοικητά» ήταν.

-Το μπούλο, είπε από μέσα του. Μην την πάθω –με τέτοια όνειρα- σαν το κοριτσάκι με την κατσαρόλα.

Γύρισε στη μάνα του. Μέχρι και τσουρέκι βρήκε στο τραπέζι, προσφορά της γνωστής αλυσίδας σούπερ-μάρκετ, για τους φτωχούς του νησιού.

Σενάριο για το θέατρο του δρόμου, τα Χριστούγεννα του 2076. Παίχτηκε στις γειτονιές της Σκοτεινής, στα καλντερίμια της Παχειοράχης και στην οδό Φιστ-Φεστ (πρώην Σπύρου Ρόδη)

Βρήκαμε και κατεβάσαμε από το διαδίκτυο, βιντεοσκοπημένη την εισήγηση της Όλγας Κοσμοπούλου στην εκδήλωση που οργανώσαμε τον Οκτώβρη, για τη γρίπη στην Αίγινα. Τη βιντεοσκόπηση και τον υποτιτλισμό πραγματοποίησε ο Γουέιν Χολ.

Σχεδία, Πρωτοβουλία Πολιτών Αίγινας

http://www.youtube.com/watch?v=v8v4lrMwTpM&feature=related πρώτο μέρος

http://www.youtube.com/watch?v=v3ochIn9tSs&feature=related δεύτερο μέρος

http://www.youtube.com/watch?v=9HhB9-AXNWk&feature=related τρίτο μέρος

http://sxedia.espivblogs.net/

http://sxedia.espivblogs.net/

http://sxedia.espivblogs.net/

http://sxedia.espivblogs.net/

Η παράταξη «Πρώτο Νησί» οργανώνει ημερίδα-εκδήλωση Διαδημοτικής Συνεργασίας, «με την συμμετοχή των εκπροσώπων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε επίπεδο Αργοσαρωνικού. Τα  θέματα που θα απασχολήσουν τους εκπροσώπους  της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι ζητήματα ΚΟΙΝΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ. Με  τον τρόπο αυτόν» λέει η ανακοίνωση, ότι στοχεύει η παράταξη «στην ανάδειξη και μελέτη των  προβλημάτων μας  και γιατί όχι στην ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ».

Γιατί τόση πρεμούρα ο Sakis; Ανακάλυψε ότι υπάρχουν προβλήματα πέρα από την Αίγινα; Ανακάλυψε ότι τα προβλήματα είναι κοινά και ιδιαίτερα με τις γειτονικές μας περιοχές; Ανακάλυψε ότι με την κοινή δράση μπορούν να επιλύονται τα προβλήματα; Υπάρχουν κι άλλα μέρη εκτός από το ‘’πρώτο νησί’’; Ανακάλυψε τον Αργοσαρωνικό εν τέλει;

Η απάντηση είναι: Καποδίστριας 2, αναγκαστικές συνενώσεις δήμων του Αργοσαρωνικού και ο Sakis προσπαθεί να προλάβει το καράβι. Κάτι περισσότερο ξέρει από μας, ίσως από το μηχανισμό που μαγειρεύει τις συνενώσεις, και προσπαθεί να προλάβει τις εξελίξεις. Τρέχουν και θα τρέχουν (για να το θέσουμε και γενικότερα) να διαπραγματευτούν για την πιθανότητα, που είναι σχετικά βάσιμη, δημιουργίας ενιαίων παρατάξεων στον μελλοντικό(;) Δήμο Αργοσαρωνικού. Απ’ ότι φαίνεται η πιθανότητα να γίνουν κάτι σαν τοπικοί γραμματείς από τις αναγκαστικές συνενώσεις-υποβαθμίσεις των σημερινών δημοτικών αρχών, φαίνεται όλο και πιο δεδομένη.

Η πραγματικότητα αυτής της μεταρρύθμισης στους Δήμους, βέβαια, δεν είναι παρά, ο με καλύτερους τρόπους κοινωνικός έλεγχος και επέκταση της γραφειοκρατίας, η καλύτερη σύνδεση της τοπικής αυτοδιοίκησης με την οικονομία της αγοράς μέσω της εφαρμογής οδηγιών τόσο για τα εργασιακά ζητήματα όσο και για τον κοινωνικό τομέα που πιθανολογούν ότι θα περάσει στα χέρια των ιδιωτών. Η επιδείνωση των προβλημάτων και της καθημερινότητας που θα συμβεί με τον Καποδίστρια 2 δεν αφορά τους ίδιους τους επίδοξους τοπικούς χαλίφηδες, αλλά εμάς που θα υποστούμε τη βαρβαρότητα του ολοένα και περισσότερο ανεξέλεγκτου διοικητισμού και την ακόμα πιο στυγνή εκμετάλλευση των επιχειρήσεων.

Αυτό που αφορά γενικώς τους παράγοντες των παρατάξεων, είναι το πώς θα κάνουν καριέρα στα συντρίμμια των όποιων μέχρι τώρα δικαιωμάτων μας.

Η πραγματικότητα είναι ότι το σύνολο των κατοίκων της Αίγινας, δεν είναι εχθρικοί, αλλά δεν πετάνε και τη σκούφια τους. Ως εικόνα δεν τους αντιπροσωπεύει αλλά ούτε τους λέει κάτι. Δεν είναι όμως και εχθρικοί. Το έργο είναι απλά ένα σύνολο από κομμάτια τζαμιού τοποθετημένα οριζόντια σε μια κάσα μεταλλική. Είναι μπροστά στο λιμάνι: ούτε το αγαπάς αλλά ούτε και σε προσβάλλει. Μην τρελαθούμε! Ο Sakis πολύ θα ήθελε να είναι στη θέση αυτού που έκανε τα εγκαίνια μαζί με τον διεθνούς φήμης ζωγράφο. Ξαφνικά, η Αίγινα σύμφωνα με το κυρίαρχο φαντασιακό (της όσμωσης του ντόπιου και του ξένου στοιχείου) γίνεται μια ευρωπαϊκή πόλη με μοντέρνα έργα που απεικονίζουν και τις πολιτισμικές αλλαγές που έχουν συμβεί στο νησί- αλλά δεν το χουμε συνηθίσει κιόλας. Αυτό θα εκφράσει και ο Νεκτάριος Κουκούλης στην επιστολή του στο σκουπιδότυπο « Η Νέα Όψη της Αίγινας». Ο ίδιος είναι μαζί με τον συνδυασμό που καταγγέλλει το έργο αλλά και μαζί με το έργο που τέλος πάντων έχει μια αποδοχή για την οποία, εν τέλει η δημοτική αρχή δεν ενημέρωσε κλπ. κλπ. Κανείς από αυτούς δεν σε αφήνει να καταλάβεις αν το θέλουν ή όχι. Έτσι και ο παραπάνω σκουπιδότυπος έχοντας τον καλλιτέχνη που χάρισε το αντίγραφο της ιδέας του έργου του (με χρήματα του κόσμου πληρώθηκαν τα υλικά του έργου) σε συνέντευξη, παρουσιάζει, πρωτοσέλιδα, να λέει ότι: «η μοντέρνα τέχνη ζητά συγνώμη» παραποιώντας ότι στη συνέντευξή του, λέει, αρνητικά για τις αντιδράσεις που συνάντησε σε πολλές των περιπτώσεων ότι: «η σύγχρονη τέχνη μοιάζει λες και ζητά συγγνώμη» πλαισιώνοντας το σκεπτικό του ότι «είναι τόσο βίαιος ο δημόσιος χώρος , τόσο φορτισμένος ιστορικά, με κίνηση, με δύναμη, που η σύγχρονη τέχνη λες και ζητά συγγνώμη».

Κι εκεί που νομίζεις ότι μιλάς για κάτι το μοναδικό, η πραγματικότητα σε διαψεύδει: το έργο («η Πύλη») είναι απλώς μεγέθυνση ενός άλλου έργου που εκτίθεται μπροστά στο Πλανητάριο.

Χαιρετισμούς, λοιπόν, στα αντίγραφα της τέχνης από αντίγραφα της πολιτικής.

Συλλογή υπογραφών αλληλεγγύης για τους εγκλωβισμένους στον Πειραιά Φιλιππινέζους ναυτικούςhttp://www.ipetitions.com/petition/aeteasierra/

Οι υπογράφοντες, άτομα, κοινωνικές οργανώσεις, η Φιλιππινέζικη Κοινότητα και μεταναστευτικές οργανώσεις, εκφράζουμε την πλήρη υποστήριξή μας στα αιτήματα των 12 Φιλιππινέζων ναυτικών και των υπόλοιπων μελών του πληρώματος του φορτηγού πλοίου ΑΕΤΕΑ SIERRA, σχετικά με την άμεση πληρωμή των δεδουλευμένων από τον Ιούλιο του 2009 έως και σήμερα, και τον επαναπατρισμό τους στις χώρες τους. Το πλοίο, που ανήκει στις εταιρίες ελληνικών συμφερόντωνAETEA SIERRA MARITIME COMPANY LTD, THESARCO SHIPPING CO S.A. και  AGROSY SHIPMANAGEMENT INC, βρίσκεται από τον Αύγουστο του 2009 αγκυροβολημένο 6 ναυτικά μίλια από το λιμάνι του Πειραιά. Οι εγκλωβισμένοι ναυτικοί περιγράφουν το πλοίο ως «πλωτή φυλακή» από την οποία δεν μπορούν αποβιβαστούν καθώς απαιτείται άδεια από τις λιμενικές αρχές, ενώ τα έγγραφά τους κρατούνται από τους πλοιοκτήτες. Οι ναυτικοί έχουν εκπληρώσει τις δεκάμηνες συμβάσεις εργασίας τους και ορισμένοι έχουν εργαστεί 14 μήνες  χωρίς δυνατότητα αποβίβασης. Οι ναυτικοί επανειλημμένα έχουν απαιτήσει από τους εργοδότες τους την πληρωμή των μισθών τους καθώς από τον Ιούλιο του 2009 οι οικογένειές έχουν απομείνει χωρίς καμία οικονομική στήριξη και αδυνατούν να εκπληρώσουν βασικές τους υποχρεώσεις, όπως τα δίδακτρα των σχολείων, ενώ ορισμένοι έχουν αναγκαστεί να προσφύγουν σε δανεισμό από τοκογλύφους. Οι συνθήκες διαβίωσης στο πλοίο είναι απάνθρωπες. Ορισμένες φορές λόγω έλλειψης καυσίμων το πλοίο παραμένει επί μέρες χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Το φαγητό δεν επαρκεί, ενώ το νερό που καταναλώνουν περιέχει σκουριά. Οι ναυτικοί δηλώνουν ότι μπορούν να υπομείνουν την έλλειψη νερού και φαγητού, αλλά όχι την μοναξιά και την σκέψη ότι οι συγγενείς τους υποφέρουν από την έλλειψη χρημάτων και ότι τα παιδιά τους αναγκάζονται να διακόψουν τη φοίτησή τους στο σχολείο. Στηρίζουμε τα αιτήματα των ναυτικών και εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα τους, επειδή πρόκειται για έναν δίκαιο αγώνα ανθρώπων που μάχονται για τα στοιχειώδη δικαιώματά τους ως εργαζόμενοι.

 Ανοιχτή λίστα υπογραφών

Ένωση Φιλιππινέζων Εργαζομένων Kasapi-Hellas

DIWATA, Δίκτυο Φιλιππινέζων Γυναικών στην Ελλάδα

IMFO InterMarina Filipino Workers Organization in Greece

KOS Strikers Workers Organization

Munting Nayon Cultural School

AKBAYAN Citizens Action Party , Greece Chapter

CMA (Center for Migrants Advocacy), Manila

In English

We the undersigned, individuals, civil society organizations, the Filipino community, migrants and antiracist organizations, hereby express our full support of the demands of the 12 Filipino seafarers and other members of the crew of MV AETEA SIERRA for the immediate payment of their unpaid wages from July 2009 until the present and their repatriation to the Philippines so that they can be reunited to their families. They have suffered too long on board the ship MV AETEA SIERRA which is owned by AETEA Sierra Maritime Company, Thesarco Shipping Co S.A.  and Argosy Shipmanagement. The cargo ship is anchored 6 nautical miles away from the port of Piraeus , which the sailors say is a “floating prison” from which they could not just get off because their documents are withheld by the shipping company and they need to get a shore pass from the Port Authorities. They have fully served the 10-month work contracts, some of them have even served 14 months without the chance of going ashore. They have been begging their employer to give their salaries because since July 2009, their families have been left without any financial support. Without money to pay for the school fees, their children have since stopped going to school. In order to survive, their families are forced to borrow money from loan sharks at very high interest. The seafarers have described their situation more graphically: sometimes for days, they have no electricity because the ship-owner does not provide diesel fuel. Water and food always run out, and for days the water they drink is rusty. The seafarers said that they could still stand the lack of food and drinking water. What they cannot stand is the loneliness and thought of their loved ones who have no money to buy food and their children who have stopped going to school to help find means to survive. We believe that the sailors’ demands strike at the core of our being as theirs is a case of human beings fighting for their rights as workers being denied justice. We are therefore appealing to your sensitivity and sense of solidarity and call all of you to support our demands for the immediate solution to the seafarer’s problems.

ΑΚΒΑΥΑΝ Citizens Action Party Greece Chapter, Athens

CMA (Center for Migrants Advocacy), Philippines

DIWATA Philippine Women’s Network in Greece

IMFO InterMarina Filipino Workers Organization in Greece

KASAPI HELLAS

KOS Strikers Workers Organization, Athens , Greece

Munting Nayon Cultural School, Athens , Greece

Network for social support to immigrants and refugees

Network for political and social rights

Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

http://www.ipetitions.com/petition/aeteasierra/

Προφορική καταγγελία για αρπαγή σκύλου, από ανθρώπους της γνωστής ΦΑΖΑ της Αίγινας ήταν πολύ οργισμένη αφού ούτε καν υπήρξε η εκ των υστέρων ενημέρωση προς τον κάτοχο του ζώου. Το ερώτημα, πριν υπάρξει το επόμενο, για τον αν όντως στην Αίγινα λειτουργεί Γκουαντανάμο πρώην «αδέσποτων», είναι σαφές: Η Αίγινα έχει μπόγια;

Από το ΦΕΚ του Δήμου Αίγινας ή αλλιώς «Νέα Εποχή», μάθαμε ότι «ανυπόγραφη επιστολή» από το ΣΥΡΙΖΑ Αίγινας δήλωσε ότι σταματά να στηρίζει τη Δημοτική Παράταξη του Π. Κουκούλη. Η καλή εφημερίδα με τις ευαισθησίες για την αριστερά υποφέρει από το γεγονός ότι αγνοήθηκαν οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ Αίγινας και έχει προφανώς ενστάσεις και για τη διαδικασία που πάρθηκε μια τέτοια απόφαση. Η ταμπακέρα όμως λέει άλλα: τα κουκιά του ΣΥΡΙΖΑ Αίγινας ήταν αυτά που καθόρισαν, την για λίγους ψήφους διαφορά, εκλογή του Π. Κουκούλη στο δημαρχιακό αξίωμα.

Δεν είναι σημαντικό γεγονός η στήριξη ή η άρση της στήριξης σε έναν οποιονδήποτε παραταξιακό μηχανισμό που ούτως ή άλλως είναι ένα τοπικό κόμμα με ημερομηνία λήξης. Το γεγονός είναι, απλώς, ένας δείκτης της ανακατάταξης των δυνάμεων που αναλαμβάνουν πριν από μας για εμάς. Πιο σημαντικό γεγονός και μέσα σ’ αυτόν τον οχετό της ανάθεσης και της επαγγελματοποίησης της τοπικής πολιτικής, είναι η ανάδειξη ενός μονόδρομου: αυτού που περνάει μέσα από την εκχώρηση κάθε δυνατότητας διαχείρισης των κοινών υποθέσεων. Κι αυτός γίνεται ακόμα πιο διακριτός, με την προαναγγελλόμενη  μεταρρύθμιση «Καποδίστριας 2».

Το κεντρικό λιμάνι στο Λεόντι, που αποτελεί ίσως και τη μοναδική λύση στην Αίγινα από όλες τις απόψεις (αποκέντρωση της δραστηριότητας, διατήρηση του υπάρχοντος και προστασία του αρχαίου λιμένα, μικρότερη απόσταση από τον Πειραιά, αποσυμφόρηση του κυκλοφοριακού προβλήματος στην πόλη κλπ.) απομακρύνεται εντέχνως με το πυροτέχνημα της δημιουργίας Παιδικής Χαράς, και του πολυπόθητου ελικοδρομίου. Αγνοούν, ηθελημένα, ότι μια Παιδική Χαρά οφείλει να βρίσκεται μέσα στον ιστό του οικισμού προκειμένου να υπάρχει η ευκολία πρόσβασης σε αυτήν. Επίσης, αγνοούν ότι τα δεδομένα από μετρήσεις για τοξικά και καρκινογόνα υπολείμματα που υπάρχουν από την παράνομη καύση σκουπιδιών δεν μπορούν να επιτρέψουν τη δημιουργία Παιδικής Χαράς.

Έτσι ο σκουπιδότυπος της Αίγινας και ΦΕΚ του Δήμου Αίγινας, αναφωνεί με ύφος τραγικό: «κάντε κάτι βουλιάζουμε»! Και με ύφος εκατό δεσποτάδων: «το κρίμα στο λαιμό των αρχαιολόγων» (όχι της αρχαιολογικής υπηρεσίας αλλά των αρχαιολόγων, γενικώς…)

Γιατί τους αφήνουμε να παίζουν μπάλα μόνοι τους;

Τα πράγματα είναι διαφορετικά, σύμφωνα με μια άλλη προφορική ενημέρωση: η καταγγελία που δημοσιεύτηκε χθες, αδικεί κατάφορα την πραγματικότητα στη ΦΑΖΑ. Οι άνθρωποί της, πράγματι, πήραν το σκυλί το οποίο βρήκαν εκτός σπιτιού, το φρόντισαν, ενώ οι ίδιοι δεν γνώριζαν τίνος ήταν. Η πραγματικότητα της ΦΑΖΑ μιλάει για τον έλεγχο του πληθυσμού των «αδέσποτων» (δηλαδή των ελεύθερων) σκυλιών στο νησί μέσω της στείρωσης, ενώ παράλληλα παρέχει πάσης φύσεως φροντίδα στα ζώα που ζουν στις εγκαταστάσεις της.

Ξαφνικά, μάθαμε ότι:

α) υπάρχει μηχανοκίνητος αθλητισμός στην Αίγινα

β) έχει και διακρίσεις

γ) βρίσκεται σε αδιέξοδο λόγω έλλειψης κατάλληλου χώρου (πίστα «έστω και μόνο για προπόνηση»)

δ) για το χώρο της προπόνησης πληρώνουν οι ίδιοι οι αθλητές

ε) «η δημιουργία μιας αγωνιστικής πίστας στην Αίγινα, θα λειτουργούσε ως οικονομικός μοχλός σε πολλά επίπεδα και αυτό είναι γνωστό, καθώς και η θέση του νησιού προσφέρεται και οι τοποθεσίες υπάρχουν»

ζ) «οι αθλητές του motocross» είναι «σοβαροί επαγγελματίες και οικογενειάρχες»

στ) τα λένε όλα τα παραπάνω στα σοβαρά

Το μοναδικό αστείο της υπόθεσης είναι ότι τα λένε όλα τα παραπάνω σοβαρά.  Έτσι, ο αντίστοιχος κανίβαλος του jet ski, διεκδικεί χώρο στα μικρά δασάκια της Αίγινας και στους λόφους της.

Κατασκευάζεται πεζοδρόμιο στην παραλιακή Αίγινας-Φάρου με όλο το λιβανιστήρι: «…με σκοπό να διευκολύνει τους πεζούς που απολαμβάνουν την απογευματινή συνήθως βόλτα τους, κατά μήκος της διαδρομής μέχρι την περιοχή του Φάρου. Τα απογεύματα, ειδικά με καλό καιρό, πολλοί χρησιμοποιούν αυτή τη διαδρομή όχι μόνο για βόλτα αλλά και για γρήγορο βάδην. Η περιοχή είναι πανέμορφη, κοντά στην πόλη και προσφέρεται για όλους…».

Η πραγματικότητα αυτή, είναι για αυτούς με την περίσσεια χρήματος και χρόνου ή τους τουρίστες που θα καταλήξουν σ’ ένα μαγαζί της παραλίας κι όχι βέβαια για τους κατοίκους που περπατάνε με τις σακούλες, με τα καρότσια, με τα ποδήλατα, στη Φανερωμένης ή στην Αφαίας, με το φόβο να πάνε άκλαυτοι, αυτοί και τα παιδιά τους. (Για να μην αναφερθούμε  στο πόσους κινδύνους αντιμετωπίζει ο πεζός στο Μεσαγρό ή στο Βαθύ).

Και βέβαια όταν λέμε παραλία, δεν εννοούμε ότι θα θιγούν τα συμφέροντα μαγαζατόρων και εργολάβων της διασκέδασης όπως αυτών του IN ON THE BEACH η της ντίσκο ELPIANNA, που εδώ και χρόνια καταπατούν πεζοδρόμια και παραλία.

Και καλά, αυτοί είναι ξεδιάντροποι, αλλά εμείς πώς τους αφήνουμε να παίζουν με την καθημερινότητά μας;

Εξωφρενικά νοίκια για σπίτια που ‘’μπάζουν’’ από το ταβάνι, που ‘’μπάζουν’’ από τα υδραυλικά, που ‘’μπάζουν’’ από την αποχέτευση η οποία πλημμυρίζει, από την έλλειψη ζωτικού χώρου. Σπίτια φτιαγμένα ‘’στο πόδι’’, μόνο σαν επένδυση χρημάτων ή σπίτια που κάποτε κατοικήθηκαν αλλά ο ιδιοκτήτης αναβάθμισε τη ζωή του αλλά όχι αυτού του ανθρώπου που νοικιάζει την πρώην κατοικία του. Σπίτια χωρίς θέρμανση που ανεβαίνει το κόστος ακόμα περισσότερο από την παντελή έλλειψη μόνωσης, από το πετρέλαιο που καίει όλη μέρα-το καλοκαίρι, βασανιστήριο η ζέστη. Στέγες με ελενίτ ή λαμαρίνες, τρώγλες για τους μετανάστες, ρουμς για τους εκπαιδευτικούς, παλιά θέρετρα που κατοικούνται απ’ όσους δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο από το να τα νοικιάσουν, έχοντας μια σχέση παροδική (ή και πιο μόνιμη)με το νησί. Όλη αυτή η αθλιότητα νοικιάζεται και πληρώνεται αδρά για να μπορούν κάποιοι ιδιοκτήτες της αθλιότητας, με τις πλάτες των υπηρεσιών που ευθύνονται για τη δόμηση (αστυνομία, πολεοδομία κλπ) να μπορούν να γεμίσουν με καταθέσεις, τους λογαριασμούς τους, στις τράπεζες.

Η ιδιώτευση, όμως, στο νησί των τεσσάρων εποχών τουριστικής ανάπτυξης φαίνεται ότι είναι ακόμα πιο ισχυρή από όλες αυτές τις κακές σκέψεις που θα άλλαζαν το χάρτη αν γινόντουσαν κοινός τόπος.

Τα πράγματα έχουν σφίξει αρκετά. Δουλειές υπάρχουν όσο ακόμα η εργολαβία μετατρέπει σε οικόπεδο και αποικία την Αίγινα. Τα 2 ένσημα για 6 εργάσιμες ημέρες έχει ανατραπεί εδώ και καιρό και κολλιούνται μόνο αυτά που προβλέπονται να πληρώσει ο ιδιοκτήτης. Σε πάρα πολλές φάσεις, ένσημα, πωλούνται σε οικοδόμους και μικροεργολάβους της οικοδόμησης. Ο μετανάστης (ο Αλβανός) φαίνεται αυτός που αποτελεί το κέντρο του προβλήματος κι όχι εργολάβος ή ο κατασκευαστής. Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν ποτέ και πουθενά, το μεταναστευτικό στοιχείο δεν θέλησε να συγχρωτιστεί με το ντόπιο και να διεκδικήσουν από κοινού δικαιώματα και βελτίωση θέσης, αλλά και σχεδόν ποτέ και πουθενά το ντόπιο στοιχείο δεν θέλησε να εντάξει στους κόλπους του, τους ξένους εργάτες. Φαεινές περιπτώσεις κοινών αγώνων, που οφείλουμε να αναδεικνύουμε, φαντάζουν εξωπραγματικές.

Tο ΣΕΠΕ (επιθεώρηση εργασίας) αποδομημένο ως υπηρεσία από προσωπικό και θεσμική βούληση αποτελεί διακοσμητικό στοιχείο μιας δήθεν ευνομούμενη πολιτείας που διατείνεται ότι επιθυμεί να σταματήσει την εκροή χρημάτων από τα Ταμεία αλλά και το Σωματείο των Οικοδόμων, τουλάχιστον στο νησί (με εργολάβους και εργάτες μαζί) είναι ανύπαρκτο, ενώ δεν έχει κάνει ούτε μια προσπάθεια να εντάξει στους κόλπους του, τους μετανάστες εργάτες, εκ των οποίων αρκετοί από αυτούς μετατρέπονται σε εργολάβους.

Ταυτόχρονα δεν υπάρχει ούτε μια συζήτηση για το τι θα συμβεί με εκατοντάδες κατοίκους ντόπιους και ξένους όταν τεθούν τα όρια της δόμησης, αυτά για τα οποία μιλούν τόσο αυτοί που έχοντας εξασφαλίσει το ησυχαστήριό τους δεν επιθυμούν άλλους, όσο και τους μεγαλοεπαγγελματίες της οικοδόμησης που εποφθαλμιούν να κερδίσουν όσα προλάβουν μέχρι να τεθούν τα όρια.

Όλα αυτά, επειδή το ζήτημα της οικοδομής δεν είναι απλά η αιχμή του περιβαλλοντικού ζητήματος αλλά ένα ζήτημα ακόμα πιο σύνθετο.

προφορικη καταγγελια..για τους ανευθυνους ‘υπευθυνους’ ζωων…
γιατι αραγε το συγκεκριμενο ζωο κυκλοφορουσε ‘ελευθερο’, χωρις ταυτοτητα και
αστειρωτο?
γιατι ειναι η ευκολη λυση φυσικα..να εχεις το ζωο σου να βολταρει μονο του
χωρις εσυ να κουραζεσαι… γιατι θεωρεις οτι θα επρεπε να το ξερουν ολοι οτι
ειναι δικο σου..τελος παντων ποιος εισαι τοσο απαρατηρητος περνας? και
βεβαια … μη στειρωμενο…γιατι μωρε ..ενταξει καπου θα βρεις να τα
δωσεις..χεστηκες τι θα απογινουν μετα..αρκει να φυγουν απο σενα.. κ στη
τελικη ..οκ υπαρχει κ το φαζα… για αυτο δεν υπαρχει αυτη η οργανωση? για
τους ανεγκεφαλους ανευθυνους …οι οποιοι στηριζουν οτι αυτο ειναι φυση να
γενοβολανε τα θυληκα (μιας κ το εν λογω σκυλι ειναι αρσενικο) κ αν μας
ερθουν κ στη πορτα μας τα μωρα κ η μαμα .. στειρωνουμε τη θυληκια……. οχι
το δικο μας ζωο… το ΑΡΣΕΝΙΚΟ!

να ξεκαθαρισουμε λοιπον οτι ο ανθρωπος που εχει το συγκεκριμενο σκυλι κ
κατειγγειλε το φαζα θα επρεπε πρωτα να καταγγειλει τον εαυτο του …
κ ολοι μας πριν φτασουμε να κατηγορουμε καποιον αλλον  που μαλιστα  στο
τελος της ιστοριας παντα επωμιζεται τα βαρη κ τις ευθυνες που εμεις
δημιουργησαμε , να σκεφτουμε τι καναμε εμεις.. κ κατα ποσο κοιταμε το συνολο
κ το τι συμβαινει γυρω μας κ κατα ποσο επιβαρυνουμε μια κατασταση η οποια
ειναι ηδη τοσο βαρια που δεν σηκωνει αλλο.. αν μοναχα σκεφτουμε οτι αυτος ο
σκυλακος οπως και πολλοι αλλοι κυκλοφορουν αστειρωτοι κ ‘ελευθεροι’ να
αναπαραγουν κουταβια τα οποια πεταγονται στα σκουπιδια, κακοποιουνται ή
καταληγουν δεμενα σε μια αλυσιδα για μια ζωη…
και ναι ειναι αφυσικο να στειρωνεις ενα ζωο αλλα ποιος μπορει να μιλησει για
φυσικη ζωη των κατοικιδιων οταν τα εξουσιαζει απο το πρωι ως το βραδυ ..τι
θα φανε τι θα πιουνε που θα κοιμηθουνε που θα ζησουν κ με ποιον… τι σχεση
εχει ολο αυτο με το φυσικο τροπο ζωης.. εκτος αν θεωρησουμε οτι εμεις
ειμαστε οι θεοι τους …
τα κατοικιδια ειναι καταδικασμενα απο εμας να ζουνε αφυσικα.. κ οχι μονο
αυτο αλλα αν εχουμε να επιλεξουμε αναμεσα στο να στειρωσουμε ενα ζωο ή να το
αφησουμε να αναπαραγεται κ τα μωρα του να καταληγουν το 90% σε σκουπιδια
αλυσιδες ταρατσες ή πατημενα στο δρομο..νομιζω ειναι πασιφανες τι οφειλουμε
να κανουμε…
κ αν καποιος θα ηθελε να μιλησει για τη φυσικη ζωη των ζωων αυτων θα επρεπε
να μιλησουμε απο τη βαση …γιατι βρισκονται αναμεσα μας κ υπο την εξουσια
μας..?

…. ας βοηθησουμε να γινει καλυτερη η ζωη ΟΛΩΝ αυτων των ζωων.. οχι μονο
του ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ

–
μαριω

Όσο πλησιάζουν οι τοπικές εκλογές στην Αίγινα, το πολιτικό σύστημα αποχέτευσης με τα κοινά που δεν ειπώθηκαν δημόσια από το ίδιο κοινό, βρωμάει όλο και πιο πολύ. Η ανακύκλωση του λόγου των τοπικών πολιτικών παραγόντων με αλλαγές στα πρόσωπα και στις συμμαχίες τους γίνεται καθεστώς. Καμιά πολιτική αναφορά για τα γενικότερα ζητήματα που καθημερινά απαιτούν την κοινωνική παρέμβαση, ενώ δεν διαφαίνεται ακόμα στον ορίζοντα κανένας σχηματισμός πολιτών που με θέληση θα μπορέσει να διεκδικήσει, όχι τη διαχείριση -ερήμην- του περισσεύματος  ευθυνών που το κράτος ορίζει για την τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά θα διεκδικήσει χώρο και χρόνο για την επιστροφή των κοινών στο κοινό. Υπονοούμενα, διθύραμβοι, υποσχέσεις, συκοφαντίες, κατηγορίες, αποτελούν όπλα για τους επίδοξους διαχειριστές σε ένα κοινό που δεν έχει μάθει, ούτε ενδιαφέρεται να απαιτεί την κοινωνική δικαιοσύνη και να εφαρμόζει τη δημοκρατία, την ισότητα των αποφάσεων.

Κάθε ξεκούδουνο ανθρωπάκι, από αυτά που καμώνονται τους ικανούς διαχειριστές των ζητημάτων μας, μπορεί να κάτσει στο σβέρκο μας, πουλώντας πατριωτισμό, γοητεία, θράσος, πατρική στοργή, δυναμισμό, έχοντας από πίσω του οικονομικούς και κοινωνικούς μηχανισμούς που μας ξεπερνούν. Έχοντας ήδη πειστεί για το γεγονός ότι είμαστε ως κοινωνία ανίκανη να διαχειριστεί δίκαια τους φυσικούς πόρους, ανίκανη να παίρνει αποφάσεις πρόσωπο με πρόσωπο, ανίκανη να διαχειριστεί το προϊόν από τον κόπο και την εργασία που καταβάλλει για την παραγωγή των αγαθών και τη διεκπεραίωση των υπηρεσιών, παρακολουθούμε στην παλαίστρα, χωρίς αρετές πια, αυτόν που θα νικήσει.

Ο τοπικός σκουπιδότυπος, αρωγός σ’ αυτήν την προσπάθεια ανάδειξης, δίπλα στα σαλόνια, δίπλα στις «επαγγελματικές» δραστηριότητες, δίπλα στην αξιοποίηση των γνωριμιών και την εκποίηση της φιλίας, κατέχει την πρώτη θέση στην καταρράκωση του πολιτισμού της κοινωνικής χειραφέτησης. Αποτελεί τον επίσημο ιστό της διαλυμένης από την αγορά κοινωνίας και έχοντας ως άλλοθι την προβολή κάθε ανώδυνης πολιτιστικής δραστηριότητας, προωθεί κοινωνικά το μοντέλο εξαρτημένων σχέσεων και πολιτικά κάθε αθέμιτο διαμεσολαβητή. Η μετατροπή του πολίτη σε ψηφοφόρο, μια αργή και σκόπιμη διαδικασία κορυφώνεται πάντα προεκλογικά αφού το θέατρο της δημοκρατίας τον θέλει πρωταγωνιστή, όχι στη σκηνή, όχι στα καμαρίνια αλλά στο χειροκρότημα. Η αλχημεία αυτή, δυστυχώς, είναι βασικά δική μας ευθύνη.

Ανεξάρτητες κινήσεις πολιτών, αυτόνομα σωματεία αγώνα, λέσχες αυτομόρφωσης, ομάδες αλληλεγγύης, στέκια κοινωνικού προβληματισμού, είναι τα λιγότερα από αυτά που μπορούμε να δημιουργήσουμε.

Η λέξη «σκουπιδότυπος» στην περίπτωση της φυλλάδας, «η άλλη όψη της Αίγινας» μάλλον είναι ευφημισμός. Κανένα έντυπο από τον τζάμπα τοπικό σκουπιδότυπο που κυκλοφορεί, δεν μπορεί να τη φτάσει. Η αθλιότητα, η παραποίηση, η στοχοποίηση, περισσεύουν σ’ αυτή τη φυλλάδα. Ο κατήφορός της δεν έχει τελειωμό. Παρομοιάζοντας τα κυκλοφοριακά μέτρα, τα οποία πράγματι είναι μόνο εισπρακτικά, με τη ναζιστική κατοχή στην Αίγινα, δεν αποκτούν αρνητικό πρόσημο τα συγκεκριμένα μέτρα, αποκτά θετικό πρόσημο η ναζιστική κατοχή. Οι ­ηθελημένα- ανιστόρητοι ξεχνούν ότι μόνο από το λιμό του ‘42/­’43, πολλές δεκάδες άνθρωποι στην Αίγινα έχασαν τη ζωή τους. Η απαγόρευση της κυκλοφορίας από το απόγευμα και μετά, ο ήχος της στρατιωτικής μπότας της Βέρμαχτ, οι λιμοκτονούντες που έσερναν τα βήματά τους στους λόφους για να βρουν κανένα πορίχι, οι ανθρωποφάγοι μαυραγορίτες που έγιναν πλούσιοι από την εγκληματική τους δράση, είναι εικόνες και γεγονότα που δεν πρόκειται να ξεχασθούν. Ας διαβάσουν τα βιβλία με τις ληξιαρχικές πράξεις θανάτου που γράφει και τη διάγνωση σε κάθε περίπτωση. Ας ρωτήσουν κάποιον που έζησε στην κατοχή κι όχι τους ιδεολογικούς τους προγόνους που θεωρούν ότι η ναζιστική κατοχή έμοιαζε περίπου με τα κυκλοφοριακά μέτρα του Π. Κουκούλη και τη μπάρα στη Σπύρου Ρόδη…

Ο λειτουργικός πατριωτισμός περισσεύει κι αυτός, για λόγους παραταξιακούς, για αυτό και προωθεί παράγοντες που διαδραματίζουν ρόλους εθνοφύλακα. Έτσι, ένα ταξίδι αναψυχής στην Κύπρο, του ανθρώπου που έκλεινε μόνιμα τα πεζοδρόμια της παραλίας με τις μηχανοκίνητες γουρούνες, που προβάρει ως ο άρχοντας της παραλίας, που ετοιμάζεται για πολιτικό ρόλο, παρουσιάζεται ως «προσκύνημα» στον τάφο του στρατιώτη από το Μεσαγρό που χάθηκε το 1974. «Ξεχνούν», βέβαια να πουν ότι η εγκληματική εισβολή του τουρκικού στρατού πραγματοποιήθηκε μετά το πραξικόπημα του ακροδεξιού Σαμψών και της ελληνικής χούντας στην Κύπρο και χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα. «Ξεχνούν» να μιλήσουν για τις δολοφονίες ελληνοκυπρίων αριστερών που αντιτάχθηκαν στο πραξικόπημα. «Ξεχνούν» να μιλήσουν για τις δολοφονίες αριστερών ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων αριστερών και συνδικαλιστών το προηγούμενο χρονικό διάστημα από τους μασκοφόρους του Χίτη, Γρίβα. Μ’ ένα δήθεν αντιιμπεριαλιστικό λεξιλόγιο που συνηθίζει η σύγχρονη ακροδεξιά προσπερνούν εύκολα το ρόλο των ιδεολογικών τους προγόνων επιδιώκοντας να κερδίσουν το κατιτίς τους σε κουκιά τοποθετώντας το αλεξίπτωτο στον υποψήφιό τους που ετοιμάζεται να προσγειωθεί. Ετοιμάζονται για «χειρουργικές» επεμβάσεις στο μετεκλογικό τοπίο της Αίγινας;

Αντιγραφή του κεντρικού πολιτικού σκηνικού, η πολιτική Αίγινα βρίσκεται μεταξύ της κριτικής για το απόλυτο σκοτάδι και της βεβαιότητας για την κατάκτηση του αιώνιου φωτός. Φυσικά η αλήθεια δεν βρίσκεται πουθενά και το ξέρουν και οι ίδιοι που έχουν μάθει να κάνουν πολιτική στο κεφάλι του Αιγινήτη ψηφοφόρου, απόγονου του ψηφοφόρου της «μπαμπακόπιτας».

Ό,τι βέβαια λειτουργεί σ’ ένα βαθμό, θετικά, δεν είναι οι μηχανισμοί και οι υπηρεσίες που λειτουργούν «τέλεια» ή είναι «σε εγκατάλειψη» αλλά η κοινή λογική που εκφράζεται στην καθημερινότητα, η προσπάθεια υπαλλήλων και μικροεπαγγελματιών που επιθυμούν να εξυπηρετούν τους συμπολίτες τους και ένα σχετικό πλαίσιο εμπιστοσύνης που εκφράζεται στον κόσμο της μικρής αγοράς των αυτοαπασχολούμενων και των κοινωνικών υπηρεσιών. Ακόμα, η οικογενειακή αλληλεγγύη βαστάει τα μέλη της και σ’ ένα βαθμό ισορροπεί την οικονομική και κοινωνική δυσπραγία. Δεν είναι καθόλου ιδανικά τα πράγματα αλλά αυτά είναι σε γενικές γραμμές η πραγματικότητα που πολιτικά χειραγωγείται, εύκολα, από τους δημαγωγούς τοπικούς υποψήφιους.

Σ’ αυτό δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από την πολιτική ενεργοποίηση αυτών που δεν έχουν φωνή, αυτών που καταπιέζονται οικονομικά και κοινωνικά. Η συγκρότηση ομάδων για τα κοινά, χωρίς καθοδηγητές κι αφεντικά, χωρίς επαγγελματικούς ρόλους, χωρίς κατεστημένες κοινωνικές εξουσίες, είναι μονόδρομος για να μπορέσουμε να δίνουμε μορφή και νόημα στην ελπίδα μας.

Τους τελευταίους δυο μήνες, ο «εχθρός» της Αίγινας, μετά τους διαιτητές, τους προπονητές κλπ. είναι «οι αρχαιολόγοι». Ηλεκτρονικός και έντυπος σκουπιδότυπος προετοιμάζουν το έδαφος: α) της απομάκρυνσης της λύσης για την εγκατάσταση του κεντρικού λιμένα στο Λεόντι β) της δημιουργίας ενός εχθρού για το σοβαρό πρόβλημα του λιμανιού της Αίγινας γ)της χρονοτριβής για ένα ζήτημα επί του οποίου έχουν ήδη εκφραστεί συμφέροντα της παραλίας, τα οποία το επιθυμούν δίπλα τους.

Επιστέγασμα αυτής της προσπάθειας αυτής αποτελεί, η πρόσκληση από τη Δημοτική Αρχή και το Λιμενικό Ταμείο, προς τον κόσμο της Αίγινας για τη φωτογραφική συζήτηση με θέμα: «Η ιστορία μπορεί να συνυπάρξει με τις σύγχρονες ανάγκες».

Ας πιάσουμε το κεφάλαιο «Ιστορία»: όταν το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο αποφάσιζε να κατακρεουργηθεί η Νεώτερη Ιστορία δίνοντας οδηγία να καταστραφούν ολόκληρες πτέρυγες από τις Φυλακές της Αίγινας, που θύμιζαν τα βασανιστήρια, τις εκτελέσεις και την πολιτική κράτηση των κομμουνιστών, δίνοντας την κατεύθυνση για το «Διαχρονικό Μουσείο», κανείς σχεδόν από την Αίγινα δεν μίλησε. Μόνο εν ζωή, πρώην πολιτικοί κρατούμενοι των Φυλακών της Αίγινας μίλησαν -επώνυμοι­ κι ανώνυμοι, καταγγέλλοντας τον τότε υπουργό Βενιζέλο και το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Είναι γνωστό ότι αυτά τα όργανα του ΥΠΠΟ δεν παίζουν παρά ρόλο πολιτικό, ενώ πάντα υπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες. Σε άλλες περιπτώσεις με πρόσχημα ‘’τη διατήρηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς’’ κωλυσιεργούν έργα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις με στόχο την εξυπηρέτηση κεντρικών πολιτικών επιλογών, κάνουν γαργάρα σημαντικές αρχαιότητες, τις θάβουν, τις αναδεικνύουν σε μια μικρή βιτρίνα και το έργο προχωράει. Κανένα άλλοθι στα πολιτικά όργανα του κράτους, αν και πρέπει να ξεχωρίσουμε τους «αρχαιολόγους» δηλαδή τους εργαζόμενους που είναι μόνιμοι, συμβασιούχοι, έκτακτοι κλπ. από την υπηρεσία στην οποία ανήκουν και η οποία είναι υπεύθυνη για τις όποιες αποφάσεις.

Ας πιάσουμε το κεφάλαιο, «Σύγχρονες Ανάγκες»: όταν οι περισσότεροι επαγγελματίες, και κυρίως της παραλίας, διατείνονται ότι το λιμάνι πρέπει να μείνει στην πόλη της Αίγινας αυτό σημαίνει ότι, «σύγχρονες ανάγκες» θεωρούνται οι ανάγκες αυτού του οικονομικοκοινωνικού μπλοκ που έχει έκφραση και φωνή. Το κυκλοφοριακό, το ζήτημα της ασφάλεια του λιμανιού, το ζήτημα της αποκέντρωσης, το ζήτημα της απόστασης από τον Πειραιά κλπ. πάνε περίπατο. Το κυρίαρχο για τις «σύγχρονες ανάγκες» είναι να μην υποστεί πληγές ο πολιτισμός της παραλίας. Αυτοί άλλωστε αποτελούν τη βιτρίνα της Αίγινας, αυτοί είναι το κυρίαρχο πρόσωπο για τον τουρίστα, αυτοί δίνουν το στίγμα του πώς είναι το νησί. Με βάση την παραλία έχει υπάρξει το κυρίαρχο τουριστικό σκηνικό σ’ όλη την Ελλάδα, με βάση την παραλία ξεστήνεται και δημιουργείται ένα άλλο. Άρα λοιπόν, κι αφού δεν υπάρχει άλλη φωνή σημαντική, το κεντρικό λιμάνι σε κάθε τόπο δεν μπορεί παρά να βρίσκεται και να ενισχύει τη βασική εικόνα που πουλιέται κι αγοράζεται. Κι αυτό, κυρίως, είναι η παραλία. Αυτά περίπου εννοούν όταν λένε «σύγχρονες ανάγκες».

Τα «Νέα του Σαρωνικού», σ’ όλη κι όλη τη φυλλάδα τους, στο τελευταίο τεύχος έχουν δυο πολιτικές αναφορές. Η μια είναι του φασίστα Χαρίτου, πολιτευτή του ΛΑΟΣ που αναφέρει την αντίθεσή του στο να αποκτήσουν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες δικαιώματα απειλώντας και με τη διάταξη του Συντάγματος, αυτήν που «επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων». Η άλλη είναι η συνέντευξη με το φασίστα Μπαρμπή, πρόεδρο σωματείου φιλάθλων του Ολυμπιακού, τον «απόλυτο Πειραιώτη» όπως τον παρουσιάζουν, ο οποίος έχει αφιερώσει τη ζωή του στον Ολυμπιακό και στον αντικομουνισμό. Χαρακτηριστικά λέει, για το πόσο πολυτέλεια ήταν να ασχολείται κανείς «με τη Μακρόνησο τη στιγμή που τα παιδιά μας» πέθαιναν στο συμμοριτοπόλεμο. Για να μην τους αδικούμε όμως τελείως, οφείλουμε να παρατηρήσουμε και την αλλαγή πλεύσης του δημοσιογραφίσκου που ασχολείται με τα της Αίγινας. Ο πρώην βασικός επικριτής της δημοτικής αρχής φαίνεται ότι αρχίζει και ευλογεί αυτά που συμβαίνουν στην Αίγινα από τη δημοτική αρχή. Τι να συμβαίνει άραγε; Νέες εργολαβίες; Νέες φιλίες;